Αποζημιώσεις, χωροταξικό, Μercosur και υγεία στο επίκεντρο της συνέντευξης στον Ionian Galaxy 90.8

Για την καταστροφή στο Λασίθι, τις αποζημιώσεις των αγροτών, το χωροταξικό του τουρισμού και την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους μίλησε η βουλευτής Λασιθίου Κατερίνα Σπυριδάκη στη ραδιοφωνική εκπομπή «Το Βήμα του Πολίτη» με τον δημοσιογράφο Σάκη Βούτο, στον Ionian Galaxy 90.8 και live στο vοutospress.gr.

Το Λασίθι μετά την κακοκαιρία

Η κ. Σπυριδάκη περιέγραψε εικόνα ολικής καταστροφής σε περιοχές του νομού, με το οροπέδιο Λασιθίου να μετρά εκατομμύρια σε χαμένη παραγωγή και την καλλιέργεια πατάτας να έχει πληγεί ολοσχερώς. Όπως σημείωσε, οι παραγωγοί φύτεψαν τον Μάιο, το χαλάζι τούς ανέκοψε και ξαναφύτεψαν τον Ιούνιο — για να έρθει τώρα η πλημμύρα.

Το κεντρικό της ερώτημα ήταν άλλο: πόσο «ακραία» είναι πραγματικά φαινόμενα που ακούμε τρία χρόνια στη Βουλή. «Μήπως δεν είμαστε προετοιμασμένοι εμείς, μήπως οι υποδομές μας είναι που τα κάνουν ακραία και όχι μόνο η ένταση των φαινομένων», ανέφερε χαρακτηριστικά, κάνοντας λόγο για ένα μοντέλο που έχει επαναληφθεί στη Θεσσαλία, στην Κεφαλονιά και στη Ρόδο με τα megafires.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα Φέρμα Ιεράπετρας, όπου μετά τη φωτιά του Ιουνίου 2025 μετρήθηκαν μεγάλες ζημιές, με την ίδια να σχολιάζει πως όταν ήρθε η πλημμύρα βρέθηκε στα ίδια σημεία, με τις ίδιες προσβάσεις κι εκείνη τη φορά όχι για φωτιά, αλλά για νερό.

Πρόληψη ή προετοιμασία απόκρισης;

Κεντρικός άξονας της τοποθέτησής της ήταν η διάκριση ανάμεσα στην πρόληψη και την προετοιμασία απόκρισης — δύο πράγματα, όπως είπε, εντελώς διαφορετικά. «Όσο περισσότερο επενδύουμε στην πρόληψη, τόσο λιγότερο χρειαζόμαστε στην αντιμετώπιση», τόνισε, υπενθυμίζοντας ότι επιστήμονες προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια.

Στο ζήτημα των αποζημιώσεων, ανέφερε ως ενδεικτικό παράδειγμα την καθυστέρηση εκκαθάρισης των αποζημιώσεων της Θεσσαλίας και προειδοποίησε για τις συνέπειες: από επιχειρήσεις που δεν μπορούν να ανοίξουν ξανά μέχρι ανθρώπους που δεν μπορούν να επιβιώσουν. Το ζήτημα δεν είναι μονοδιάστατο, εξήγησε: από τη μια το βιοποριστικό των παραγωγών, από την άλλη η διατροφική επάρκεια και τέλος η τοπική οικονομία — ο αγρότης που χρωστάει στον γεωπόνο, ο γεωπόνος στον κρεοπώλη, το χρήμα που σταματά να κυκλοφορεί.

Στάθηκε επίσης στην παραγωγή της Κρήτης, με το λάδι να εξάγεται και να επιστρέφει «ιταλικό», τα λεμόνια να έρχονται από την Κίνα και τις πατάτες από την Αίγυπτο.

Οι τέσσερις άξονες για τον τουρισμό

Ως υπεύθυνη τουρισμού του ΠΑΣΟΚ, η κ. Σπυριδάκη παρουσίασε τη δική της προσέγγιση σε τέσσερις άξονες: υποδομές, μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, ανθρώπινο δυναμικό και διαδικασίες.

