Για ένα χρόνο τώρα τα Περιφερειακά Συμβούλια συνεδριάζουν στα νησιά χωρίς να συζητούν τα προβλήματα των νησιών, καταγγέλλει η επικεφαλής της Περιφερειακής Σύμβουλος του «Μένουμε Ιόνιο», μιλώντας στον Σάκη Βούτο. Έργα που λιμνάζουν, υποδομές που υπολειτουργούν, χρηματοδοτήσεις που μένουν αναξιοποίητες.

Η συζήτηση ξεκίνησε από το Περιφερειακό Συμβούλιο της Λευκάδας και επεκτάθηκε σε όλα τα νησιά του Ιονίου: στις περικοπές των δυνατοτήτων αντιπολίτευσης, στην κατανομή των πόρων, στην πορεία των μεγάλων έργων και στη σχέση των πολιτών με τα θεσμικά όργανα ενόψει των επόμενων εκλογών.

«Πηγαίνουμε στα νησιά και δεν συζητάμε για τα νησιά»

Σύμφωνα με την κυρία Δρυ , το φαινόμενο δεν ξεκίνησε με τη συνεδρίαση της Λευκάδας αλλά εδώ και περίπου ένα χρόνο, από τότε που περιορίστηκαν ουσιαστικά οι δυνατότητες υποβολής ερωτημάτων. Όπως είπε, παλαιότερα η αντιπολίτευση μπορούσε να θέτει ερωτήματα και να παίρνει δημόσιες απαντήσεις — απαντήσεις που, όπως σημείωσε, ενδιέφεραν και τους ίδιους τους πολίτες.

«Τώρα όμως εδώ και ένα χρόνο περίπου έχει χαθεί αυτή η δυνατότητα. Έχει περιοριστεί η ημερήσια διάταξη σε τυπικά ζητήματα, ανούσια και αδιάφορα για όλους μας — γιατί έχουν έναν διαχειριστικό χαρακτήρα — και τα ζητήματα που απασχολούν τα νησιά μας δεν τα συζητάμε δημόσια.»

Η ίδια περιέγραψε την εικόνα που επαναλαμβάνεται: έργα που λιμνάζουν, υποδομές που υπολειτουργούν, χρηματοδοτήσεις που παραμένουν αναξιοποίητες, δεσμεύσεις που περιμένουν την υλοποίησή τους. «Πηγαίνουμε στα νησιά και δεν συζητάμε για τα νησιά», τόνισε, ζητώντας οι επισκέψεις της περιφερειακής αρχής να συνοδεύονται από θέματα που αφορούν τον τόπο και δημόσιο διάλογο με τους φορείς.

Τα έργα που «απεντάχθηκαν»

Από την πλευρά του, ο δημοσιογράφος Σάκης Βούτος έφερε στη συζήτηση την ανακοίνωση της περιφερειακής αρχής, σύμφωνα με την οποία η ισόρροπη ανάπτυξη όλων των νησιών αποτελεί «σταθερή δέσμευση και δεσμευτική υποχρέωση» και η Λευκάδα αποκτά «ιστορική χρηματοδοτική ευκαιρία» που απαιτεί ετοιμότητα και σοβαρότητα — με αιχμές και προς τον Δήμο Λευκάδας για την ωριμότητα των μελετών.

Στη συζήτηση αναφέρθηκαν συγκεκριμένα έργα που βρίσκονται σε εκκρεμότητα:

• το μουσείο, το οποίο απεντάχθηκε,
• ο δρόμος Σάμης – Αγίας Ευφημίας,
• τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας,
• τα έργα του Αίνου,
• η γέφυρα στην Κέρκυρα, για την οποία, όπως ειπώθηκε, συζητήσεις γίνονται είκοσι χρόνια,
• το νοσοκομείο, που «είναι άδειο από προσωπικό».

Κατανομή πόρων: «70% στην Κέρκυρα, 30% ζητιανιά στα υπόλοιπα νησιά»

Το ζήτημα της κατανομής τέθηκε και πάλι επιτακτικά. Όπως ειπώθηκε, δεν μπορεί η Κέρκυρα να έχει το 70% της κατανομής και τα υπόλοιπα νησιά να διεκδικούν το 30%, όταν μάλιστα νησιά όπως η Κεφαλονιά μετρούν εκατοντάδες οικισμούς και χάνουν πληθυσμό. Η κυρία  Δρυ συμφώνησε ότι οι πόροι πρέπει να μοιράζονται δίκαια, προσθέτοντας όμως ότι το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο η κατανομή:

«Δεν είναι μόνο πώς μοιράζονται τα χρήματα, αλλά πώς τελικά απορροφώνται — και αν τα έργα υλοποιούνται ή δεν υλοποιούνται.»

