Ο Αντιπεριφερειάρχης στην ομιλία του «Η ΙΤΑΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΕΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1943»

 «Συμμετοχή Αντιπεριφερειάρχη Κεφαλληνίας & Ιθάκης, Σωτήρη Κουρή, ως επίσημου προσκεκλημένου σε Συνέδριο που Διοργάνωσε ο Εθνικός Σύλλογος της Μεραρχίας ACQUI στο Πανεπιστήμιο Ca’ Foscari της Βενετίας.

Με ιδιαίτερη τιμή ο Αντιπεριφερειάρχης Κεφαλληνίας και Ιθάκης παραβρέθηκε ως επίσημος προσκεκλημένος στο Συνέδριο που Διοργάνωσε ο Εθνικός Σύλλογος της Μεραρχίας Acqui στην Βενετία , στο Πανεπιστήμιο Ca’ Forscari με θέμα « ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΜΙΑΣ ΣΥΜΦΙΛΙΩΜΕΝΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, Η Ιταλική κατοχή των Ιονίων Νήσων πριν από τις 8 Σεπτεμβρίου 1943».

Το Συνέδριο αυτό τελούσες υπό την αιγίδα του Δήμου Βενετίας , των πρεσβειών της Ελλάδος, της Γερμανίας και της Σλοβενίας καθώς και του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας.

Στο Συνέδριο συμμετείχαν ως ομιλητές, καθηγητές πανεπιστημίου και ιστορικοί από Ιταλία, Γερμανία και Ελλάδα .

Επίσης, παραβρέθηκαν και μίλησαν Ορθόδοξος. Αρχιεπίσκοπος Ιταλίας κ.κ. Πολύκαρπος και ο τέως Αντιδήμαρχος του Δήμου Κεφαλονιάς κ. Ευάγγελος Κεκάτος.

Τον συντονισμό του Συνεδρίου είχε η Ιστορικός και Δημοσιογράφος κυρία Elisabetta Giudrinetti .

Ο Αντιπεριφερειάρχης στην ομιλία του ανέπτυξε το θέμα : «Η ΙΤΑΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΕΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1943», η οποία και κατατίθεται κατωτέρω :

 

Η ΙΤΑΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΕΣ

(ΣΕΠΤ. 1943)

 

Αξιότιμες Κυρίες και Αξιότιμοι Κύριοι,

Αγαπητοί Σύνεδροι,

Βρίσκομαι στην Βενετία προσκεκλημένος του Εθνικού Συλλόγου της Μεραρχίας Acqui και σας ευχαριστώ θερμά για την φιλοξενία Σας.

Βρίσκομαι όμως, στην Βενετία ως απόγονος των πολύπαθων Κεφαλλήνων και Επτανησίων κατοίκων των νησιών του Ιονίου Πελάγους .

Βρίσκομαι εδώ, ως συνεχιστής της φροντίδας, της προσφοράς και αλληλεγγύης που οι πρόγονοί μου προσέφεραν στους κατακτητές τους, στους ένοπλους αξιωματικούς και άνδρες της Μεραρχίας Acqui, που είχαν καταλάβει την Κεφαλονιά και με την καθοδήγηση φασιστικών μεθόδων κυβερνούσαν υπό τα όπλα τα Επτάνησα και την πατρίδα μου την Ελλάδα.

Βρίσκομαι εδώ στην Βενετία μετά 83 χρόνια, για να μεταφέρω τα ίδια αισθήματα των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης των Ελλήνων προς τους κατακτητές τους , την Μεραρχία Acqui, την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά την φροντίδα και την πίστη προς την Ελευθερία και την Ειρήνη.

Ευρισκόμενοι πλέον στην ίδια πλευρά της Ιστορικής μας διαδρομής, στην ίδια πλευρά της οικονομικής και κοινωνικής μας αναπτυξιακής πορείας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ ακολουθούμε πιστά τις ιδέες της αλληλεγγύης , της Δημοκρατίας και της Ειρήνης .