• Ο τουρισμός, είπε, δεν μπορεί να συζητιέται χωρίς αυτούς τους τέσσερις πυλώνες, ενώ η ανάπτυξη «δεν πρέπει να γίνεται εις βάρος της τοπικής κοινωνίας».
• Επισήμανε ότι φέτος, παρά την αύξηση στις αφίξεις, καταγράφεται μείωση στην κατά κεφαλή δαπάνη, με μεγάλο μέρος του τζίρου να απορροφάται από τον πληθωρισμό — με άμεση επίπτωση στον μικρομεσαίο επιχειρηματία.
• Ζήτησε επέκταση σε νέες αγορές και μείωση του κόστους λειτουργίας, με 12μηνη τουριστική δραστηριότητα που θα αξιοποιεί και τα άλλα προϊόντα της Κρήτης: σταφύλι, κρασί, μέλι, λάδι.
• Υποστήριξε ότι πρώτοι μίλησαν για οργανισμούς διαχείρισης και προώθησης προορισμών, με λογική που ξεκινά από την τοπική κοινωνία προς τα πάνω και όχι από τα γραφεία προς τα κάτω.

Χωροταξικό: «Μια δόμηση που πλήττεται από παντού»

Για το χωροταξικό του τουρισμού, η βουλευτής έκανε λόγο για πλαίσιο που δεν υπηρετεί στρατηγική αλλά διευκολύνει μεγάλες επενδύσεις, «αφανίζοντας το μικρό». Ανέφερε ως βασικά προβλήματα:

• το προεδρικό διάταγμα των οικισμών, που συρρικνώνει οικισμούς — «κάποιος κοιμάται με οικόπεδο και ξυπνάει με χωράφι»,
• την εκτός σχεδίου δόμηση, όπου αφέθηκε θολό πλαίσιο και η πολεοδομία λειτουργεί κατά το δοκούν,
• την απουσία μελέτης φέρουσας ικανότητας, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη σε νησιά όπως η Κεφαλονιά να χαρακτηρίζεται άναρχη,
• τις καθυστερήσεις και τις αντιφάσεις στην έκδοση αδειών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη σύγχυση μεταξύ πολεοδομίας και κεντρικής διοίκησης για την ισχύ άδειας σε μη άρτιο οικόπεδο.

Στο σημείο αυτό αναφέρθηκε και στην απογραφή των αγροτικών δρόμων, όπου δρόμοι που κατασκευάστηκαν με τσιμέντο εμφανίζονται τώρα ως μη αναγνωρισμένοι, αφήνοντας επιχειρήσεις χωρίς δυνατότητα επέκτασης.

Μercosur: «Εισάγουμε σαν τρίτη χώρα, εξάγουμε σαν Ευρώπη»

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στη συμφωνία Μercosur και στις επιπτώσεις της στην ελληνική παραγωγή. Όπως εξήγησε, ο Έλληνας παραγωγός λειτουργεί με υψηλό κόστος παραγωγής λόγω ενέργειας, πρώτων υλών και ευρωπαϊκών περιορισμών, την ώρα που προϊόντα τρίτων χωρών φτάνουν στην αγορά με πολύ πιο χαλαρούς κανόνες.

Ο κίνδυνος, σύμφωνα με την ίδια, είναι τριπλός: πλήττεται το πρωτογενές προϊόν της χώρας, δεν προστατεύεται ο καταναλωτής και δεν επιτυγχάνεται ο στόχος των αντίστροφων ροών που επικαλείται η κυβέρνηση. «Η λύση δεν είναι να εισάγουμε· η λύση είναι να κάνουμε ευκολότερες τις συνθήκες για τον παραγωγό, ώστε το προϊόν να μη φτάνει τόσο ακριβά στο ράφι», τόνισε.

Κοινωνικό κράτος, υγεία και υπογεννητικότητα

Η συνέντευξη έκλεισε με τα ζητήματα καθημερινότητας. Η κ. Σπυριδάκη απέρριψε το δίλημμα «κοινωνία ή οικονομία», λέγοντας ότι τα δύο πάνε μαζί, και έκανε λόγο για κοινωνικό κράτος που καταρρέει, με την υγεία στην πρώτη γραμμή.

Ανέφερε ως βασικά προβλήματα την έλλειψη κινήτρων για την προσέλκυση γιατρών στο ΕΣΥ, την απουσία δομών ψυχικής υγείας, τα κτίρια νοσοκομείων που παραδίδονται χωρίς προσωπικό, καθώς και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης που, όπως είπε, δεν φτάνουν στον πολίτη.

Παράλληλα, έθεσε ως κορυφαίο εθνικό πρόβλημα την υπογεννητικότητα, συνδέοντάς την με την περιφερειακή ανάπτυξη: τα χωριά συρρικνώνονται, οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, το κόστος στέγασης και ενέργειας απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος και η προοπτική στον τόπο τους χάνεται.

Κάλεσμα στην Κεφαλονιά

Κλείνοντας, η βουλευτής κάλεσε τους πολίτες της Κεφαλονιάς σε ανοιχτή συζήτηση την επόμενη Τετάρτη για το χωροταξικό του τουρισμού και τα ζητήματα που απασχολούν το νησί, διευκρινίζοντας ότι δεν πρόκειται για κομματική εκδήλωση. Απαντώντας σε ερώτηση για τη στάση των νέων και την αποχή, τόνισε: «Καμία αλλαγή δεν έγινε με αποχή — η Δημοκρατία θέλει συμμετοχή».

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

«Το Βήμα του Πολίτη» — Κατερίνα Σπυριδάκη: «Μήπως οι υποδομές μας κάνουν τα φαινόμενα ακραία;»

Συνέντευξη στον Σάκη Βούτο · Ionian Galaxy 90.8 · vοutospress.gr

Η βουλευτής Λασιθίου και υπεύθυνη Τουρισμού του ΠΑΣΟΚ μίλησε για την καταστροφή στο Λασίθι, τις αποζημιώσεις, την Mercosur, το χωροταξικό του τουρισμού, την υγεία και την υπογεννητικότητα. Ακολουθεί η συνέντευξη, ελαφρώς επιμελημένη για λόγους αναγνωσιμότητας.

Κυρία Σπυριδάκη, καλό μεσημέρι και καλή εβδομάδα. Πώς είδατε την κατάσταση στο Λασίθι αυτές τις μέρες;

Καλό μεσημέρι και στους ακροατές μας από την Κρήτη, που είχε αυτές τις περιπέτειες. Δυστυχώς μας έπιασε η καρδιά μας, γιατί κι εμείς περάσαμε μια τέτοια περιπέτεια εδώ και καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει. Ήταν ολική καταστροφή για κάποιες περιοχές — ένα κύμα για το οποίο δεν ήταν προετοιμασμένοι οι κάτοικοι.

Ποιο είναι το ερώτημα που θέτετε εσείς η ίδια;

Τρία χρόνια τουλάχιστον, από όταν εκπροσωπώ τον νομό μου στη Βουλή, ακούω για ακραία καιρικά φαινόμενα, για megafires, για πράγματα πρωτοφανή. Όταν όμως τα ακούς τρία χρόνια, για πόσο ακραία πρόκειται τελικά; Μήπως δεν είμαστε προετοιμασμένοι εμείς, μήπως οι υποδομές μας είναι αυτές που τα κάνουν ακραία και όχι μόνο η ένταση των φαινομένων; Έχουμε πάρει μέτρα για τις καταστάσεις για τις οποίες οι επιστήμονες χτυπούν καμπανάκι; Ίσως δεν ακούστηκαν — είναι κι αυτό μέσα.

Σήμερα, που το φαινόμενο βρίσκεται σε ύφεση, τι μετράτε;

Σήμερα μετράμε τις απώλειες. Στο οροπέδιο Λασιθίου έχουν χαθεί εκατομμύρια παραγωγής και η παραγωγή της πατάτας είναι ολοσχερώς κατεστραμμένη. Σκεφτείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι, με την υψηλή παραγωγή τους, είχαν και έναν χειμώνα πέρσι που δεν τους επέτρεψε να ξεκινήσουν νωρίς την καλλιέργεια φέτος: φύτεψαν τον Μάιο, ήρθε ένα χαλάζι και δεν τους επέτρεψε να συνεχίσουν, ξαναφύτεψαν τον Ιούνιο, και τώρα ήρθε αυτό. Περίμεναν από αυτή την παραγωγή να καλύψουν τις υποχρεώσεις της επόμενης χρονιάς και να βγάλουν έναν χειμώνα που στα ορεινά ήταν εξαιρετικά δύσκολος.

Μιλήσατε και για άλλες πληγές στον νομό.

Ναι, για τα Φέρμα και τον Δήμο Ιεράπετρας. Ένα χρόνο πριν, στις 2 Ιουνίου, είχαμε φωτιά στα Φέρμα Ιεράπετρας — αξέχαστη ημέρα. Και από τότε μέχρι σήμερα μετρούσαμε τη ζημιά. Μας έλεγαν «θα γίνει αντιπλημμυρικό, θα είμαστε έτοιμοι». Ήρθε η πλημμύρα και ήταν σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Πήγαινα στα ίδια σημεία, έβλεπα τα ίδια πράγματα, τις ίδιες προσβάσεις, τους ίδιους αστυνομικούς στα σημεία — αυτή τη φορά όχι για φωτιά, αλλά για πλημμύρα. Και αναρωτιέμαι: αυτή είναι η ταχύτητα και τα ανακλαστικά του κράτους;

Πού εντοπίζετε το βασικό πρόβλημα;

Πολλές φορές μπερδεύουμε την πρόληψη με την προετοιμασία απόκρισης. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Υπάρχουν κάποιοι που από την καρέκλα τους δεν καταλαβαίνουν σε ποια κατάσταση βρίσκεται ένας αγρότης ή ένας παραγωγός. Είναι μια συζήτηση με πολλές διαστάσεις. Η μία διάσταση αφορά το αν πραγματικά υπάρχει αντιπολίτευση — που σημαίνει ενημέρωση, προτάσεις και πίεση. Εγώ που το ζω ξέρω ότι ως ΠΑΣΟΚ φέρνουμε όλα αυτά τα θέματα στη Βουλή, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, γιατί είναι ένα μοντέλο που δεν το συναντάμε μόνο στο Λασίθι. Έχει επαναληφθεί στη Θεσσαλία, στην Κεφαλονιά, στη Ρόδο με τα megafires. Βλέπουμε λοιπόν ένα μοντέλο που μας λέει ότι αυτό που μέχρι χθες θεωρούσες ακραίο, σήμερα είναι κανονικότητα.

Άρα για αυτή την κανονικότητα πρέπει να προετοιμαστούμε.

Για αυτή την κανονικότητα πρέπει να προετοιμαστείς, ώστε να μην εξελιχθεί σε κάτι ακραίο. Κάποιοι επιστήμονες, ειδικοί στον τομέα τους, είχαν χτυπήσει καμπανάκια εδώ και χρόνια. Είπαν «προετοιμαστείτε, γιατί έρχεται». Δεν δόθηκε σημασία. Εδώ είναι η ουσία: είχαμε φωτιές και δεν κάναμε την προετοιμασία για την αντιμετώπιση της κατολίσθησης των μπάζων και των φερτών που έχουν καεί — και είναι λογικό αυτά να πνίξουν την πόλη και το κάθε χωριό. Όσο περισσότερο επενδύουμε στην πρόληψη, τόσο λιγότερο χρειαζόμαστε στην αντιμετώπιση και τόσο λιγότερο ρισκάρουμε ανθρώπινες ζωές.

Ως μηχανικός, πώς το εξηγείτε αυτό;

Ως μηχανολόγος μηχανικός θα σας πω το εξής: η κλιματική αλλαγή οδηγεί σε κλιματική κρίση όταν δεν ακολουθείς την αλλαγή και δεν υποστηρίζεις τους προορισμούς σου και τον τόπο σου με υποδομές. Οι επιστήμονες φωνάζουν 20 χρόνια τώρα για την κλιματική αλλαγή. Αν την αφήσεις μόνη της να οδεύει χωρίς έργα υποδομής, θα φτάσεις σε μια κλιματική κρίση που θα ονομάζεις ακραία. Πρέπει να δείξουμε ότι μαθαίνουμε και από τα λάθη μας.

Πάμε στις αποζημιώσεις. Τι προτείνετε;

Προτείνω έναν συγκεκριμένο μηχανισμό για το πώς θα αποζημιωθούν οι αγρότες του Λασιθίου, με σημάδια και από το πώς διαχειριστήκαμε τη Θεσσαλία. Όταν ξέρεις ότι φέτος οι αποζημιώσεις της Θεσσαλίας βγήκαν τώρα, πώς μπορείς να ξέρεις ότι η καθημερινότητα του πολίτη θα είναι βιώσιμη; Μιλάμε για ανθρώπους που φτάνουν από την αυτοκτονία μέχρι το έμφραγμα, μέχρι το να μην μπορούν να επιβιώσουν.

Και πέρα από τον παραγωγό;

Είναι μια αλυσίδα πραγμάτων. Πρώτον, το βιοποριστικό των ίδιων των παραγωγών — τους οποίους εμείς ως ΠΑΣΟΚ θέλουμε να μείνουν στην περιφέρεια. Δεύτερον, η διατροφική επάρκεια: τι θα τρώμε. Αν δεν στοχεύσουμε στον πρωτογενή τομέα να ενισχύσουμε την παραγωγή μας, δεν θα έχουμε ούτε διατροφική αυτάρκεια ούτε την ποιότητα που έχουμε υπογράψει. Και τρίτον, η οικονομία της κάθε περιοχής. Ο αγρότης δεν έχει παραγωγή, αλλά για να φυτέψει χρωστάει στον γεωπόνο. Ο γεωπόνος πώς θα του δώσει τα εφόδια την επόμενη χρονιά; Πώς θα πάει ο αγρότης στον κρεοπώλη ή στο καφέ του χωριού για να κινηθεί το χρήμα; Δεν είναι μονοδιάστατα τα πράγματα και οφείλουμε να τα βλέπουμε στο σύνολό τους.

Έχουμε παραδείγματα από την Κρήτη;

Έχουμε ελαιοπαραγωγούς με απόλυτο λάδι, την ώρα που αυξήθηκαν οι αδήλωτες ποσότητες από την Ισπανία. Και έχουμε το δικό μας λάδι που πάει στην Ιταλία και επιστρέφει «ιταλικό», με κόστος παραγωγής για τον Έλληνα παραγωγό πολύ μεγαλύτερο από ό,τι απαιτείται σε άλλες χώρες. Και έχουμε λεμόνια από την Κίνα, πατάτες από την Αίγυπτο, και πάει λέγοντας.

Πάμε στη Mercosur. Πολλοί ακροατές δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει για την Ελλάδα.

Ο Έλληνας παραγωγός έχει σήμερα ένα εξαιρετικά αυξημένο κόστος παραγωγής λόγω ενέργειας και πρώτων υλών — ένα κόστος που απαιτεί η Ευρώπη για να μπορεί κάποιος να εξάγει. Για να το πω απλά: ένας παραγωγός ντομάτας, για να εξάγει, πρέπει να χρησιμοποιεί συγκεκριμένες δραστικές ουσίες, και το κόστος του εκτοξεύεται. Την ίδια στιγμή, όταν εξάγεις στην Ευρώπη είναι σαν να εξάγεις στην Ευρώπη — αλλά όταν εισάγεις, εισάγεις σαν να εισάγεις από τρίτες χώρες: με πολύ χαμηλότερο κόστος και αμφιβόλου ποιότητας προϊόν.

Δηλαδή ποιος είναι ο κίνδυνος; Είναι τριπλός, όπως το θέτετε;

Πρώτον, καταστρέφεις το πρωτογενές προϊόν της χώρας σου. Δεύτερον, δεν προστατεύεις τον καταναλωτή, γιατί κάνεις μια — ας το πούμε άτυπα — νόμιμη «ελληνοποίηση», όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ελαιόλαδο. Και τρίτον, δεν δημιουργείς τον δίαυλο των αντίστροφων ροών που επικαλείται η κυβέρνηση, γιατί το προϊόν δεν μπορεί να καταναλωθεί σε αυτές τις χώρες — το κόστος παραμονής είναι πολύ μεγάλο. Άρα η λύση δεν είναι να εισάγουμε· η λύση είναι να κάνουμε ευκολότερες τις συνθήκες για τον παραγωγό, ώστε το προϊόν να μη φτάνει τόσο ακριβά στο ράφι.

Κυρία Σπυριδάκη, με την ιδιότητά σας ως υπεύθυνης τουρισμού του ΠΑΣΟΚ: ποιοι είναι οι άξονές σας;

Ο τουρισμός δεν μπορεί να συζητιέται χωρίς αυτούς τους τέσσερις άξονες, δηλαδή υποδομές, μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, ανθρώπινο δυναμικό και διαδικασίες. Δεν μπορείς να αναπτύσσεις τον τουρισμό εις βάρος της τοπικής κοινωνίας, γιατί κάποια στιγμή η τοπική κοινωνία δεν θα αντέξει. Σήμερα, παρά την αύξηση των αφίξεων, το μεγάλο μέρος του τζίρου απορροφάται από τον πληθωρισμό. Άρα η κατάσταση δεν έχει προχωρήσει για τον μικρομεσαίο επιχειρηματία — χρειάζεται να ανοίξουμε σε νέες αγορές και να μειώσουμε το κόστος λειτουργίας.

Θέλετε να το πάτε πιο πέρα από το «ήλιος και θάλασσα»;

Στόχος μας είναι η 12μηνη τουριστική δραστηριότητα, με αξιοποίηση προϊόντων που επίσης υπάρχουν στην Κρήτη: σταφύλι, κρασί, μέλι, λάδι. Αυτό είναι το στοίχημα — εμείς είμαστε οι πρώτοι που μιλήσαμε για οργανισμούς διαχείρισης και προώθησης προορισμών: από την τοπική κοινωνία προς τα πάνω, όχι από τα γραφεία προς τα κάτω.

Ας έρθουμε στο χωροταξικό. Τι βλέπετε;

Είναι πολύπλοκο. Έχουμε οικιστικό ζήτημα — γιατί τελικά το πρόβλημα είναι η διαχείριση του χώρου, όχι μόνο ο τουρισμός. Και αφορά δύο κομμάτια: το ένα είναι ο χώρος ως τόπος ζωής και το άλλο ο χώρος ως τόπος ανάπτυξης. Έχουμε ένα οικιστικό ζήτημα, την ώρα που η χώρα έχει αλλάξει δημογραφικά, πληθυσμιακά, κλιματικά, οικονομικά, ενεργειακά. Και εμείς συζητάμε ακόμη πώς θα οργανώσουμε τον χώρο και την οικιστική πολιτική — με πολύ μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης.

Ποια είναι τα συγκεκριμένα προβλήματα που εντοπίζετε;

Έχουμε το προεδρικό διάταγμα των οικισμών, που συρρικνώνει τους παλιούς οικισμούς. Έχουμε την εκτός σχεδίου δόμηση, στην οποία η κυβέρνηση έχει αφήσει ένα θολό πλαίσιο και οι πολεοδομίες λειτουργούν κατά το δοκούν. Σκεφτείτε: μια άδεια σε μη άρτιο οικόπεδο όπου υπάρχει η έννοια του «αγροτεμαχίου» με πράξη τακτοποίησης — όταν πήγε να ρωτήσει η πολεοδομία, δεν θυμάμαι ποια πολεοδομία, το υπουργείο έκανε δύο εβδομάδες να απαντήσει ποια είναι η ερμηνεία. Και την ίδια στιγμή μιλούν για ταχύτητα έκδοσης αδειών.

Αυτό κάτι δείχνει;

Δείχνει. Εκεί που εμείς λέμε ότι έχει σημασία η πραγματική ταχύτητα και η ασφάλεια δικαίου, ο επιχειρηματίας χάνει τον χρόνο του. Έχουμε ακόμη και απογραφές δρόμων: δρόμοι που αγροτεμάχια είχαν ρίξει τσιμέντο από το 1990, μπαίνουν τώρα στην απογραφή με πρόστιμα, και οι άνθρωποι χάνουν τους δρόμους πρόσβασης στα κτήματά τους. Είναι μια δόμηση που πλήττεται από παντού.

Και το χωροταξικό του τουρισμού;

Δεν καλύπτει το πνεύμα πάνω στο οποίο θα έπρεπε να βασίζεται. Στην ουσία δεν έρχεται να βάλει τάξη στον χώρο και να σκεφτεί τα χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής, αλλά ορίζεται με κριτήρια όπως η φέρουσα ικανότητα με αποτύπωμα κλινών, χωρίς σωστή μελέτη. Γιατί η φέρουσα ικανότητα δεν είναι μόνο κλίνες. Είναι δίκτυα, χώροι, υδατικό ισοζύγιο, ενέργεια. Μιλάμε για μια πολυπαραγοντική έννοια. Και στην Κεφαλονιά; Στην Κεφαλονιά καλώς ή κακώς δεν έχουν αναπτυχθεί όλα αυτά που βλέπετε σε άλλα νησιά, γιατί υπάρχει ένας ειδικός λόγος: το ιδιοκτησιακό.

Δηλαδή;

Στην Κεφαλονιά το ιδιοκτησιακό είναι κατακερματισμένο σε όλη την έκταση του νησιού, με μικρές ιδιοκτησίες. Αυτό δεν έχει επιτρέψει να γίνουν μεγάλες μονάδες — και εδώ είναι το βασικό ερώτημα: ή θα στηρίξουμε τον μικρό, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία της Κεφαλονιάς, γιατί πραγματικά το νησί αυτό το αξίζει, ή θα φέρουμε έναν μεγάλο επενδυτή; Θυμίζω ότι στην Κεφαλονιά έχει ψηφιστεί το ειδικό σχέδιο χωρικής ανάπτυξης και οι μεγάλες κατηγοριοποιήσεις. Στην Ολομέλεια έχω ζητήσει πολλές φορές να πάμε με το αυτοδιοίκητο, γιατί κάποια στιγμή η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τον πρώτο λόγο.

Να το κάνουμε αυτό και με αριθμούς: τι σημαίνει για έναν επιχειρηματία σήμερα;

Ρωτήστε τον επιχειρηματία της περιοχής τι σημαίνει να επενδύσει στο χωροταξικό. Έχετε ένα ξενοδοχείο 50 κλινών, θέλει να πάει στις 70 — αν στο «περιθώριο» δεν τού το επιτρέπει το χωροταξικό, δεν μιλάμε για επένδυση. Άρα δεν μιλάμε για νέα κρεβάτια, που ως φιλοσοφία λένε «θέλουμε να μην πάμε σε νέα κρεβάτια», αλλά στην πραγματικότητα καινούργιες μονάδες, 10.000 κρεβάτια τη χρονιά, τις ανοίγουν. Και το πρώτο που λέμε σε έναν πραγματικό επενδυτή είναι «τι;». Εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα: η στάση απέναντι στον επενδυτή που είναι εδώ, που έχει τα παιδιά του εδώ, που έχει πάρει το ρίσκο.

Στη συνέχεια, το ζήτημα της υγείας.

Υπάρχει πολιτικό ζήτημα. Το πολιτικό ζήτημα είναι το ΕΣΥ και οι περικοπές. Και βλέπω επιτέλους τον κ. Πλεύρη να παραδέχεται ότι η μακροχρόνια παραμονή των ασθενών σε ένα νοσοκομείο, όταν δεν μπορούν να πάνε στα σπίτια τους, προκαλεί πρόβλημα. Βλέπω τον κ. Πλεύρη να λέει πράγματα που είπαμε εμείς εδώ και χρόνια. Απλώς δεν υπήρχε βούληση. Και η αλήθεια είναι ότι όσα χρόνια διακυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσθεσε κι αυτός το δικό του μερίδιο. Εγώ λέω ότι επιστρέφουμε σε αυτό που ήταν το ΕΣΥ το 2009: όταν το ΕΣΥ το 2009 είχε 29.000 νοσηλευτές και σήμερα έχει 25.000 — σήμερα έχουμε 69% μείωση στην ημερήσια νοσηλεία, χρειάζεται προσωπικό και χρειάζεται και γιατρός.

Λένε πολλοί ότι λύση είναι τα ιδιωτικά, με το ΕΣΥ ελεγκτή.

Δεν υπάρχει ίδρυμα χωρίς επενδύσεις. Το επιχείρημα της κυβέρνησης ήταν ότι η ενίσχυση των ιδιωτικών δομών δεν θα γίνει εις βάρος του ΕΣΥ. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Εγώ λέω ότι μόνο ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας μπορεί να ασκήσει κοινωνική πολιτική. Το ιδιωτικό δεν έχει την υποχρέωση, είναι κερδοσκοπικό — και καλά κάνει, είναι κερδοσκοπική επιχείρηση. Όλα αυτά δεν γίνονται σε βάρος.

Κυρία Σπυριδάκη, το κλείσιμο της εκπομπής είναι «Πάμε στη Βουλή». Θέλετε να πείτε κάτι;

Θα ήθελα να πω ότι η Βουλή δεν είναι χώρος φωτογραφήσεων. Είναι ένας χώρος όπου μπορούμε να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, ειλικρινά — δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας με τον πολίτη, αν η πολιτική δεν ενημερώνει σωστά τον πολίτη. Οφείλουμε να δουλεύουμε για το συλλογικό καλό, γιατί η εμπιστοσύνη χτίζεται εάν ο πολίτης αντιληφθεί ότι τα ζητήματα του βρίσκονται πάνω στο τραπέζι αυτού του Κοινοβουλίου.

Ποιο είναι το μήνυμα προς τους νέους που απέχουν;

Θα τους πω να μην αφήνουμε τη Δημοκρατία στο έλεος της τύχης της, γιατί η Δημοκρατία θέλει συμμετοχή, και καμία επανάσταση δεν έγινε και καμία αλλαγή δεν συντελέστηκε με αποχή. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να εμπιστευτούν — ξέρω ότι έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει τα πάντα για να χαθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και στο κράτος. Αλλά να συμμετέχουν στις διαδικασίες και να συμμετέχουν ενεργά, γιατί η Δημοκρατία τούς χρειάζεται.

Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Σπυριδάκη. Καλή δύναμη στο έργο σας.

Εγώ σας ευχαριστώ. Και στο κλείσιμο να μείνουμε σε μια νότα αισιοδοξίας, γιατί πραγματικά τη χρειάζεται ο Έλληνας πολίτης — αλλά πιο πολύ από όλους τη χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα μας.