Σύμφωνα με την ίδια, η χαμηλή απορροφητικότητα αφορά και την Κέρκυρα, όπου επίσης τα έργα δεν προχωρούν με τον αναμενόμενο ρυθμό.

Λογοδοσία, απαξίωση και η «ώρα του διαλόγου»

Μεγάλο μέρος της κουβέντας αφιερώθηκε στη λειτουργία των θεσμικών οργάνων. Αναφέρθηκε ο περιορισμός της αντιπολίτευσης σε μία ερώτηση στη διαδικασία λογοδοσίας, η απροθυμία συζήτησης των τοπικών θεμάτων στις τακτικές συνεδριάσεις και το κλίμα που, όπως ειπώθηκε, οδηγεί τους πολίτες στην αποχή και στην απαξίωση κάθε αιρετού οργάνου.

«Η άρνηση της συζήτησης δεν εξαφανίζει τα προβλήματα. Τα κρύβει κάτω από το χαλάκι — και στην πραγματικότητα αποκαλύπτει την απροθυμία να αντιμετωπιστούν δημόσια.»

Στη συζήτηση σημειώθηκε επίσης ότι η δημόσια αντιπαράθεση δεν μπορεί να εξαντλείται σε δελτία Τύπου με μεταφορά ευθυνών από τον έναν αιρετό στον άλλον, και ότι όταν τα προβλήματα δεν συζητούνται δημόσια, ο λόγος για τη δημοκρατία μένει στα λόγια.

Ενόψει εκλογών: «Ο κόσμος έχει μνήμη»

Οι δύο συνομιλητές συμφώνησαν ότι με την προεκλογική περίοδο θα επανέλθουν εξαγγελίες για δρόμους, νοσοκομεία, σχολεία και το μουσείο, με φόντο έργα που εκκρεμούν εδώ και χρόνια. Όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, προηγείται η κατασκευή δεκάδων γεφυριών πριν ολοκληρωθεί ο δρόμος Αργοστολίου – Πόρου. «Ο κόσμος δεν θα ξεχάσει», σημειώθηκε, «και οι πολίτες κρίνουν με τη συμμετοχή τους».

Ο επίλογος της κυρίας Δρυ

«Για εμάς, η άρνηση του διαλόγου είναι ομολογία πολιτικής αδυναμίας, και αυτό κρύβεται πίσω από κάθε διαδικαστική απόφαση. Τα ζητήματα πρέπει να συζητούνται, να γίνεται διάλογος και να αντιμετωπίζονται. Ακόμη κι αν έχουν γίνει αστοχίες, λάθη, καθυστερήσεις, αν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και απλώς δεν τα συζητάμε, δεν τα λύνουμε — ούτε γινόμαστε καλύτεροι την επόμενη φορά. Πρέπει να συζητάμε δημόσια, να λογοδοτούμε στο Συμβούλιο και στους συμπολίτες μας, και να είμαστε αποτελεσματικοί.»

Η εκπομπή έκλεισε με την έκκληση του δημοσιογράφου προς τους νέους να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους: «Από εμάς εξαρτάται να σηκωθούμε από τον καναπέ και να δώσουμε στα παιδιά μας τη σιγουριά να πάρουν το μέλλον τους στα χέρια τους».

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

«Περί ανέμων και υδάτων» στα Περιφερειακά Συμβούλια – Η Μαρία Δρυ καταγγέλλει «άρνηση διαλόγου» και ευθύνες για έργα που λιμνάζουν

Συνέντευξη της επικεφαλής της Περιφερειακής Σύμβουλου του «Μένουμε Ιόνιο» στον Σάκη Βούτο – «Το βήμα του πολίτη», Ionian Galaxy 90.8

Κύριε Βούτο, τι ακριβώς συμβαίνει μετά το Περιφερειακό Συμβούλιο της Λευκάδας;

Δυστυχώς δεν είναι τώρα μόνο μετά το Περιφερειακό Συμβούλιο της Λευκάδας το φαινόμενο να πηγαίνουμε στα Περιφερειακά Συμβούλια και ουσιαστικά να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Είναι από πέρυσι που κόπηκαν οι ερωτήσεις — περίπου ένας χρόνος δηλαδή. Πηγαίνουμε στα νησιά και δεν συζητάμε για τα νησιά, γιατί πριν τουλάχιστον μπορούσαμε να θέσουμε ερωτήματα για την αντιπολίτευση και να έχουμε κάποιες δημόσιες απαντήσεις. Είχαμε δει τι γίνεται, αλλά τουλάχιστον παίρναμε κάποιες απαντήσεις εμείς και οι συμπολίτες μας, γιατί θέταμε τα προβλήματα που τους απασχολούν και αυτά που μας ρωτούν. Τώρα, εδώ και ένα χρόνο περίπου, αυτή η δυνατότητα έχει χαθεί.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τη λειτουργία του Συμβουλίου;

Έχει περιοριστεί η ημερήσια διάταξη σε τυπικά ζητήματα, ανούσια και αδιάφορα για όλους μας, γιατί έχουν έναν διαχειριστικό χαρακτήρα για ζητήματα της περιφέρειας. Τα προβλήματα, τα ζητήματα και όλα αυτά που απασχολούν τα νησιά μας δεν τα συζητάμε δημόσια. Βλέπουμε έργα που λιμνάζουν, υποδομές που υπολειτουργούν, χρηματοδοτήσεις που παραμένουν αναξιοποίητες, δεσμεύσεις που περιμένουν την υλοποίησή τους, και δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα συζητήσουμε. Και αυτό έχει να κάνει και με την επιλογή της περιφερειακής αρχής. Γιατί όταν πηγαίνουμε στα νησιά, θα έπρεπε μέσα στην ημερήσια διάταξη να εντάσσονται θέματα που αφορούν τα νησιά που επισκεπτόμαστε, να ενημερώνεται ο κόσμος, να συζητάμε δημόσια με τους φορείς. Γιατί τότε πηγαίνουμε στα νησιά; Διαφορετικά, δεν χρειάζεται να πάμε καθόλου.

Η περιφερειακή αρχή, πάντως, σε ανακοίνωσή της μιλά για «ισόρροπη ανάπτυξη όλων των νησιών» ως σταθερή δέσμευση και λέει ότι η Λευκάδα αποκτά μια «ιστορική χρηματοδοτική ευκαιρία» που απαιτεί ετοιμότητα και σοβαρότητα, ρίχνοντας παράλληλα ευθύνες στον Δήμο να αξιοποιήσει τη δυνατότητα και να συντάξει μελέτες. Τι απαντάτε;

Εμείς γι’ αυτό φωνάζουμε, και γι’ αυτό κάθε φορά που πάμε σε ένα νησί προτείνουμε μια ατζέντα θεμάτων που θεωρούμε ότι θέλει η τοπική κοινωνία να ακούσει. Και κάθε φορά η απάντηση είναι ότι «είναι πολλά».

Είναι, όμως, και πολλά έργα που απεντάσσονται: το μουσείο, ο δρόμος Σάμης – Αγίας Ευθυμίας, τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, τα έργα του Αίνου. Πότε θα τελειώσουν και πότε θα γίνουν;

Ακριβώς αυτό λέμε. Πηγαίνουμε στα νησιά, κάνουμε Περιφερειακό Συμβούλιο για να πούμε ότι «ήρθαμε και σας είδαμε». Δεν συζητιούνται τα προβλήματα του κάθε νησιού μέσα στην περιφέρεια στην οποία ανήκει.

Πώς εξηγείτε αυτή τη στάση; Γιατί η αντιπολίτευση δέχεται ένα τέτοιο πλαίσιο;

Γιατί δεν ρώτησε κανείς. Όταν εμείς οι ίδιοι, τελικά, η περιφερειακή αρχή, ενστερνιζόμαστε την κυβερνητική βούληση, τότε θυμώνει η αντιπολίτευση, δεν συζητάμε, απαξιώνονται τα δημοτικά και τα περιφερειακά συμβούλια και όλα τα αιρετά όργανα, και οι συνεδριάσεις ουσιαστικά δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τον κόσμο. Ο κόσμος απαξιώνει και δεν έρχεται σε όλο αυτό.

Πόσο ρόλο παίζει το θεσμικό πλαίσιο; Με την ισχύουσα νομοθεσία η αντιπολίτευση δεν μπορεί να θέσει περισσότερες από μία ερώτηση.

Στο τακτικό Περιφερειακό Συμβούλιο, όταν πηγαίνουμε και επισκεπτόμαστε αυτά τα μέρη, θα έπρεπε να συζητάμε. Βγήκε η κυβέρνηση, ο υπουργός έβγαλε μια υπουργική απόφαση — γιατί η περιφερειακή αρχή να την ενστερνίζεται;

Γιατί το δέχεται, τελικά;

Γιατί δεν την ρώτησε κανείς. Η άρνηση της συζήτησης, όμως, δεν εξαφανίζει τα προβλήματα. Τα κρύβει κάτω από το χαλί. Αποκαλύπτει την απροθυμία να αντιμετωπιστούν δημόσια αυτά τα προβλήματα. Μας αρέσει η δημοκρατία στα λόγια, στις πράξεις, στις φωτογραφίες. Όταν όμως έρχεται η ώρα του διαλόγου, τη ξεχνάμε. Λες και συζητάμε για να χάνουμε χρόνο — αυτό θεωρείται χάσιμο χρόνου.

Μιλήσατε νωρίτερα για την κατανομή των χρηματοδοτήσεων. Δεν μπορεί η Κέρκυρα να έχει 70% κατανομή και τα υπόλοιπα νησιά 30% «ζητιανιά» — πρέπει να υπάρχει ισόνομη κατανομή.

Είναι ένα ζήτημα αυτό που φέρνετε και συμφωνούμε: πρέπει να μοιράζονται δίκαια. Αλλά για μας είναι πάρα πολύ βασικό και το εξής: τελικά δεν υπάρχει απορροφησιμότητα. Πέρα από το πώς μοιράζονται τα χρήματα, δεν τα απορροφούμε. Δηλαδή ούτε στην Κέρκυρα τα έργα προχωράνε, άρα καταλαβαίνετε τι λέω.

Έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: μια γέφυρα στην Κέρκυρα την παλεύουν είκοσι χρόνια και ακόμη δεν την έχουν ολοκληρώσει — ένα έργο σε έναν δρόμο όπου ο κόσμος σκοτώνεται.

Γι’ αυτό λέω ότι τελικά δεν είναι το πώς μοιράζεται κανείς τα χρήματα, αλλά το πώς απορροφάς τους πόρους — ή αν δεν τους απορροφάς. Και αν τελικά τα έργα υλοποιούνται ή δεν υλοποιούνται. Αυτή είναι η ουσιαστική ερώτηση.

Μπαίνουμε, όμως, και σε προεκλογική περίοδο. Τι θα γίνει όταν έρθουν να μας τάξουν έργα, μπάρκα, σχολεία; Θα ακούσουμε και για το Αργοστόλι – Πόρο, για το νοσοκομείο που είναι άδειο από προσωπικό, για το μουσείο.

Θα ακούσετε σίγουρα και για το Αργοστόλι – Πόρο. Και για το νοσοκομείο βέβαια. Θα ακούσουμε πολλά τώρα που έρχονται οι εκλογές. Και το μουσείο — με τις επόμενες εκλογές θα τελειώσει και το μουσείο.

Άρα ο κόσμος έχει μνήμη;

Στις εκλογές, έστω και σε δύο χρόνια, ο κόσμος έχει μνήμη και δεν θα ξεχάσει όλες αυτές τις κοροϊδίες και τα ταξίματα που έγιναν και δεν πραγματοποιήθηκαν. Θα τιμωρηθούν κατάλληλα όσοι τα υποσχέθηκαν.

Ποιος είναι ο επίλογός σας;

Για εμάς, η άρνηση του διαλόγου είναι μια ομολογία πολιτικής αδυναμίας. Και αυτό κρύβεται τελικά πίσω από κάθε διαδικαστική απόφαση. Πρέπει τα ζητήματα να συζητούνται, να γίνεται διάλογος και να αντιμετωπίζονται. Ακόμη και αν έχουν γίνει αστοχίες, λάθη, καθυστερήσεις, ολιγωρίες — αν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και απλώς δεν τα συζητάμε, δεν τα λύνουμε, ούτε γινόμαστε καλύτεροι την επόμενη φορά. Πρέπει να συζητάμε δημόσια, να λογοδοτεί το Συμβούλιο στους συμπολίτες μας, και να είμαστε αποτελεσματικοί. Και αυτό αφορά κυρίως τους νέους ανθρώπους: αν δεν πάρουν οι νέοι το μέλλον στα χέρια τους, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Από εμάς εξαρτάται να σηκωθούμε από τον καναπέ και να δώσουμε στα παιδιά μας τη σιγουριά να πάρουν το μέλλον τους στα χέρια τους.