Κυρίες και Κύριοι ,

Ως Έλληνας που σήκωσε το ανάστημα του στα βουνά της Βορείου Ηπείρου , που αντιστάθηκε στην τρίχρονη σκληρή κατοχή των φασιστικών δυνάμεων κατοχής δηλώνω κατηγορηματικά ότι η σημερινή κοινή μας πορεία διαπνέεται από τα ίδια αισθήματα που οι προγονοί μου οι αγωνιστές της Εθνικής Ελληνικής Αντίστασης έδειξαν περιθάλποντες τους σκληρά δοκιμαζόμενους άνδρες της μεραρχίας Acqui από τα Ναζιστικά στρατεύματα που επιτέθηκαν τον Αύγουστο του 1943 στην Κεφαλονιά .

Κυρίες και κύριοι ,

Η δική μου πολιτική πορεία ως Αντινομάρχης Κεφαλληνίας και Ιθάκης την περίοδο 2002-2006, συνδέθηκε με τα γεγονότα αυτά , της σφαγής της Μεραρχίας Acqui , από το γεγονός της έρευνας των Γερμανικών Αρχών και ιδιαίτερα του Εισαγγελέως του Ντόρτμουντ κ. Μααβ,  να διερευνήσει μέσα από γεγονότα και μαρτυρίες την έρευνα της σφαγής .

Πρωτοστάτησα σε όλη αυτή την έρευνα στηρίζοντας τίς καταγγελίες και μαρτυρίες των συμπατριωτών μου με μία διεθνή καμπάνια για να βρεθούν τόσο οι απόγονοι των σφαγιασμένων συμπατριωτών μου, όσο και μαρτυρίες για την μεγάλη σφαγή της μεραρχίας Acqui και διευκολύνοντας τους Εισαγγελείς, Γερμανό και Έλληνα στην προσπάθεια τους για σωστή και αντικειμενική έρευνα .

Δυστυχώς τα αποτελέσματα των αποφάσεων τους παραμένουν αδιευκρίνιστα και σκοτεινά όταν απέρριψαν κάθε κατηγορία .

Εμείς εμμένουμε στην δικαίωση μας και στην διεκδίκηση διεθνούς και νόμιμης αποζημίωσης .

Το αδικοχαμένο αίμα των προγόνων μου Ελλήνων και των σφαγιασμένων ανδρών της Μεραρχίας AQUI ζητά δικαίωση.

Εμείς εμμένουμε στην Ηθική και Υλική δικαίωση και θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

 

Κυρίες και κύριοι Σύνεδροι,

1. Η κατάκτηση και κατοχή
2. Στις 30 Απριλίου 1941 η φασιστική Ιταλία καταλαμβάνει την Κεφαλονιά. Σύντομα τη μετατρέπει σε ισχυρό οχυρό του Άξονα, τοποθετώντας εκεί – και γενικότερα στα Επτάνησα – την 33η Ιταλική Ορεινή Μεραρχία Πεζικού «Acqui» 11.700 ανδρών με βαρύ οπλισμό και ναυτικές δυνάμεις.

Δεν πρέπει, βέβαια, να ξεχνάμε, ότι αυτοί οι νέοι κατακτητές του νησιού ήταν ουσιαστικά οι ηττημένοι του Eλληνοϊταλικού πολέμου 1940-41, αλλά, χάρη στη νίκη των συμμάχων τους Γερμανών επί των Ελληνικών δυνάμεων τον Απρίλιο του 1941, εμφανίστηκαν ως νικητές και άρα κατακτητές της Κεφαλονιάς και όλων των Ιόνιων νησιών…

Οι Ιταλοί κατακτητές χωρίς καθυστέρηση εφάρμοσαν την Iταλοποίηση της διοίκησης και τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής. Ο κύριος σκοπός τους ήταν η ενσωμάτωση της Κεφαλονιάς και των υπόλοιπων Ιόνιων νησιών στο ιταλικό κράτος και η αποκοπή τους από τον εθνικό κορμό της Ελλάδας. Διακόπηκε de facto κάθε επικοινωνία με την υπόλοιπη κατεχόμενη Ελλάδα και κάθε επαφή, επικοινωνία και συνεργασία των διαφόρων κατοχικών υπηρεσιών γινόταν μόνο με την Ιταλία.

Ταυτόχρονα, οι κατακτητές στράφηκαν στην οικονομική απομύζηση του νησιού. Γι’ αυτό και με διάφορες αποφάσεις τους  προσπάθησαν να ελέγξουν την οικονομική ζωή του νησιού και την τοπική παραγωγή και εμπορία (Δημόσιο Ταμείο, Τράπεζες, συνεταιρισμοί, νέο νόμισμα, επιτάξεις κτηρίων και ζώων, απαγόρευση εξαγωγών, δέσμευση των προϊόντων, του σταριού, του λαδιού, της σταφίδας κ.λπ.), επιδιώκοντας να εξασφαλίσουν τη διατροφή των στρατιωτικών ιταλικών μονάδων και να ενισχύσουν την ιταλική αγορά.

