Όταν η μνήμη σωπαίνει

Ένα γράμμα από το μέλλον για τον εαυτό μου, κάποια χρόνια μετά…

Λένε πως το Αλτσχάιμερ είναι μια αρρώστια που σου παίρνει τη μνήμη. Μα εγώ θα σας πω κάτι άλλο… Δεν φοβάμαι τόσο που ξεχνάω. Φοβάμαι μόνο… μήπως κάποια μέρα, ξεχάσω πως κάποτε αγαπήθηκα!

Κάποτε θυμόμουν τα πάντα. Το πρώτο μου σπίτι, τα χέρια της μάνας μου, το πρώτο φιλί, τη φωνή της γυναίκας μου και την αγκαλιά της, όταν γυρνούσα από τις δουλειές μου, τα παιδιά μου μικρά, να τρέχουν γύρω μου και να γελούν. Τώρα…Τώρα οι αναμνήσεις μου είναι σαν παλιά φωτογραφία που την έχει αγγίξει ο ήλιος. Τα πρόσωπα ξεθωριάζουν, τα ονόματα χάνονται, οι μέρες μπερδεύονται. Κι εγώ στέκομαι στη μέση ενός δωματίου και ψάχνω τον δρόμο για να γυρίσω στον εαυτό μου.

Μερικές φορές κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω: «Ποιος είσαι;» και ο καθρέφτης δεν απαντά. Μου δείχνει όμως ένα άνδρα με άσπρα μαλλιά, με μάτια κουρασμένα, μα μέσα τους… κάπου βαθιά…υπάρχει ακόμη η εικόνα εκείνου του κοριτσιού που κάποτε ονειρευόμουν. Εγώ είμαι. Μόνο που τώρα… χρειάζομαι κάποιον να μου θυμίσει το όνομά μου.

Μην θυμώνετε όταν σας ρωτάω ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Δεν το κάνω για να σας κουράσω, απλώς η ερώτηση είναι καινούργια για μένα κάθε φορά. Κι όταν σας κοιτάζω και δεν σας αναγνωρίζω… μην πληγώνεστε. Ίσως το μυαλό μου να μην ξέρει ποιοι είστε… αλλά η καρδιά μου μπορεί να σας θυμάται ακόμη. Γιατί η καρδιά έχει τη δική της μνήμη και θυμάται ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια φωνή που της μίλησε τρυφερά. Κι όταν όλα τα άλλα χαθούν, ίσως… αυτά να είναι τα τελευταία πράγματα που θα μείνουν.

Γι’ αυτό, όταν με πλησιάζετε, μη μου λέτε: «Δεν με θυμάσαι;» Πείτε μου καλύτερα: «Είμαι εδώ». Κι αν δεν θυμηθώ το όνομά σας, κρατήστε μου το χέρι. Κι αν ξεχάσω από πού ήρθα, δείξτε μου… πως δεν είμαι μόνος. Κι αν ξεχάσω ποιος ήμουν, θυμίστε μου… πως ακόμη είμαι άνθρωπος. Γιατί πίσω από αυτή τη σιωπή, υπάρχει μια ολόκληρη ζωή. Ένας άνθρωπος που γέλασε, που έκλαψε, που αγάπησε, που φοβήθηκε, που έκανε λάθη, που μεγάλωσε παιδιά, που έχασε ανθρώπους… που ξανασηκώθηκε.

Μια ζωή ολόκληρη δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια λέξη «Ξεχνάει». Όχι. Δεν είμαι μόνο αυτό που ξεχνάω, αλλά είμαι και όλα όσα έζησα. Κι αν κάποια μέρα οι λέξεις μου χαθούν, αν το όνομά μου σβήσει από τα χείλη μου, αν τα πρόσωπα γύρω μου γίνουν σκιές και οι δρόμοι του μυαλού μου κλείσουν ένας ένας… μείνετε. Μείνετε λίγο ακόμη και… μιλήστε μου για την άνοιξη, για τη θάλασσα, για το σπίτι μου, για εκείνη που αγάπησα, για τα παιδιά μου. Και αν δεν θυμάμαι…μην πείτε «δεν θυμάται». Πείτε μόνο… «Κάποτε τα έζησε», επειδή μπορεί να ξεχνάω τη ζωή μου… όμως η ζωή μου, δεν ξεχνά ότι την έζησα.

Και ίσως στο τέλος, όταν όλα τα δωμάτια της μνήμης μου σκοτεινιάσουν, να μείνει μόνο ένα μικρό φως. Όχι ένα όνομα. όχι μια ημερομηνία, όχι μια ανάμνηση. Μόνο… η αγάπη.

Κι αυτή – αν είστε τυχεροί –  θα τη δείτε ακόμη στα μάτια μου. Γιατί υπάρχουν πράγματα που μπορεί να τα πάρει η μνήμη… μα υπάρχουν κι άλλα, που η λήθη δεν μπορεί να αγγίξει, όπως η αγάπη. Αυτή δεν ξεχνά… αλλά και δεν ξεχνιέται ποτέ.

  Διον. Βαλλιανάτος

  Ιατρός – Κοινωνιολόγος – Συγγραφέας

  τ.καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής.