skip to Main Content
ΓΑΙΤΑΝΙΔΟΥ ΕΥΑΝΘΙΑ

Γράψε μου τίτλο άρθρου και Ερώτηση Απάντηση Δημοσιογραφική.

 

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

  • «Το ψωμί, η παιδεία, η ελευθερία είναι πιο επίκαιρα από ποτέ»
  • 53 χρόνια μετά: «Κάποιοι προσπαθούν να ατονήσει και να ξεχαστεί το Πολυτεχνείο»
  • «Όταν δεν έχει επιχειρήματα η άρχουσα τάξη, βαράει»

Κυρία Γαϊτανίδου, σας καλέσαμε με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τι σημαίνει σήμερα;

Είναι ένα ιστορικό γεγονός που έχει καθορίσει τη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ έχουν περάσει 53 χρόνια, η άρχουσα τάξη κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να δυσκολέψει την κατάσταση, να απογοητεύσει τον κόσμο, και μπαίνουν μπροστά οργανωμένοι προβοκάτορες που δημιουργούν επεισόδια. Κάνουν ό,τι μπορούν για να μην συνεχίσει να υπάρχει, να περάσει στη λήθη, να φοβηθούν τα παιδιά και ο κόσμος.

Ο κόσμος όμως εξακολουθεί να πηγαίνει στην πορεία.

Βεβαίως, γιατί το Πολυτεχνείο, έτσι όπως έγινε και στις συνθήκες που έγινε, αγκάλιασε όλο τον λαό. Ο καθένας — εργαζόμενος, αγρότης, βιομηχανικός εργάτης, επιστήμονας, μαθητής — βλέπει μέσα στα συνθήματα και στον τρόπο που αγωνίστηκαν τα παιδιά τα δικά του προβλήματα, που είναι διαχρονικά και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Είναι δικό μας χρέος να το γιορτάζουμε με τον τρόπο που αρμόζει, να μην το κάνουμε γιορτή ρουτίνας, να περάσει και να φύγουμε.

Γιατί λέτε ότι το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από τότε;

Γιατί υπάρχει ένα σύστημα στην καθημερινότητά μας, το καπιταλιστικό, που έχει τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων ίσα ίσα να μπορούν να συντηρούνται, ενώ κάποιοι συσσωρεύουν απίστευτο χρήμα. Ένας θέλει παιδεία δωρεάν για να σπουδάσει τα παιδιά του, υγεία και κοινωνικές παροχές που δεν τις έχει σήμερα. Ξέρουμε τι γίνεται στα νοσοκομεία — δεν υπάρχουν οδηγοί, δεν υπάρχουν καθηγητές. Και πάνω σε αυτό έχουμε μια πολύ βαριά φορολογία, όπου το κράτος σου παίρνει από τον κόπο σου ένα τεράστιο μέρος του εισοδήματος. Και οι τιμές στα ύψη, για να ικανοποιηθούν οι συμβάσεις και οι εξωτερικές υποχρεώσεις της άρχουσας τάξης.

Στις εκλογές είχαμε 70% αποχή. Πώς το εξηγείτε;

Είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε για το μέλλον των παιδιών μας. Ο καθημερινός αγώνας δεν είναι μόνο οι εκλογές που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια — κάθε μέρα πρέπει να αγωνιζόμαστε. Όταν τα μέσα ενημέρωσης λένε ότι όλα είναι καλά γιατί πληρώνονται να τα λένε έτσι, όταν ο Υπουργός Τύπου δίνει 8 εκατομμύρια στα μεγάλα κανάλια για να λένε ότι η κυβέρνηση τα κάνει όλα καλά, από εκεί πέρα πόσος λαός θα πάρει και θα γοητευτεί; Αυτή είναι η δουλειά της άρχουσας τάξης με τους εκπροσώπους της, είτε πολιτικούς είτε μέσω των καναλιών, είτε δημιουργώντας πρότυπα.

Γίνονται όμως απεργίες και καταλήψεις.

Γίνονται, αλλά όχι στον βαθμό που απαιτεί η επίθεση της άρχουσας τάξης — γι’ αυτό φαίνεται στον κόσμο ότι όλοι είναι στον καναπέ. Χρειάζεται πολύ περισσότερος κόσμος. Στις 25 του Νοέμβρη θα γίνει μια πολύ μεγάλη απεργία και πρέπει να σταματήσουν τα πάντα. Όπου υπάρχει αυτή η δύναμη, δεν πάει χαμένη.

Μα όταν η απεργία βγαίνει παράνομη και καταχρηστική, ο εργαζόμενος χάνει τον μισθό του και προβληματίζεται.

Καμία απεργία δεν την έχει βγάλει νόμιμη. Σπάει στην κάθοδο του κόσμου, όχι στην απόφαση.

Είδατε τι έγινε χθες, με τα ΜΑΤ να χτυπούν παιδί στο κεφάλι.

Είδες; Αυτό είναι στοιχείο της. Όταν δεν έχει επιχειρήματα η άρχουσα τάξη, βαράει. Όταν βαράνε έναν λαό που δεν φταίει, ο άλλος λέει «άμα σπάσουν το κεφάλι του παιδιού μου, γιατί να τον αφήσω να πάει;» Αλλά αν δεν σπάσει κανένα κεφάλι, δεν πρόκειται να γίνει και τίποτα. Η αθώα συμμετοχή του κόσμου είναι αυτή που βάζει φρένο. Είδαμε και στο εξωτερικό, στην Ιταλία, στη Γαλλία, τα παιδιά που σηκώθηκαν.

Το ξέρατε αυτό και τότε, στο Πολυτεχνείο;

Το ξέραμε. Ήταν αποφασισμένο — ξέραμε ότι υπάρχει περίπτωση να μην γυρίσουμε. Ξέραμε ότι η Χούντα είναι ανίκητη. Παρ’ όλα αυτά πήγαμε, και ακριβώς επειδή πήγαμε και βάλαμε τις ζωές μας σημάδι, έγινε αυτό που έγινε. Δεν έπεσε η Χούντα με το Πολυτεχνείο· από το κίνημα του λαού έπεσε. Το μόνο όπλο που έχει η εργαζόμενη κοινωνία, που είναι η πλειοψηφία, είναι η αντίδραση και η ενότητά της. Όταν είσαι στον καναπέ, δεν πρόκειται να σου δώσει κανείς τίποτα.

Τι σας προβληματίζει σήμερα περισσότερο;

Οι φοιτητές που βγήκαν στον δρόμο και απαίτησαν να σταματήσει η διαφθορά είναι μια πρώτη νίκη — μένει να δούμε τι θα κάνουν. Με ανησυχεί όμως ότι ανεβαίνει η ακροδεξιά, πάρα πολύ επικίνδυνα. Βγαίνει η Λεπέν στη Γαλλία και χαίρεται. Ο κόσμος έχει ζήσει τον φασισμό και τον έχει πληρώσει, και αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω. Η ενότητα του κόσμου και το να βγαίνει έξω να τους εμποδίζει είναι ιστορικής σημασίας, ειδικά σε συνθήκες εκφοβισμού. Δείχνει ότι το σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τα προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο.

Ποια είναι η λύση που προτείνετε;

Ο λαός έχει δύναμη, αλλά πρέπει να τη δείξει — να σηκωθεί από τον καναπέ. Χρειάζεται ανατροπή αυτού του συστήματος μέσω των αγώνων, της καθημερινής στράτευσης του κόσμου στα σωματεία, στις ενώσεις, στα εργατικά κέντρα, και μέσα από εκεί να ζητήσει την ενότητά του πρώτα και την αλλαγή του συστήματος μετά. Όταν το σύστημα παραμένει, ό,τι και να εναλλάσσεται δεν οδηγεί πουθενά. Υπερασπίζομαι τη λειτουργία μιας άλλης κοινωνίας: να δουλεύουμε όλοι, να είμαστε ίσοι, να έχουμε δημοκρατία και να αμειβόμαστε ανάλογα με αυτό που παράγουμε. Ο άνθρωπος πάνω απ’ όλα και στο κέντρο της εξουσίας — αυτό λέμε εργατική εξουσία. Και να κρατήσουμε τα παιδιά μας στον τόπο μας, να τα σπουδάσουμε, να έχουμε κοινωνική παροχή.

Διονύσιος Βούτος
Δημοσιογράφος
45 χρόνια στην δημοσιογραφία. Δημοσιογράφος ΕΡΤ
Back To Top