Πρωί, Δημαρχείο Αργοστολίου.

Απόγευμα, Επιμελητήριο Κεφαλονιάς.

Ο επισκέπτης ίδιος. Το νησί ίδιο.

Η εικόνα του νησιού, όμως, άλλαξε μέσα σε λίγες ώρες.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης ήρθε στην Κεφαλονιά για τη σύσκεψη των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και, μαζί με τον Γραμματέα Οργανωτικού Στέλιο Κονταδάκη, είχε την ευκαιρία να ακούσει από κοντά δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για το νησί.

Η μία από τον Δήμαρχο Αργοστολίου Θεόφιλο Μιχαλάτο.

Η άλλη από τον επικεφαλής της «Ισχυρής Κεφαλονιάς» και υποψήφιο δήμαρχο Γιάννη Λυκούδη.

Και ο ΚΑΛΠΗΚΟΣ, διαβάζοντας τις δύο ανακοινώσεις, έμεινε με μια απορία: Κύριε Κυρανάκη, ποια Κεφαλονιά είδατε τελικά;

Πρωί: Η Κεφαλονιά των έργων και των ευχαριστιών

Στο Δημαρχείο Αργοστολίου το κλίμα ήταν θεσμικό.

Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος αναφέρθηκε, σύμφωνα με το δελτίο Τύπου του Δήμου, στη χρηματοδοτική στήριξη που έχει εξασφαλιστεί και στη συμβολή της στην προώθηση μεγάλων έργων και αναπλάσεων.

Και ευχαρίστησε για τη μέχρι σήμερα υποστήριξη προς τον Δήμο.

Και πολύ σωστά.

Όταν έρχονται χρήματα για έργα, δεν τα κρύβεις κάτω από το χαλί.

Τα αναγνωρίζεις.

Μόνο που η Κεφαλονιά δεν τελείωνε στην πόρτα του Δημαρχείου.

Απόγευμα: Η Κεφαλονιά των διεκδικήσεων

Λίγες ώρες αργότερα, στο Επιμελητήριο, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης συνάντησε τον Γιάννη Λυκούδη.

Και εκεί η συζήτηση άλλαξε.

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αργοστολίου, παρότι πολιτικά προέρχεται από τη Νέα Δημοκρατία, δεν επέλεξε να μιλήσει στα κομματικά στελέχη για όσα έγιναν.

Επέλεξε να μιλήσει για όσα δεν έγιναν.

Και άνοιξε τον φάκελο:

• Νοσοκομείο Κεφαλονιάς: 11 κενές θέσεις γιατρών.
• Στεγαστικό: γιατροί, εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι δυσκολεύονται να βρουν κατοικία.
• Σχολεία: εκκρεμότητες παραμένουν δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς του 2014.
• Αστυνομικό Μέγαρο: ένα κτιριακό πρόβλημα που χρονίζει.
• Δασικοί χάρτες και οδικό δίκτυο: ζητήματα που επηρεάζουν ιδιοκτησίες, οικοδόμηση και επενδύσεις.
• Λιμάνι Αργοστολίου: επανέφερε την πρόταση μεταφοράς του στην απέναντι ακτή.

Και κάπως έτσι, μέσα στην ίδια ημέρα, ο κυβερνητικός επισκέπτης γνώρισε και τη δεύτερη Κεφαλονιά.

Εκείνη που δεν χωράει εύκολα στις ανακοινώσεις των έργων.

Και εδώ βρίσκεται για τον ΚΑΛΠΗΚΟ το πραγματικά ενδιαφέρον.

Όχι στις κομματικές ταυτότητες.

Ούτε στο ποιος έχει καλύτερες σχέσεις με ποιον.

Αλλά στον τρόπο με τον οποίο δύο άνθρωποι που διεκδικούν κεντρικό ρόλο στα δημοτικά πράγματα αντιλαμβάνονται τη σχέση τους με την εξουσία.

Ο ένας επέλεξε να ευχαριστήσει για αυτά που πήρε ο Δήμος.

Ο άλλος επέλεξε να βάλει στο τραπέζι αυτά που ακόμη ζητά ο τόπος.

Και τα δύο μπορούν να αποτελούν μέρος της θεσμικής πολιτικής.

Αλλά δεν είναι η ίδια πολιτική προσέγγιση.

Γιατί απέναντι σε κάθε κυβέρνηση υπάρχει ασφαλώς χώρος για ένα «ευχαριστώ» όταν ένα αίτημα ικανοποιείται.

Υπάρχει όμως και μια μικρή λεξούλα που στην πολιτική έχει τεράστια σημασία.

Το «όμως».

Ευχαριστούμε για τα έργα.

Όμως λείπουν γιατροί.

Ευχαριστούμε για τις χρηματοδοτήσεις.

Όμως υπάρχουν σχολικές εκκρεμότητες από το 2014.

Ευχαριστούμε για τις αναπλάσεις.

Όμως υπάρχει στεγαστικό πρόβλημα.

Ευχαριστούμε για όσα έγιναν.

Όμως τώρα ακούστε και όσα δεν έχουν γίνει.

Γιατί η χρηματοδότηση ενός Δήμου δεν είναι προσωπικό δώρο μιας κυβέρνησης.

Είναι δημόσιο χρήμα που επιστρέφει στην κοινωνία μέσα από έργα και υπηρεσίες.

Και η αναγνώρισή του δεν αφαιρεί από κανέναν το δικαίωμα —ούτε την υποχρέωση— να ζητά περισσότερα όταν οι ανάγκες παραμένουν.

Το βράδυ λοιπόν, όταν ολοκληρώθηκαν οι συναντήσεις και έκλεισαν οι πόρτες του Επιμελητηρίου, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης είχε ακούσει δύο διαφορετικές αφηγήσεις.

Το πρωί:

χρηματοδοτήσεις – έργα – αναπλάσεις – ευχαριστίες.

Το απόγευμα:

Νοσοκομείο – στεγαστικό – σχολεία – Αστυνομικό Μέγαρο – δασικοί χάρτες – λιμάνι.

Δεν χρειάζεται ο ΚΑΛΠΗΚΟΣ να αποφασίσει ποια από τις δύο περιγράφει καλύτερα τον τόπο.

Έχει μόνο μια ερώτηση για τον επισκέπτη: Όταν φύγατε κύριε Κυρανάκη, ποια Κεφαλονιά πήρατε μαζί σας στην Αθήνα;