Αλεξάνδρα Μπαλλού: «Χωρίς αντιπλημμυρικά, υποδομές και σχεδιασμό, κάθε κακοκαιρία γίνεται καταστροφή»

1. Αντιπλημμυρικά – φυσικές καταστροφές

Τι λέει:

• Οι πλημμύρες στην Κέρκυρα (και γενικότερα) δεν είναι «θεομηνία», αλλά αποτέλεσμα:

  • ανυπαρξίας σύγχρονου αντιπλημμυρικού σχεδιασμού,

  • έλλειψης έργων,

  • μπαζωμένων ρεμάτων, κλεισμένων γεφυριών, οδικών έργων χωρίς μελέτη ομβρίων.

• Θεωρεί «έγκλημα» να γίνονται έργα χωρίς πρόβλεψη πού θα πάνε τα νερά.

• Συνδέει τις καταστροφές με:

  • κλιματική κρίση,

  • αυθαίρετες χρήσεις γης (ανεμογεννήτριες, μπαζώματα, οδικά έργα χωρίς υποδομή),

  • χρόνια υποχρηματοδότηση αντιπλημμυρικών έργων.

• Βάζει ζήτημα πολιτικής επιλογής: τα λεφτά δεν πάνε σε έργα προστασίας ζωής και περιουσίας, αλλά σε έργα «για το κέρδος των λίγων».

Πολιτική/ιδεολογική γραμμή:

• Η κ Μπαλλού μιλά καθαρά με λογική ΚΚΕ:
  οι φυσικές καταστροφές δεν είναι μόνο φυσικά φαινόμενα, αλλά αποτέλεσμα καπιταλιστικού σχεδιασμού:

  • προτεραιότητα κέρδους > προτεραιότητα προστασίας ζωής.

• Η «κλιματική κρίση» εδώ δεν αντιμετωπίζεται απλά ως οικολογικό ζήτημα, αλλά ως πολλαπλασιαστής των ήδη υπαρχουσών ταξικών ανισοτήτων:

  • οι λαϊκές γειτονιές, τα χωριά, τα μικρά νησιά πληρώνουν το τίμημα.

Πώς μπορεί να δουλευτεί πολιτικά/επικοινωνιακά:

• Σύνδεση κάθε πλημμύρας με:

  • ελλείψεις σε έργα,

  • συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές,

  • αποφάσεις Περιφέρειας/Δήμων.

• Άξονες:

  • «Το νερό ξέρει τον δρόμο του – το έγκλημα είναι να κάνεις πως δεν το ξέρεις».

  • Συγκεκριμένα παραδείγματα (σπίτια σε ρέματα, μπαζωμένα ρέματα, δρόμοι χωρίς ομβρία).

  • Ανάδειξη του θέματος ως δικαιώματος στην ασφάλεια και όχι «ατυχίας».

2. Πολεοδομίες – Κτηματολόγιο – χρήση γης

Τι λέει:

• Μεταφορά πολεοδομιών, υπηρεσιών κ.λπ. σε ιδιώτες / κτηματολόγιο:

  • οδηγεί στη συγκέντρωση γης σε λίγα χέρια,

  • αφήνει τον μικρό ιδιοκτήτη εκτεθειμένο.

• Περιγράφει το σενάριο:

  • μικρός ιδιοκτήτης χάνει δικαιώματα (άλλοτε άρτιο, άλλοτε όχι),

  • ένας μεγάλος επενδυτής «μαζεύει» τα κομμάτια και κάνει την επένδυση.

• Θεωρεί ότι όλες αυτές οι αλλαγές (πολεοδομία – ειρηνοδικεία – νοσοκομεία – κτηματολόγιο) δεν είναι σκόρπιες, αλλά μέρος ενιαίου σχεδίου:

  • συγκέντρωση πλούτου και γης σε λίγα χέρια,

  • αποδυνάμωση του δημόσιου ελέγχου.

Πολιτική/ιδεολογική γραμμή:

• Κλασική ανάλυση του ΚΚΕ για ιδιωτικοποίηση βασικών λειτουργιών του κράτους:

  • υπηρεσίες που όφειλαν να είναι δημόσιες, γίνονται πεδίο κερδοφορίας.

• Η γη, το οικόπεδο, το σπίτι, παρουσιάζονται ως πεδία ταξικής σύγκρουσης:

  • ο «μικρός» χάνει σταδιακά το δικαίωμα να διαχειριστεί την περιουσία του,

  • ο «μεγάλος» αποκτά υπερσυγκεντρωμένης ιδιοκτησίας.

Άξονες ανάδειξης:

• Σύνδεση πολεοδομιών–κτηματολογίου με:

  • τουριστικές επενδύσεις,

  • ενεργειακά projects,

  • «αναπτυξιακά» σχέδια.

• Αφήγημα:
  «Δεν χάνεις απλά ένα χαρτί, χάνεις το δικαίωμα να ορίζεις τη γη σου».

• Πολύ δυνατό επικοινωνιακά το ζεύγος:

  • Εμένα μου παίρνουν το οικόπεδο για 100 ευρώ χρέος,

  • το κόμμα με 600 εκατομμύρια χρέη “ζει και βασιλεύει”.

3. Αγροτικό / Κτηνοτροφία – ευλογιά, γάλα, παραγωγή

Τι λέει:

• Θέμα ευλογιάς αιγοπροβάτων:

  • μαζικοί θανατώσεις ζώων,

  • κτηνοτρόφοι αναρωτιούνται πώς γίνεται να «σφάζονται» ζώα αλλά να υπάρχει πλεόνασμα γάλακτος.

• Θίγονται υποψίες του κόσμου:

  • μήπως οι ασθένειες αξιοποιούνται για:

    • αφανισμό μικρών κτηνοτρόφων,

    • άνοιγμα χώρου σε μεγάλες εταιρείες,

    • αύξηση εισαγωγών γάλακτος.

• Η Μπαλλού το βάζει σε ιστορικό πλαίσιο:

  • η ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) έχει από δεκαετίες στόχο μείωση μικρών παραγωγών,

  • η χώρα από παραγωγός γίνεται εισαγωγέας.

• Θέμα ελέγχων:

  • υποστελέχωση υπηρεσιών → αδυναμία ουσιαστικών ελέγχων → κίνδυνοι για ποιότητα προϊόντων.

Πολιτική/ιδεολογική γραμμή:

• Ο αγρότης/κτηνοτρόφος παρουσιάζεται ως:

  • θύμα ευρωπαϊκής και εθνικής πολιτικής,

  • θύμα της συγκέντρωσης παραγωγής σε λίγους μεγάλους.

• Κεντρική θέση:
  «Η ασθένεια / η κρίση / η συμφορά δεν είναι ουδέτερη. Πάντα κάποιος χάνει και κάποιος κερδίζει».

Άξονες για δουλειά:

• Σύνδεση του αγροτικού με:

  • διατροφική ασφάλεια της χώρας,

  • τιμές στο γάλα / τυρί / λάδι,

  • εγκατάλειψη υπαίθρου.

• Πολύ δυνατό για συνθήματα / παρεμβάσεις:

  • «Σφάζουν τα κοπάδια, εισάγουν το γάλα».

  • «Χωρίς κτηνοτρόφο δεν έχεις ούτε φέτα, ούτε χωριό, ούτε τόπο».

4. Ψηφιακή ταυτότητα – δεδομένα – τεχνολογία

Τι λέει:

• Δεν δαιμονοποιεί την τεχνολογία καθαυτή:

  • η επιστήμη/τεχνολογία δεν είναι κακό πράγμα,

  • το ζήτημα είναι για ποιον και από ποιον χρησιμοποιείται.

• Θέτει θέμα:

  • ποιος έχει πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα,

  • πώς χρησιμοποιούνται (φορολογικός έλεγχος, επιτήρηση, εμπορική εκμετάλλευση),

  • πώς συνδέονται με εταιρείες τύπου εισπρακτικές.

• Συνδέει:

  • παρακολουθήσεις (Predator),

  • διαρροή προσωπικών δεδομένων,

  • οδηγίες ΕΕ, ρόλο τραπεζών και εισπρακτικών εταιρειών.

Πολιτική/ιδεολογική γραμμή:

• Σταθερή θέση ΚΚΕ:

  • η ψηφιοποίηση υπό καπιταλιστικούς όρους → εργαλείο ελέγχου, πειθάρχησης, εμπορευματοποίησης.

• Η ψηφιακή ταυτότητα δεν είναι απλά «ευκολία»:

  • αν το πλαίσιο είναι εχθρικό για τον λαό,

  • τότε και τα «εργαλεία» θα λειτουργούν υπέρ του κεφαλαίου (τράπεζες, εταιρείες, κράτος).

Άξονες ανάδειξης:

• Έμφαση όχι στο «τεχνικό», αλλά στο πολιτικό πλαίσιο:

  • ψηφιακή ταυτότητα σε ποιο κράτος; σε ποιο θεσμικό πλαίσιο; με ποιες εγγυήσεις;

• Σύνδεση με:

  • εισπρακτικές που «ξέρουν μέχρι και τον παππού σου»,

  • παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων κ.λπ.

• Μήνυμα:

  • «Η τεχνολογία μπορεί να απελευθερώνει ή να δένει χειροπόδαρα, ανάλογα με το ποιος κρατάει το τιμόνι».

Ο κοινός παρονομαστής όλων των θεμάτων

Σε όλες τις ενότητες, η Μπαλλού επανέρχεται σε τρία βασικά μοτίβα:

1. Κέρδος vs Ανάγκες

   • Τα έργα, οι νόμοι, η τεχνολογία, η γη, η παραγωγή:

     • δεν σχεδιάζονται με βάση τις λαϊκές ανάγκες,

     • αλλά με βάση τη μεγιστοποίηση κερδών λίγων.

2. Συγκέντρωση εξουσίας & πλούτου

   • Γη → σε λίγα χέρια

   • Παραγωγή → σε λίγες εταιρείες

   • Δεδομένα → σε εταιρείες και κράτος

   • Δημόσιες υπηρεσίες → ιδιωτικοποιούνται, αποψιλώνονται, γίνονται μη προσβάσιμες στον απλό πολίτη.

3. Απάντηση: Οργάνωση και σύγκρουση, όχι αποχή

   • Η αποχή, η απογοήτευση, το «όλοι ίδιοι είναι» παρουσιάζονται ως παγίδα.

   • Καλεί σε:

     • συλλογική δράση,

     • συμμαχία εργαζομένων – αγροτών – αυτοαπασχολούμενων – νέων – συνταξιούχων,

     • στόχο όχι την αλλαγή προσώπων αλλά την αλλαγή πολιτικής.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

Συνέντευξη της Αλεξάνδρας Μπαλλού στον Σάκη Βούτο (28/11/2025)

Ραδιοφωνικός σταθμός Ionian Galaxy 90.8 – Εκπομπή «Το Βήμα του Πολίτη»

ΕΡΩΤΗΣΗ 1:

Κυρία Μπαλλού, ποια είναι η εικόνα σήμερα στην Κέρκυρα μετά τα έντονα καιρικά φαινόμενα; Υπάρχει αποκατάσταση ή τα προβλήματα παραμένουν;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Η κατάσταση παραμένει δύσκολη. Η βροχή έχει κοπάσει προσωρινά, αλλά οι ζημιές και οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές. Τα προβλήματα δεν οφείλονται μόνο στην ένταση του φαινομένου αλλά κυρίως στην παντελή απουσία αντιπλημμυρικών έργων και σύγχρονου σχεδιασμού. Η Κέρκυρα, όπως και η Κεφαλονιά, πληρώνει την έλλειψη πρόληψης με βαρύ τίμημα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2:

Είπατε ότι δεν υπάρχει σύγχρονος αντιπλημμυρικός σχεδιασμός. Είχαμε χρηματοδοτήσεις όλα αυτά τα χρόνια ή απλώς μείναμε στα λόγια;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Όχι, δεν υπήρξαν οι αναγκαίες χρηματοδοτήσεις. Και το χειρότερο: δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός. Το κράτος, οι Περιφέρειες και οι Δήμοι πρέπει να μελετούν το ανάγλυφο, τα ρέματα, τα ποτάμια, τις χρήσεις γης. Αντί γι’ αυτό, μπαζώνονται ρέματα, κλείνουν φυσικές ροές, δεν γίνονται μελέτες ομβρίων σε οδικά έργα. Αυτό είναι έγκλημα.
Και το αποτέλεσμα το ζούμε κάθε φορά που βρέχει.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3:

Είναι όμως ένα φαινόμενο που βλέπουμε παντού: Αθήνα, νησιά, μικρές πόλεις. Μήπως είναι απλώς η “κλιματική κρίση”;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Η κλιματική κρίση επιδεινώνει τα φαινόμενα, αλλά οι καταστροφές δεν είναι «φυσικό φαινόμενο». Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών: έλλειψης έργων, έλλειψης χρηματοδότησης και προτεραιότητας στο κέρδος αντί στην προστασία του πολίτη.
Όταν το κράτος γνωρίζει ότι τα καιρικά φαινόμενα έχουν αλλάξει και δεν θωρακίζεται, τότε μιλάμε για ευθύνη και μόνο ευθύνη.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4:

Στην πράξη όμως όλες οι διοικήσεις – Περιφέρειες, Δήμοι, Κυβερνήσεις – απαντούν ότι “δεν υπάρχουν χρήματα”. Τι λέτε σε αυτό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Τα χρήματα υπάρχουν, αλλά πηγαίνουν αλλού. Πηγαίνουν σε έργα που αυγαταίνουν τα κέρδη λίγων, όχι σε έργα που προστατεύουν τον λαό.
Και φυσικά, κανείς από αυτούς που διοικούν δεν συγκρούεται. Δεν διεκδικεί. Δεν καταγγέλλει. Απλώς προσαρμόζονται στις κατευθύνσεις του κράτους και της ΕΕ.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5:

Πάμε στο θέμα των δρόμων, των υποδομών, στο οποίο αναφερθήκατε πολλές φορές. Γιατί όλα γίνονται τόσο αργά;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Γιατί η πολιτική που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες δεν αλλάζει. Αλλάζουν πρόσωπα και κόμματα, αλλά ο προσανατολισμός παραμένει ο ίδιος:
τα έργα γίνονται με κριτήριο την κερδοφορία, όχι την ασφάλεια και τις ανάγκες του πολίτη.
Φτάσαμε στο σημείο να εγκαινιάζονται έργα «αφιερωμένα στα θύματα». Αυτό τα λέει όλα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6:

Πολλοί πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους. Νέοι άνθρωποι απέχουν, αμφισβητούν θεσμούς, δεν πιστεύουν σε κανέναν. Πώς αλλάζει αυτό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Με συμμετοχή και αγώνα, όχι με αποχή. Η απογοήτευση είναι κατανοητή. Όμως, αν αφήσουμε τη ζωή μας στα χέρια εκείνων που υπηρετούν το κέρδος, τα πράγματα θα χειροτερεύουν.
Ο λαός πρέπει να βγει στο προσκήνιο, να οργανωθεί, να διεκδικήσει. Όταν ο κόσμος σηκώνει κεφάλι, γίνονται βήματα μπροστά.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7:

Υπάρχει μεγάλη συζήτηση και ανησυχία για το θέμα των Πολεοδομιών, του Κτηματολογίου και της μεταφοράς αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες. Ποια είναι η θέση σας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Είναι ξεκάθαρο ότι οδηγούμαστε σε συγκέντρωση γης και περιουσίας σε λίγα χέρια. Κάθε αλλαγή – πολεοδομίες, ειρηνοδικεία, κτηματολόγιο – οδηγεί εκεί.
Ο μικρός ιδιοκτήτης βρίσκει ένα πρωί το οικόπεδό του «μη άρτιο» ή «μη οικοδομήσιμο», ενώ ένας μεγάλος επενδυτής δίπλα του χτίζει χωρίς πρόβλημα.
Αυτή δεν είναι “ανάπτυξη”, είναι απαλλοτρίωση υπέρ του ισχυρού.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8:

Πάμε στο αγροτικό. Με την ευλογιά, τη σφαγή ζώων, τις εισαγωγές γάλακτος, πολλοί κτηνοτρόφοι νιώθουν ότι “κάτι δεν πάει καλά”. Τι απαντάτε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Οι φόβοι τους δεν είναι αβάσιμοι.
Η αγροτική πολιτική της ΕΕ εδώ και δεκαετίες έχει στόχο τον αφανισμό του μικρού παραγωγού και την κυριαρχία των μεγάλων μονάδων.
Η χώρα μας έχει πάψει να παράγει – εισάγει τα πάντα.
Χωρίς προσωπικό για ελέγχους, χωρίς στήριξη, χωρίς τιμές που να καλύπτουν το κόστος, ο κτηνοτρόφος είναι στο έλεος των εξελίξεων.

ΕΡΩΤΗΣΗ 9:

Μεγάλο θέμα συζήτησης είναι και η ψηφιακή ταυτότητα. Ο κόσμος ανησυχεί για τα προσωπικά του δεδομένα. Τι λέτε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Η τεχνολογία δεν είναι κακή. Το ζήτημα είναι ποιος τη χρησιμοποιεί και με ποιον σκοπό.
Όταν ζούμε σε μια πραγματικότητα όπου προσωπικά δεδομένα βρίσκονται σε εισπρακτικές, όταν παρακολουθούνται πολιτικοί και πολίτες, όταν οι εταιρείες εμπορεύονται κάθε μας κίνηση, τότε ο φόβος του κόσμου είναι απολύτως δικαιολογημένος.

ΕΡΩΤΗΣΗ 10:

Τι γίνεται στο Περιφερειακό Συμβούλιο; Συζητούνται αυτά τα θέματα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Δυστυχώς όχι. Με τον νέο κανονισμό, δεν συζητιέται σχεδόν κανένα ουσιαστικό θέμα.
Θέματα που αφορούν τη ζωή των κατοίκων, όπως η ευλογιά στα ζώα, τα φέραμε εμείς για να μπουν στην ημερήσια διάταξη.
Η Περιφέρεια λειτουργεί με διαδικασίες, όχι με πολιτική βούληση.

ΕΡΩΤΗΣΗ 11 (τελική):

Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε στον κόσμο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Όχι περιμένοντας “μεσσίες”, αλλά οργανωμένα, διεκδικητικά και συλλογικά.
Να μην συμβιβαστούμε με αυτή την πολιτική που γεννά βάσανα.
Υγεία, δύναμη και αγώνα – αυτά χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε.