ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΔΡΑΝΕΙ ΟΙ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ: ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ;

Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, στις 11:00 π.μ., στο Ξενοδοχείο Δελφίνι στην Πάτρα, θα συμμετάσχω ως ομιλητής σε ανοιχτή ενημερωτική εκδήλωση για τα κόκκινα δάνεια, τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, τους πλειστηριασμούς και την ανάγκη πραγματικής διαφάνειας.

Σας υπόσχομαι ότι δεν θα είναι μια συνηθισμένη ομιλία .

Θα θιχτούν θέματα και θα ακουστούν πράγματα που πολλοί επιμελώς σας κρύβουν.

Αρκετά με το ψευτοαφήγημα των τιτλοποιήσεων και του δήθεν κινδύνου της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της χώρας.

Πως επικαλούνται κάποιοι κάτι τέτοιο για να νομοθετούν την επίσπευση των πλειστηριασμών και την υφαρπαγή της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας , όταν οι ίδιοι λένε και επικαλούνται ότι τα δάνεια έχουν φύγει από τις τράπεζες και το εθνικό χρηματοπιστώτικό μας σύστημα,

Αρκετά.

Όταν η Πολιτεία αδρανεί να δώσει λύσεις, τότε οι ενεργοί πολίτες έχουν τον λόγο.

Στην εκδήλωση θα τεθούν κρίσιμα ερωτήματα:

Ποιοι κρύβονται πίσω από τα funds;

Ποιος τα ελέγχει;

Ποιος είναι ο ρόλος των τραπεζών;

Έχουν πράγματι αποξενωθεί οι τράπεζες από τα δάνεια ή συνεχίζουν να τα ελέγχουν μέσω senior ομολογιών, εγγυήσεων και δομών τιτλοποίησης;

Ποιοι είναι οι πραγματικοί επενδυτές και ποιος ωφελείται από τις κρατικές εγγυήσεις του «Ηρακλή»;

Έχουν ενταχθεί δάνεια κομμάτων σε τιτλοποιήσεις και στις εγγυήσεις του «Ηρακλή»;

Γιατί οι ανακοπές των πλειστηριασμών απορρίπτονται σωρηδόν;

Πώς επιτρέπεται η ανεξέλεγκτη δράση των funds και των servicers;

Γιατί η αντιπολίτευση δεν αντιδρά ουσιαστικά;

Ποιος τελικά πληρώνει το κόστος;

Θα συζητήσουμε επίσης ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα διαφάνειας:

πού είναι οι πραγματικές συμβάσεις πώλησης και μεταβίβασης των δανείων;

Οι τράπεζες και οι servicers επικαλούνται πωλήσεις, μεταβιβάσεις και τιτλοποιήσεις. Όμως οι πολίτες, οι δανειολήπτες και πολλές φορές ακόμη και τα δικαστήρια καλούνται να αποδεχθούν αυτές τις μεταβιβάσεις χωρίς να έχουν δει τις πλήρεις συμβάσεις.

Στο Ενεχυροφυλακείο εμφανίζονται έγγραφα που χαρακτηρίζονται ως «περιλήψεις σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης», ενώ στην πράξη, σε κρίσιμες περιπτώσεις, το διαθέσιμο έγγραφο παραπέμπει σε σύμβαση εκχώρησης.

Άρα τα ερωτήματα είναι αναπόφευκτα:

Υπάρχουν πράγματι συμβάσεις πώλησης;

Έγινε πραγματική πώληση και μεταβίβαση των απαιτήσεων;

Ή μήπως πίσω από τους τίτλους και τις περιλήψεις κρύβεται μια διαφορετική νομική και οικονομική πραγματικότητα;

Ποια είναι η ευθύνη των αρμόδιων υπηρεσιών όταν σφραγίζονται και δημοσιεύονται έγγραφα με τίτλους που δεν ανταποκρίνονται στο πραγματικό τους περιεχόμενο;

Πώς είναι δυνατόν να εκπλειστηριάζονται περιουσίες χωρίς πλήρη και αδιαμφισβήτητη διαφάνεια ως προς το ποιος είναι ο πραγματικός δικαιούχος της απαίτησης;

Ένα ακόμη κρίσιμο θέμα αφορά τις υπογραφές και την εκπροσώπηση των funds.

Στις περιλήψεις των υποτιθέμενων συμβάσεων πώλησης, μεταβίβασης ή διαχείρισης που δημοσιεύονται και κοινοποιούνται από servicers, παρατηρείται συχνά ότι δεν εμφανίζονται υπογραφές των ίδιων των νομίμων εκπροσώπων των αλλοδαπών funds. Αντί γι’ αυτούς, εμφανίζονται να υπογράφουν υπάλληλοι τραπεζών ή servicers, επικαλούμενοι πληρεξούσια που φέρονται να έχουν χορηγηθεί από τα funds.

Όμως και εδώ ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα:

Πού είναι τα πλήρη πληρεξούσια;

Πότε χορηγήθηκαν;

Από ποιους ακριβώς χορηγήθηκαν;

Είχαν οι υπογράφοντες πραγματική και ειδική εξουσιοδότηση για πώληση, μεταβίβαση ή διαχείριση απαιτήσεων;

Γιατί τα funds δεν εμφανίζονται καθαρά με τους νόμιμους εκπροσώπους τους;

Μπορεί μια τόσο σοβαρή μεταβίβαση απαιτήσεων, που οδηγεί σε πλειστηριασμούς και απώλεια περιουσιών, να στηρίζεται σε αόριστες επικλήσεις πληρεξουσίων, σε μη εμφανιζόμενα έγγραφα ή σε προβληματικές εξουσιοδοτήσεις;

Όταν λείπουν οι πραγματικές συμβάσεις, όταν δεν εμφανίζεται το πλήρες τίμημα, όταν δεν φαίνονται καθαρά οι νόμιμοι εκπρόσωποι των funds, όταν υπογράφουν τρίτοι με αμφισβητούμενα πληρεξούσια και όταν οι πολίτες καλούνται να χάσουν την περιουσία τους χωρίς πλήρη πρόσβαση στα κρίσιμα έγγραφα, τότε δεν μιλάμε για διαφάνεια. Μιλάμε για ένα σύστημα που απαιτεί άμεσο θεσμικό, πολιτικό και δικαστικό έλεγχο.

Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα είναι το ίδιο το δικονομικό πλαίσιο των πλειστηριασμών.

Πώς είναι δυνατόν να εκποιείται η περιουσία ενός πολίτη ή μιας επιχείρησης πριν κριθούν τελεσίδικα τα ένδικα μέσα που έχει ασκήσει; Πώς μπορεί να θεωρείται ουσιαστική η δικαστική προστασία, όταν ο δανειολήπτης δικαιώνεται —αν δικαιωθεί— αφού έχει ήδη χάσει το ακίνητο, την επιχείρηση ή την επαγγελματική του βάση;

Ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, όπως εφαρμόζεται σήμερα στις διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης, δημιουργεί σοβαρά ζητήματα αποτελεσματικής προστασίας. Η ταχύτητα της εκτέλεσης δεν μπορεί να υπερισχύει απόλυτα της δικαιοσύνης. Δεν μπορεί ο πλειστηριασμός να προηγείται της ουσιαστικής κρίσης για τη νομιμοποίηση εκείνου που επισπεύδει, για την εγκυρότητα της μεταβίβασης της απαίτησης, για την ύπαρξη των πραγματικών συμβάσεων, για την πληρότητα των πληρεξουσίων και για την προστασία της ιδιοκτησίας.

Σε ένα κράτος δικαίου, το δικαίωμα προσφυγής στη Δικαιοσύνη δεν πρέπει να είναι τυπικό. Πρέπει να είναι πραγματικό και αποτελεσματικό. Όταν η περιουσία εκποιείται πριν εξεταστούν ουσιαστικά τα ένδικα μέσα, τότε τίθενται σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με την προστασία της ιδιοκτησίας, με την αρχή της αναλογικότητας και με το δικαίωμα σε αποτελεσματική δικαστική προστασία.

Η κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί ένα σύστημα στο οποίο ο πολίτης έχει θεωρητικά δικαιώματα, αλλά πρακτικά χάνει την περιουσία του πριν αυτά κριθούν.

Το ζήτημα των κόκκινων δανείων δεν είναι ιδιωτική υπόθεση μεταξύ δανειολήπτη και servicer. Είναι ζήτημα δημοσίου συμφέροντος, γιατί επηρεάζει την ιδιοκτησία, την επιχειρηματικότητα, την απασχόληση, τα δημόσια έσοδα, την κοινωνική συνοχή και τελικά την ίδια τη λειτουργία της οικονομίας.

Δεν αρκούν γενικές διαβεβαιώσεις περί «νόμιμων διαδικασιών». Απαιτείται πλήρης θεσμικός έλεγχος: από τη Βουλή, τις εποπτικές αρχές, την Τράπεζα της Ελλάδος, τις δικαστικές αρχές και τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα. Όταν κρατικές εγγυήσεις, τράπεζες, funds, servicers και πλειστηριασμοί συνδέονται σε ένα ενιαίο σύστημα, η διαφάνεια δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση.

Η μεσαία τάξη, δηλαδή το πιο παραγωγικό κομμάτι της χώρας, βρίσκεται εγκλωβισμένη στα χέρια funds και servicers. Επαγγελματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οικογένειες και άνθρωποι που κράτησαν την οικονομία όρθια, οδηγούνται σήμερα σε οικονομική ασφυξία, απώλεια περιουσίας και πρακτική πτώχευση.

Όταν πτωχεύει η μεσαία τάξη, δεν χάνονται μόνο σπίτια και επιχειρήσεις. Χάνονται θέσεις εργασίας, φορολογικά έσοδα, παραγωγική δύναμη, κοινωνική συνοχή και προοπτική για την οικονομία.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:

Νικόλας Φαραντούρης, Ευρωβουλευτής

Μαρία Ζαχαρία, Ευρωβουλευτής

Γεώργιος Ηλιόπουλος, Δικηγόρος

Ανδρέας Παππάς, Οικονομολόγος

Η συζήτηση δεν αφορά κομματική αντιπαράθεση. Αφορά τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την προστασία της περιουσίας και το δικαίωμα κάθε πολίτη να γνωρίζει ποιος διεκδικεί την απαίτηση, με ποια έγγραφα, με ποια νομιμοποίηση και με ποιες συνέπειες για την κοινωνία και την οικονομία.

Η εκδήλωση διοργανώνεται από φορείς καταναλωτών και επαγγελματιών, με τη συμμετοχή της Πρωτοβουλίας «Η Δικαίωση».

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή για όλους τους πολίτες.

Ενημερωνόμαστε – οργανωνόμαστε – διεκδικούμε διαφάνεια και δικαιοσύνη.

Το ιδιωτικό χρέος δεν μπορεί να διαχειρίζεται στο σκοτάδι.