Οι ιταλικές κατοχικές αρχές, άφησαν το λαό του νησιού να πεινάσει.  Από την έναρξη της κατοχής εφάρμοσαν την πολιτική της δέσμευσης της παραγωγής, υποχρεώνοντας τους αγρότες παραγωγούς, να κρατούν για τη συντήρηση της οικογένειάς τους την ελάχιστη απαιτούμενη ποσότητα, και την υπόλοιπη να την παραδίνουν στη Γεωργική Υπηρεσία, η οποία βέβαια ελεγχόταν από την Ιταλική Διοίκηση. Η πολιτική αυτή της δέσμευσης της παραγωγής του νησιού δεν άργησε να οδηγήσει σε αδιέξοδο και να επιφέρει την πείνα και γενικότερα την οικονομική απαθλίωση του πληθυσμού με την αλματώδη άνοδο του τιμαρίθμου της ζωής και τη σταθερή εμφάνιση της «μαύρης» αγοράς. Στην εμφάνιση και  δημιουργία, μάλιστα, της  «μαύρης» αγοράς συνέβαλαν αναμφίβολα και ντόπιοι συνεργάτες των κατοχικών αρχών, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη δυστυχία της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού.

1. Η αντίσταση

         Αμέσως, μόλις, άρχισε η κατοχή του νησιού από τους Ιταλούς, άρχισαν και οι ενέργειες για τη συγκρότηση αντιστασιακών οργανώσεων, οι οποίες θα προστάτευαν τον πληθυσμό από τις κατακτητικές διαθέσεις των Ιταλών, θα περιφρουρούσαν τη ζωή και την περιουσία των Κεφαλλονιτών και θα δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για την εκδίωξή τους από το νησί σε συντονισμό με το υπόλοιπο ελληνικό αντιστασιακό κίνημα.

Δημιουργήθηκε το Μέτωπο της Εθνικής Αντίστασης σε ενωτική βάση (ΕΑΜ), το οποίο συνέβαλε καθοριστικά στην αντιμετώπιση βασικών προβλημάτων των κατοίκων, όπως ήταν η διαφώτισή του για τη διαμορφωνόμενη κατάσταση και η επιβίωσή του. Μέσα από παράνομο έντυπο υλικό και παράνομες συσκέψεις καλούσε τους κατοίκους να διατηρήσουν τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπειά τους, να μην έχουν καμιά συνεργασία με τους κατακτητές και να μην παραδίδουν οι αγρότες την παραγωγή τους, ενώ συνέδραμε ουσιαστικά στη στήριξη των εργατοϋπαλλήλων των δύο πόλεων του νησιού με τα συσσίτια και βοήθησε γενικότερα στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, που οι κατοχικές αρχές εφάρμοζαν. Παράλληλα, προέβαινε σε δολιοφθορές και περιορισμένης κλίμακας συμπλοκές με τις κατοχικές δυνάμεις μέσα από συγκροτημένα στρατιωτικά τμήματα του ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός).

Παράλληλα, καταπληκτική ήταν η δράση των νέων και ιδιαίτερα των μαθητών, καθώς αντέδρασαν στη φασιστικοποίηση της εκπαίδευσης μέσα από μαζικές αποχές και άλλες παράτολμες ενέργειες. Και αυτή η δράση του μαθητικού κινήματος συνεχίστηκε ακόμα πιο δυναμικά στα χρόνια της γερμανικής κατοχής με αρκετά θύματα μαθητές.

Η όλη αντιστασιακή δραστηριότητα προκάλεσε την οργανωμένη αντίδραση των  ιταλικών κατοχικών αρχών: έρευνες στα σπίτια, συλλήψεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια πατριωτών και κυρίως των μελών των ΕΑΜικών οργανώσεων.                      Ο εγκλεισμός στα κρατητήρια και στις φυλακές ήταν σκληρός. Τα βασανιστήρια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Οι διώξεις, πάντως, και η τρομοκρατία των κατοχικών δυνάμεων δεν κατόρθωσαν τελικά να κάμψουν τον αγώνα του κεφαλλονίτικου λαού.

Εντυπωσιακό, ωστόσο, επίτευγμα του τοπικού ΕΑΜ υπήρξε η αποκατάσταση μόνιμων επαφών με το δημοκρατικό-αντιφασιστικό πυρήνα της μεραρχίας Acqui. Οι ΕΑΜικοί αντιστασιακοί του νησιού κατόρθωσαν να συνδεθούν με έναν αξιοπρόσεκτο αριθμό αξιωματικών, στρατιωτών και ναυτών της μεραρχίας Acqui με δημοκρατική-αντιφασιστική ιδεολογία. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους λοχαγούς του πυροβολικού Pampaloi και Apollonio, τον υπολοχαγό Ambrosini, τον ταγματάρχη Altavilla, τον συνταγματάρχη Romagnoli, τον διοικητή της Καραμπινερίας λοχαγό Gasco κ.ά.

Και μαζί με αυτούς δεν πρέπει να ξεχνάμε τους Σλοβένους: ένας λόχος 160 περίπου Σλοβένων, ενσωματωμένος στην ιταλική μεραρχία υπηρετούσε στο νησί από το Μάρτιο του 1943 και ήταν προορισμένος για βοηθητικές εργασίες – γι’ αυτό και ήταν άοπλος. Αυτοί στο σύνολό τους σχεδόν ήταν αντιφασίστες και δεν άργησαν να έρθουν σε επαφή με τους Ιταλούς και τους Κεφαλλονίτες  αντιφασίστες.

III. Η σύγκρουση

Η νικηφόρα απόβαση των Αγγλοαμερικανών Συμμάχων στη Σικελία και νότια Ιταλία τον Ιούλιο του 1943 οδήγησε στην κατάρρευση του καθεστώτος του Μουσολίνι. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου η νέα ιταλική κυβέρνηση του στρατάρχη Badoglio υπέγραψε συνθηκολόγηση με τους Συμμάχους, καλώντας τα ιταλικά στρατεύματα να σταματήσουν κάθε εχθρική ενέργεια εναντίον των Αγγλοαμερικανών, αλλά και να αντιδράσουν σε τυχόν επιθέσεις οποιασδήποτε άλλης προέλευσης, εννοώντας προφανώς τους μέχρι τότε συμμάχους της Ιταλίας Γερμανούς.

Ο Badoglio, όμως, δεν θα προχωρήσει αμέσως σε κήρυξη πολέμου κατά της Γερμανίας. Αυτό θα το κάνει τον Οκτώβριο του 1943, μετά δηλαδή από την Iταλογερμανική σύγκρουση του Σεπτεμβρίου στην Κεφαλονιά, με αποτέλεσμα οι άνδρες της Acqui να θεωρηθούν από τον Χίτλερ στασιαστές και προδότες και όχι αιχμάλωτοι πολέμου.

Στο μεταξύ, όλα έδειχναν ότι η σύγκρουση ανάμεσα στους δύο πρώην συμμάχους ήταν αναπόφευκτη. Μέσα στην ιταλική μεραρχία επικράτησε η άποψη της μη παράδοσης των όπλων στους Γερμανούς. Σε αυτήν την άποψη συνέβαλε το Eλληνοϊταλικό αντιφασιστικό μέτωπο. Ανάμεσα στους πατριώτες του ΕΑΜ και τους αντιφασίστες Ιταλούς στρατιωτικούς αναπτύχθηκε πνεύμα συναντίληψης και συναδέλφωσης, που κατέληξε στη σύμπηξη αυτού του  αντιφασιστικού μετώπου, το οποίο είχε καταλήξει στην άρνηση της παράδοσης του νησιού στους Γερμανούς. Έτσι, ο διοικητής της μεραρχίας Aqcui κάλεσε τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν το νησί. Οι παρατεταμένες όμως συζητήσεις έδωσαν την ευκαιρία στους Γερμανούς να ενισχύσουν καθοριστικά τις δυνάμεις τους, ενώ από την άλλη πλευρά οι ιταλικές δυνάμεις δεν κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν αεροπορική κάλυψη ούτε από την πλευρά των Συμμάχων ούτε από την κυβέρνησή τους.

Τελικά η σύγκρουση, με κορυφαία φάση της το τριήμερο 20, 21 και 22 Σεπτεμβρίου 1943,  έληξε με τη συνθηκολόγηση της αποδεκατισμένης μεραρχίας Acqui και τις συνεχιζόμενες εκτελέσεις των Ιταλών αιχμαλώτων από τους νικητές Γερμανούς, που έγιναν πλέον οι νέοι κατακτητές του νησιού. Πλάι στους Ιταλούς νεκρούς υπήρξαν και Κεφαλλονίτες, που μαζί τους πολέμησαν, ενώ πολλά θεωρούνται τα θύματα και ανυπολόγιστες οι υλικές καταστροφές σε υποδομές του νησιού από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς, οι οποίοι ανάγκασαν τους κατοίκους των βομβαρδιζόμενων οικισμών να αναζητήσουν καταφύγιο μακριά από τα σπίτια τους.

Ο απολογισμός της Iταλογερμανικής σύγκρουσης σε ανθρώπινες ζωές ήταν, σύμφωνα με τους επικρατέστερους υπολογισμούς:

–Ιταλοί: 1.315 νεκροί στα πεδία των μαχών – 5.189 εκτελεσμένοι από τους Γερμανούς – 3.000 περίπου χαμένοι στη θάλασσα.

–Σλοβένοι: 25 νεκροί – 43 χαμένοι στη θάλασσα.

–Κεφαλλονίτες: 200 περίπου νεκροί, από τους οποίους 50 μαχητές από το ΕΑΜ που έπεσαν στα πεδία των μαχών και 150 από τον άμαχο πληθυσμό.

Γερμανοί: 700 περίπου νεκροί και πολλοί τραυματίες.

1. Η αλληλεγγύη

Όσοι Ιταλοί στρατιώτες διέφυγαν τη σύλληψη και εκτέλεση (1.100 περίπου άτομα), προστατεύτηκαν αποφασιστικά από τους Κεφαλλονίτες. Το ΕΑΜ, μια μέρα ήδη πριν από την παράδοση της ιταλικής μεραρχίας, καλούσε τα μέλη του και γενικά τους πατριώτες Κεφαλλονίτες να διασώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους Ιταλούς αλλά και να περισυλλέξουν το άφθονο σκόρπιο πολεμικό υλικό, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για τη συνέχιση του αντιστασιακού αγώνα.

Οι Κεφαλλονίτες, και πέρα από την ΕΑΜική προτροπή, ανταποκρίθηκαν στο ανθρωπιστικό τους καθήκον. Παρά τις αυστηρότατες γερμανικές απαγορευτικές διαταγές, έθαψαν νεκρούς, περιέθαλψαν τραυματίες και έκρυψαν στα σπίτια τους και στα αγροτικά τους καλύβια πολλούς Ιταλούς, ενώ αρκετούς τους φυγάδευσαν στα αντάρτικα τμήματα του νησιού και της δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Ήταν μια συμπεριφορά, μια πράξη που τίμησε και τιμά την Κεφαλονιά και τους κατοίκους της. Ο κατακτημένος και ταλαιπωρημένος από τον κατακτητή του Κεφαλλονίτης έδωσε ανεπιφύλακτα το χέρι του και άνοιξε το σπίτι του στον μέχρι χτες Ιταλό κατακτητή του, παρέχοντας έτσι με κίνδυνο της ζωής και της περιουσίας του σίγουρο καταφύγιο στον πρώην δυνάστη του.

Με βάση τα δεδομένα εκείνων των ημερών η πράξη των Κεφαλλονιτών αποκτά ιδιαίτερο περιεχόμενο. Υπογραμμίζει την υπέροχη  γενναιότητα των κατοίκων. Πιστοποιεί την πολιτική τους ωριμότητα, καθώς έσφιξαν τα χέρια των χτεσινών  κατακτητών τους, έθεσαν στο περιθώριο την αφόρητη περίοδο κατοχής και καταπίεσης, ξέχασαν την πείνα και τις φυλακίσεις που υπόφεραν από εκείνους, και πολέμησαν μαζί τους εναντίον του ναζισμού και με ποικίλους προσωπικούς και οικογενειακούς κινδύνους τους φυγάδευσαν μακριά από την κόλαση των εκτελέσεων ή τους κράτησαν κοντά στα σπίτια τους.

1. Το χρέος

Ωστόσο, η Ιταλία με την ανέγερση του Μνημείου εκπλήρωσε το χρέος της απέναντι στη θυσία των δικών της τέκνων. Ξέχασε όμως να συμπεριλάβει και τους Κεφαλλονίτες στα επιγραφικά κείμενα του Μνημείου. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι σε εκείνη τη σύγκρουση συμπολέμησαν με τους Ιταλούς και Κεφαλλονίτες πατριώτες, μέλη της Εθνικής Αντίστασης, αρκετοί από τους οποίους έπεσαν νεκροί. Όπως επίσης, είναι αναμφισβήτητο ότι πολλοί άμαχοι έχασαν τη ζωή τους από τους ανελέητους γερμανικούς βομβαρδισμούς και τεράστιες υλικές καταστροφές υπέστησαν οι πόλεις και τα χωριά του νησιού. Τέλος, αναμφισβήτητο είναι το ότι πάρα πολλοί Ιταλοί σώθηκαν χάρη στην αυταπάρνηση των Κεφαλλονιτών.

Για όλα τα παραπάνω αναμφισβήτητα γεγονότα, συνακόλουθα της Iταλογερμανικής σύγκρουσης, δεν αναφέρεται τίποτε στο Μνημείο.

Πιστεύουμε ότι η Ιταλία ακόμη δεν έχει εκπληρώσει το χρέος της προς τους υπέροχους συμπατριώτες μου.

Για πρώτη φορά, το 2001, σε δημόσιο λόγο έγινε αναφορά στην υποδούλωση και τα βάσανα του κεφαλλονίτικου λαού από την πολεμική συμπεριφορά της Ιταλίας. Ο Ιταλός πρόεδρος Carlo Azeglio Ciampi, ευρισκόμενος το Μάρτιο του 2001 στην Κεφαλονιά, έκανε λόγο για τις συνέπειες της ιταλικής κατάκτησης του νησιού αλλά και για τη σωτηρία πολλών Ιταλών χάρη στην αυτοθυσία των Κεφαλλονιτών. Αυτές πράγματι οι επισημάνσεις από τον ανώτατο πολιτειακό παράγοντα της Ιταλίας μπορούν να θεωρηθούν ως μια δημόσια επίσημη αναφορά της Ιταλικής Πολιτείας προς τον λαό της ΚεφαλονιάW και αυτή όμως η αναφορά δεν ακολουθήθηκε από ένα Δημόσιο Συγνώμη.

Εμείς ως Κεφαλλονίτες, περιμένουμε ακόμα άλλη μια ενέργεια, από την Ιταλική πλευρά, την αναγραφή της κεφαλλονίτικης συμμετοχής, στο Μνημείο των Ιταλών στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Θα πρέπει να τοποθετηθεί μια επιπλέον μαρμάρινη πλάκα, στη οποία ρητά να αναφέρεται η συμμετοχή των αντιστασιακών της Κεφαλονιάς, στην Iταλογερμανική σύγκρουση με το μέρος των μόλις πριν από λίγο κατακτητών τους Ιταλών και η αποφασιστική βοήθεια των Κεφαλλονιτών στη διάσωση πολλών επιζώντων Ιταλών στρατιωτών της μεραρχίας Acqui.

Περιμένουμε όμως και από το Επίσημο Ιταλικό Κράτος την αποκατάσταση πολλών Δημοσίων Κτιρίων τα οποία θα ανεγερθούν σαν αντιστάθμισμα των συνεχώς καταστροφών δημοσίων και Ιδιωτικών περιουσιών των Κεφαλλονιτών , από τους Ιταλικούς βομβαρδισμούς του νησιού μας . Αυτό θα αποτελέσει την έμπρακτη απόδειξη της Συγνώμης της αλληλεγγύης και της συναδέλφωσης των λαών μας μετά από 83 συναπτά έτη.

Αναντίρρητα είμαστε υπέρ της συναδέλφωσης των λαών μας. Οπωσδήποτε είμαστε υπέρ της ειρηνικής και δημιουργικής συμβίωσης Ελλήνων και Ιταλών, κάτι άλλωστε που γίνεται και μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια τέτοια, όμως, συναδέλφωση και αρμονική συμβίωση δεν πρέπει να σκιάζεται από τυχόν παρεξηγήσεις, αστοχίες, κενά ή ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.

 

Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ

Π.Ε. ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ & Π.Ε. ΙΘΑΚΗΣ

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ – ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΟΥΡΗΣ