Συνέντευξη του προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς στο «Βήμα του Πολίτη» – Οι ελλείψεις, οι αεροδιακομιδές, το κέντρο υγείας Σάμης και το αίτημα για οικονομικά κίνητρα

Με αφορμή τη συζήτηση για την κατάσταση της δημόσιας υγείας στο νομό, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς μίλησε στο «Βήμα του Πολίτη» και στον δημοσιογράφο Σακη Βούτο για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νοσοκομείο του νησιού, για τις ελλείψεις προσωπικού, αλλά και για τις προϋποθέσεις που θα κρατήσουν το ΕΣΥ όρθιο στην περιφέρεια και στα νησιά.

«Κάθε χρόνο χειρότερα» – Το πρόβλημα της στελέχωσης

Όπως ανέφερε, η κατάσταση επιδεινώνεται σταθερά εδώ και χρόνια, με βασική αιτία τη διακοπή της ροής νέων γιατρών προς τα περιφερειακά νοσοκομεία. Στην αρχή σταμάτησαν να έρχονται οι ειδικευόμενοι, ενώ εδώ και δύο με τρία χρόνια έπαψαν να έρχονται και οι αγροτικοί γιατροί, που κάλυπταν κενά σε θέσεις ειδικευομένων. Παράλληλα, οι συνάδελφοι βγαίνουν σταδιακά στη σύνταξη, με αρκετούς να βρίσκονται σε παράταση πέραν του ορίου, η οποία όμως –όπως σημείωσε– θα σταματήσει μέσα στην επόμενη χρονιά ή τη μεθεπόμενη.

Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η δημιουργία πολλών κενών που δεν φαίνεται πώς θα καλυφθούν, με την έλλειψη στελέχωσης σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νησιωτικές περιοχές.

Υποδομές χωρίς προσωπικό

Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου αναγνώρισε ότι έχει γίνει σημαντική δουλειά στο κτηριακό κομμάτι, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι οι υποδομές από μόνες τους δεν αρκούν: «Αν δεν δοθούν σημαντικά οικονομικά κίνητρα σε νέους γιατρούς να μπουν στο σύστημα, θα φτάσουμε σε ένα, δύο, τρία χρόνια να έχουμε καινούριο νοσοκομείο και μέσα να μην υπάρχει κανείς γιατρός», τόνισε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως «το νοσοκομείο είναι από έξω φάτσα και από μέσα γεινάτσα».

Ζήτησε δε από όλες τις κυβερνήσεις, τη σημερινή και τις επόμενες, να αφήσουν στην άκρη το κομματικό ή πολιτικό όφελος και να ενισχύσουν την υγεία με προσωπικό, δίνοντας κίνητρα οικονομικά κατά βάση: «Οικονομικό είναι το ζήτημα», σημείωσε, γιατί μόνο έτσι –όπως είπε– επαναλαμβάνεται η εικόνα του ΕΣΥ των πρώτων χρόνων λειτουργίας του, όταν πολλοί γιατροί μπήκαν στο σύστημα επειδή βρήκαν καλές επαγγελματικές συνθήκες.

Κίνδυνος ιδιωτικοποίησης και το «παραμύθι» των δελτίων τύπου

Ο ίδιος εξέφρασε την ανησυχία ότι η κατεύθυνση που ακολουθείται οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση της υγείας, λέγοντας πως υπηρεσίες όπως το φαγητό και η καθαριότητα έχουν περάσει σε ιδιωτικές επιχειρήσεις – διευκρινίζοντας ότι, όταν μιλάει για ιδιώτες, εννοεί ιδιωτικές επιχειρήσεις και όχι τους ιδιώτες γιατρούς. Το ζητούμενο, όπως επανέλαβε, είναι η ποιότητα των υπηρεσιών για τον πολίτη, η οποία, κατά την εκτίμησή του, δεν είναι η αναμενόμενη.

Ιδιαίτερα επικριτικός ήταν για τη ρητορική που εμφανίζει όλα τα προβλήματα λυμένα: «Είναι όλα καλά και ό,τι λέμε είναι συκοφαντία η αντιπολίτευση… Ζουν σε άλλο νησί, ζουν σε άλλο κόσμο», ανέφερε, επαναλαμβάνοντας πως όλοι όσοι βρίσκονται στον χώρο γνωρίζουν τις ελλείψεις και τον καθημερινό υπερβάλλοντα φόρτο των εναπομεινάντων γιατρών. Εξέφρασε, ακόμα, την εκτίμηση ότι μετά την ολοκλήρωση των εργασιών οι επισκέψεις στελεχών θα αξιοποιηθούν επικοινωνιακά, την ώρα που το κρίσιμο ζήτημα της στελέχωσης θα παραμένει ανοιχτό.

Προβλήματα και στο κέντρο υγείας Σάμης

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου, υπάρχει εκκρεμότητα και στο κέντρο υγείας της Σάμης: ο εργολάβος αποχώρησε επειδή η μελέτη δεν περιλάμβανε όσα έργα όφειλε να εκτελέσει, με το κέντρο να λειτουργεί προσωρινά σε βοηθητικό χώρο που παραχώρησε ο δήμος. Παράλληλα, αναφέρθηκε σε ζήτημα με τη μελέτη και στο νοσοκομείο, όπου οι εργασίες προχωρούν σταδιακά.

Το προσωπικό του νοσοκομείου «τρέχει» μονάδες που δεν υπάρχουν

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στις ειδικότητες που λείπουν. Όπως εξήγησε, δεν μπορεί να λειτουργήσει νευροχειρουργικό τμήμα αν δεν υπάρχει στελέχωση σε όλες τις άλλες ειδικότητες. Ζήτησε να υπάρξει πρώτα παθολόγος, αναισθησιολόγος, χειρούργος, ορθοπεδικός, παιδίατρος και γυναικολόγος – «αυτά είναι τα βασικά που πρέπει να έχει το νοσοκομείο της Κεφαλονιάς».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αναισθησιολόγο του νοσοκομείου, η οποία –όπως είπε– καλύπτει μόνη της δεκάδες εφημερίες τον μήνα, σημειώνοντας πως είναι απαραίτητο να έρθουν τουλάχιστον δύο ακόμη συνάδελφοι. Ανέφερε επίσης την ανάγκη για δεύτερο και τρίτο παθολόγο, ενώ έκανε λόγο για καινούργια μονάδα που έχει κατασκευαστεί στο νοσοκομείο και για το πάγιο αίτημα του συλλόγου –από το 2013– να λειτουργήσει Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, ώστε να σταθεροποιούνται οι ασθενείς πριν την αεροδιακομιδή.

Στο ίδιο πλαίσιο ζήτησε να αξιοποιηθεί ο χώρος για να στεγαστεί κέντρο ψυχικής υγείας, σημειώνοντας με αφορμή πρόσφατο περιστατικό πως πρόκειται για την τρίτη αυτοκτονία που σχετίζεται με την έλλειψη κατάλληλου χώρου και πως το προσωπικό δεν πρέπει να βρίσκεται στο εδώλιο για ελλείψεις που δεν προκαλεί.

Διέψευσε, τέλος, τις εντυπώσεις που δημιουργούνται γύρω από τον αριθμό των αεροδιακομιδών: ένα μεγάλο ποσοστό τους αφορά κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και καρδιολογικά περιστατικά, δηλαδή περιστατικά που απαιτούν εξειδικευμένες μονάδες τις οποίες το νησί δεν μπορεί να έχει – με το ετήσιο κόστος τους να ανέρχεται, όπως ανέφερε, σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ποσό που δεν αρκεί για να καλυφθούν οι ειδικότητες που λείπουν.

Δωρεές και «αίτημα ζωής» για στήριξη

Ο πρόεδρος του συλλόγου αναφέρθηκε με ευγνωμοσύνη σε ιδιώτες και τοπικούς άρχοντες που στηρίζουν έμπρακτα τη λειτουργία του νοσοκομείου – όπως η περίπτωση δωρεάς που θα επιτρέψει την κάλυψη δύο παθολόγων και δύο ειδικευόμενων χειρουργών για 48 μήνες, αλλά και η κάλυψη διαμονής και μισθού σε παιδίατρο που υπηρετεί στη γειτονική Ιθάκη, όπου η γραφειοκρατία καθυστερεί μήνες την τακτοποίηση των διαδικασιών.

Όπως τόνισε, οι δωρεές και οι ευαισθησίες είναι ανεκτίμητες αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ευθύνη της πολιτείας. «Εμείς εδώ καθόμαστε και συζητάμε για τις πρόνοιες της πολιτείας», σημείωσε, ενώ ζήτησε δημόσιο ευχαριστήριο για όσους στηρίζουν έμπρακτα την υγεία του τόπου.

Το μήνυμα προς τους πολίτες

Κλείνοντας, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς έστειλε δύο βασικά μηνύματα:

1. Το νοσοκομείο λειτουργεί με τα προβλήματα και τις ελλείψεις του, αλλά πάντοτε με ασφάλεια για τον κόσμο – έχει σώσει ζωές και συνεχίζει να το κάνει, με γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό που δίνουν καθημερινά τη μάχη πέρα από τις αντοχές τους.
2. Για να θεραπεύεται ο κόσμος στον τόπο του, απαιτούνται σαφή οικονομικά και επιστημονικά κίνητρα για νέους γιατρούς που θα στελεχώσουν την περιφέρεια και ειδικά τα νησιά, με μόνιμο προσωπικό και όχι αποσπάσεις δύο και τριών ημερών.

«Εμείς δεν είμαστε τα καλά παιδιά της κυβέρνησης. Είμαστε με τους ανθρώπους και τους συνανθρώπους μας που παλεύουν να επιζήσουν σε αυτό το άγιο νησί που ζούμε», κατέληξε, καλώντας όλους –τοπικούς άρχοντες, βουλευτές, Ιατρικό Σύλλογο και πολίτες– να απαιτήσουν λύσεις και να μη μένουμε στα λόγια.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ: «ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΓΙΑΤΡΟΥΣ»

Συνέντευξη του προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς στο «Βήμα του Πολίτη» – Για τις ελλείψεις προσωπικού, το κέντρο υγείας  Σάμης, τις αεροδιακομιδές και την ανάγκη κινήτρων

Στο ραδιόφωνο του Ionian Galaxy 90.8 και στο «Βήμα του Πολίτη», με τον δημοσιογράφο Σάκη Βούτο, μίλησε ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς για την κατάσταση της δημόσιας υγείας στο νησί. Μια συζήτηση χωρίς περιστροφές, για τα κενά που μεγαλώνουν κάθε χρόνο, τους γιατρούς που σηκώνουν μόνοι τους το βάρος, και το αίτημα που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια: κίνητρα, μόνιμο προσωπικό, ουσία.

Κύριε πρόεδρε, μιλάμε χρόνια τώρα. Τι έχει αλλάξει;

Απολύτως τίποτα προς το καλύτερο. Κάθε χρονιά που μιλάμε, τα πράγματα είναι από πλευράς λήψεων προσωπικού χειρότερα. Και ο λόγος είναι απλούστατος: εδώ και πολλά χρόνια σταμάτησαν να έρχονται νέοι συνάδελφοι στα περιφερειακά νοσοκομεία – και θα μιλήσω για την Κεφαλονιά. Στην αρχή σταμάτησαν να έρχονται οι ειδικευόμενοι. Εδώ και δύο-τρία χρόνια σταμάτησαν να έρχονται και οι αγροτικοί γιατροί, που τους χρησιμοποιούσαμε στο νοσοκομείο σαν εσωτερικούς βοηθούς, στη θέση των ειδικευομένων. Ταυτόχρονα, χρόνο με τον χρόνο, οι συνάδελφοι βγαίνουν στη σύνταξη – πολλοί από αυτούς με παράταση πέραν του συνταξιοδοτικού ορίου, που είτε φέτος είτε του χρόνου θα σταματήσει. Δημιουργούνται πάρα πολλά κενά. Κενά για τα οποία εγώ δεν ξέρω πώς μπορούν να καλυφθούν.

Δηλαδή μιλάμε για ένα σύστημα που χάνει ανθρώπους κάθε χρόνο…

Χρόνο με τον χρόνο η κατάσταση χειροτερεύει, λόγω της έλλειψης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Το θέμα είναι όμως και κάτι άλλο, γιατρέ μου και κύριε Βούτω: για μερικούς που έχουν εξουσία και καρέκλα, με τα δελτία τύπου που βγάζουν, όλα είναι καλά. Όλα καλά, από όλες τις πλευρές. Όπου και να τους πιάσεις, όλα καλά – και ό,τι λέμε εμείς είναι συκοφαντία της αντιπολίτευσης. Ζουν σε άλλο νησί, σε άλλο κόσμο, για να καταλάβεις. Όλοι όσοι είναι στον χώρο γνωρίζουν τις ελλείψεις προσωπικού στο νοσοκομείο και γνωρίζουν επίσης ότι οι εναπομείναντες γιατροί υπερβάλλουν εαυτόν κάθε μέρα.

Έχει γίνει δουλειά στις υποδομές. Αρκεί;

Σας διαβεβαιώνω ότι έχει γίνει πολύ μεγάλη δουλειά στο κτηριακό, που είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όμως, όπως έχω πει πολλές φορές, αν δεν δοθούν σημαντικά οικονομικά κίνητρα σε νέους γιατρούς να μπουν στο σύστημα, θα φτάσουμε σε ένα, δύο, τρία χρόνια να έχουμε καινούριο νοσοκομείο και μέσα να μην υπάρχει κανείς γιατρός. Τι να το κάνω εγώ το νοσοκομείο μετά από εξήντα χρόνια που ήταν έτοιμο να πέσει; Τι να το κάνω, γιατρέ μου, όταν είναι από έξω φάτσα και από μέσα… γεινάτσα, που λέει και ο λαός; Οι υποδομές είναι πολύ σημαντικές για να κάνουμε τη δουλειά μας. Ναι, αλλά χωρίς γιατρούς;

Αυτό είναι η ουσία.

Αυτό είναι η ουσία. Και γι’ αυτό πρέπει, διαχρονικά, όλες οι κυβερνήσεις – και η παρούσα και οι επόμενες – να βγάλουν από μέσα το κομματικό και το πολιτικό όφελος, να ασχοληθούν σοβαρά με την υγεία και να ενισχύσουν τις υποδομές με προσωπικό. Δίνοντας κίνητρα, οικονομικά κατά βάση. Οικονομικά, γιατί ας μη γελιόμαστε – οικονομικό είναι το ζήτημα.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που βοηθούν έμπρακτα, χωρίς να είναι υποχρέωσή τους…

Υπάρχει και μια άλλη ευαισθησία από κάποιους ανθρώπους, που πραγματικά πρέπει να τους ευχαριστούμε και δημόσια. Μου έλεγε ο δήμαρχος της Ιθάκης για την παιδίατρο, ότι θα έρθει επιτέλους, μετά τη γραφειοκρατία που θέλει περίπου έναν με δύο μήνες για να τακτοποιηθεί η κοπέλα. Φανταστείτε: δύο μήνες για να τακτοποιηθούν τα χαρτιά της. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει να λείπει δύο χρόνια μία παιδίατρος. Και βρέθηκε ιδιώτης που της δίνει 1.500 ευρώ, με την ευχαρίστησή του, για να την ενισχύσει και να μπορεί να τα βγάλει πέρα, και ο δήμαρχος της δίνει χώρο για να μείνει, νοικιασμένο σπίτι. Όταν υπάρχουν τέτοιες ευαισθησίες, πρέπει να βγαίνει ένα ευχαριστήριο – και στον ιδιώτη και στον δήμαρχο. Αντίστοιχα, εδώ στο νοσοκομείο έχει γίνει μια δωρεά, που ελπίζω να αξιοποιηθεί, για δύο παθολόγους και δύο ειδικευόμενους χειρουργούς, για 48 μήνες. Είναι πολύ σημαντική. Όμως εμείς εδώ καθόμαστε και συζητάμε για τις πρόνοιες της πολιτείας. Και στην πολιτεία, δυστυχώς, δεν υπάρχει.

Παλαιότερα υπήρχε, όταν το ΕΣΥ δούλευε…

Όταν δούλευε το ΕΣΥ, όταν ήταν ο αείμνηστος Γεννηματάς  , δούλευε το ΕΣΥ. Όταν ξεκίνησε το ΕΣΥ, πολλοί γιατροί μπήκαν στο σύστημα. Γιατί μπήκαν; Γιατί βρήκαν καλές επαγγελματικές συνθήκες. Το ίδιο πρέπει να ξαναγίνει τώρα. Στα νοσοκομεία της περιφέρειας, με επαγγελματική και επιστημονική πρόοδο.

Και η κυρία Γενηματά;

Και η κυρία Γενηματά το ίδιο ήθελε – να προχωρήσει. Αλλά δεν την αφήσανε. Αυτό είναι η ουσία: οι πιέσεις των ιδιωτών. Γιατί εκεί το πάμε. Πάμε για ιδιωτικοποίηση της υγείας, και ας μην κρυβόμαστε. Το φαγητό είναι στον ιδιώτη. Η καθαριότητα είναι στον ιδιώτη. Οι γιατροί στο νοσοκομείο είναι… λοκάκια. Τι έχει μείνει δηλαδή;

Όταν λέτε ιδιώτες, τι εννοείτε ακριβώς;

Ας το ξεκαθαρίσουμε, γιατί αυτό παρεξηγείται. Όταν λέμε ιδιώτες, εννοούμε ιδιωτικές επιχειρήσεις – τους εργολάβους, τα λεφτά των εργολαβιών. Όχι τους ιδιώτες γιατρούς. Εμάς μας ενδιαφέρει ένα πράγμα: η ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρονται στον πολίτη, αν είναι η αναμενόμενη ή όχι. Και δεν είναι, γιατρέ.

Υπάρχουν και εκκρεμότητες στα έργα…

Μου έχεις τελειώσει το νοσοκομείο τώρα, που θα τελειώσουν τα βαψίματα και η επισκευή του. Αν και υπάρχει πρόβλημα από ό,τι έμαθα, στη μελέτη, και κάπου πρέπει να σταματήσει ο εργολάβος μέχρι να δούμε τι θα γίνει. Το έψαξα και το έμαθα. Και υπάρχει πρόβλημα και στο κέντρο υγείας της Άμης, που το παράτησε ο εργολάβος – μου το είπε ο δήμαρχος – γιατί η μελέτη δεν έλεγε κάποια πράγματα που έπρεπε να κάνει. Αλλά πες ότι ολοκληρώθηκε το νοσοκομείο. Θα έρθει ο κ. Γεωργιάδης, καμαρωτός μαζί με τους άλλους, για τις φωτογραφίες, να μας πει ότι μας φτιάξανε το νοσοκομείο. Ανεξάρτητα από το ότι δεν θα έχει γιατρούς – αυτό δεν θα το πούμε. Θα το κρύψουμε, γιατί έτσι έχουμε μάθει, και θα φύγουν όλοι ευχαριστημένοι. Αυτή είναι η εικόνα. Αυτή είναι η υγεία στον νομό μας.

Λέτε ότι υπάρχουν συγκεκριμένα κενά ειδικοτήτων…

Σίγουρα, αν δεν γίνουν γενναία βήματα για οικονομική και επιστημονική ενίσχυση των γιατρών της περιφέρειας και δη των νησιών – γιατί είναι διαφορετική η κεντρική Ελλάδα – αν δεν ενισχυθούν με ειδικά κριτήρια, επαγγελματικά και οικονομικά, τα περιφερειακά νοσοκομεία θα εκλείψουν. Δεν νομίζω ότι τουλάχιστον στο δικό μας νησί είναι εφικτό να ανοίξει μια ιδιωτική κλινική – δεν θα συνέφερε οικονομικά. Υπάρχει όμως ιδιωτική επιχείρηση με ασθενοφόρα. Μην το ξεχνάμε κι αυτό. Και όποιος δεν έχει λεφτά, τι θα κάνει;

Γιατί δεν μπόρεσαν να αξιοποιηθούν τα ασθενοφόρα που ήρθαν στο νησί;

Αυτό είναι βάσει νόμου, της πολιτείας. Δεν μπορούσαμε τα ασθενοφόρα που μας χάρισαν από την Αμερική – τέσσερα υπερσύγχρονα – που μας τα πήρε το ΕΚΑΒ στην Πάτρα, να τα έχουμε εδώ, με οδηγούς. Δεν μπορούσαμε. Και ειδικά αφού μιλάμε για ασθενοφόρα, να ξέρετε ότι το νοσοκομείο Κεφαλονιάς έχει ασθενοφόρα, έχει και πλήρωμα ασθενοφόρου. Πόσους αγώνες έχουμε κάνει για αυτό το θέμα, πόσα χρόνια φωνάζαμε. Και θα φωνάζουμε ακόμα, όσο χρειάζεται, για να γίνει η δουλειά όπως πρέπει.

Το νοσοκομείο έχει χώρους για να στεγάσει τους γιατρούς;

Το νοσοκομείο αυτή τη στιγμή έχει χώρους που μπορούν να φιλοξενήσουν τους γιατρούς, να μην πληρώνουν ενοίκιο – και δεν τους αξιοποιεί. Με συγχωρείτε πάρα πολύ. Όταν ο κ. Παύλος ήταν περιφερειάρχης εδώ στην Κεφαλονιά, είπε το εξής: το οικόπεδο του νοσοκομείου να γίνει υπόγειο γκαράζ – εφόσον έχουν επιλέξει να κάνουν γκαράζ – και από πάνω να γίνουν διαμερίσματα των γιατρών και των ανθρώπων που έχουν ανάγκη για την υγεία. Σε αυτά τα σχέδια όλοι συμφωνούμε, αλλά στην πράξη δεν γίνεται. Θέλουμε το οικόπεδο μόνο, κύριε πρόεδρε. Μόνο το οικόπεδο προσπαθούμε να πάρουμε. Αυτό κάνουμε. Απολύτως τίποτα δεν γίνεται, και ούτε θα γίνει, αν δεν αλλάξουν πολλά πράγματα.

Έχουμε χάσει ανθρώπους που θα μπορούσαν να προσφέρουν εδώ…

Είπατε μια σωστή κουβέντα προηγουμένως – ότι μιλάμε πολλά χρόνια και τα λέμε πολλά χρόνια. Ο φίλος μου ο Πανταζής ο Πανταζόπουλος, που ήταν και αυτός πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, ο άνθρωπος αγανάκτησε και έφυγε στο εξωτερικό με τη γυναίκα του, και τώρα διαπρέπει στα νοσοκομεία εκεί. Γιατί να μην μένουν οι άνθρωποι αυτοί – οι δικοί μας άνθρωποι – να διαπρέπουν στην Κεφαλονιά, και να τους διώχνει το ίδιο το σύστημα; Αυτή είναι η αλήθεια. Δυστυχώς έτσι είναι αυτή η ελληνική πραγματικότητα. Και να γνωρίζετε ότι κι εμείς που καθίσαμε, ξέρουμε δύσκολα πράγματα. Τι φταίω εγώ αυτή τη στιγμή να τρώω δύο και τρεις μήνες στην Αθήνα και να ξενιτεύομαι, για να μπορέσω να έχω την υγεία μου, που μπορούσα εδώ να την έχω; Αυτό είναι η ουσία.

Είχατε ζητήσει αίθουσα για τους καρκινοπαθείς…

Όταν ζήτησα εγώ από τον κύριο Μαρτίνι να δώσει μία αίθουσα για τους καρκινοπαθείς, δεν ήταν τυχαίο που το είπα. Με παρακαλάνε όλοι οι καρκινοπαθείς εδώ πέρα, που πάνε στην Πάτρα και στην Αθήνα, να έρχεται ο γιατρός εδώ και να τους κάνει τη θεραπεία. Ήταν σπουδαίο πράγμα να δοθεί μία αίθουσα στο νοσοκομείο, να έρχεται ο γιατρός, αφού είναι εξωτερικός. Δηλαδή τι πάει να πει αυτό; Τι είναι, εγκληματίας ο γιατρός ο εξωτερικός, που δεν μπορούμε να του προσφέρουμε μία αίθουσα για να βλέπει τους ασθενείς της Κεφαλονιάς και να μην ταλαιπωρούνται; Τόσο απλά πράγματα. Και μου απάντησαν ότι θα έρθει ο ογκολόγος… όταν έρθει ο ογκολόγος. Χαιρετίσματα. Οι άνθρωποι θα έχουν πάει στον τάφο, κύριε πρόεδρε.

Ποιος πρέπει να πιέσει για να αλλάξει κάτι;

Το θέμα είναι, κύριε Βούτο, να κάνουμε όλοι τις προσπάθειες που χρειάζεται. Όλοι, όμως: και τα τοπικά μέσα, και οι τοπικοί άρχοντες, και ο βουλευτής ο εκάστοτε, μαζί με τον Ιατρικό Σύλλογο, τους γιατρούς και τον κόσμο. Αυτό θα δώσει κάποια ώθηση. Να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα απαραίτητα για τη βελτίωση του νοσοκομείου. Δεν γίνεται όμως αυτό που λέτε – πρέπει να απαιτηθεί. Και ποιος θα το κάνει; Ο κακός ο δημοσιογράφος και ο κακός ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου; Γιατί είμαστε τα κακά παιδιά εμείς που τα λέμε. Αν τους λέγαμε όλα καλά, θα ήμασταν τα καλά παιδιά. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.

Σήμερα αυτός ο άνθρωπος έβγαλε μια θέση και έχει απόλυτο δίκιο. Γι’ αυτό σας ψήφισαν  και σας έβγαλαν πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου – για να κάνετε αντιπολίτευση, να στηρίξετε τους συναδέλφους σας, τα συμφέροντά τους.

Μπράβο σας. Γιατί είστε ήρωες εκεί μέσα;

Είστε ήρωες, γιατρέ μου. Γιατί δίνετε την ψυχή σας – και εσείς και το νοσηλευτικό προσωπικό. Και κάποιοι το εκμεταλλεύονται και επαναπαύονται. Και αυτό που έγραψε η κυρία Γιώργο-Πούνη, ότι «το κεφάλαιο δεν είναι τετραγωνικά μέτρα, είναι ανθρώπινες ζωές», έχει απόλυτο δίκιο. Είπε ότι ο άνθρωπος και οι ζωές δεν παίρνουν διαπραγμάτευση. Για εμάς το ζήτημα δεν είναι απλώς ιδιοκτησιακό. Λοιπόν, πάμε να πάρουμε ένα κτίριο και να εκβιάσουμε να πάρουμε ένα άλλο οικόπεδο; Εκεί καταντήσαμε;

Πείτε μου για το προσωπικό – τι γίνεται με τις εφημερίες και τις ειδικότητες;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Δεν μπορεί να υπάρξει νευροχειρουργικό τμήμα αν δεν υπάρχει η στελέχωση των άλλων ειδικοτήτων. Πρώτα θέλω τον παθολόγο, πρώτα θέλω τον αναισθησιολόγο, πρώτα θέλω τον χειρουργό, τον ορθοπεδικό, τον παιδίατρο, τον γυναικολόγο. Αυτά είναι τα βασικά που πρέπει να έχει το νοσοκομείο της Κεφαλονιάς. Έχει δοθεί το «πράσινο φως» για τη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας – το ζητάμε από το 2013 – και, θεωρώ, θα λειτουργήσει, ώστε ο ασθενής να μπορεί να βρίσκεται στο νοσοκομείο και να μην αεροδιακομίζεται. Έχει χτιστεί καινούργια μονάδα, την είδε ο κόσμος. Μακάρι να τη δούμε να λειτουργεί. Και στον ίδιο χώρο που προορίζεται για τη μονάδα, εμείς θέλουμε να λειτουργήσει το κέντρο ψυχικής υγείας. Θέλουμε να στεγαστεί, επιτέλους, σε αυτόν τον χώρο. Δεν μπορεί να υπάρχουν νευρολογικά, ψυχιατρικά, περιστατικά κάθε λογής, και στο τέλος να βρίσκεται στο εδώλιο το προσωπικό του νοσοκομείου, που είναι εκεί και κάνει ό,τι μπορεί, γιατί δεν υπάρχει χώρος να τα αντιμετωπίσει. Και είναι η τρίτη αυτοκτονία – πρόσφατο περιστατικό. Όταν δεν υπάρχει χώρος να νοσηλευτούν, ένα περιστατικό δεν μπορεί να κρατηθεί. Θέλω να είμαι σαφής: το προσωπικό του νοσοκομείου κάνει ό,τι μπορεί και πάνω από τις δυνάμεις του.

Τι γίνεται με την αναισθησιολόγο;

Είναι η αναισθησιολόγος μας – μία, μοναδική. Κάνει 25 εφημερίες τον μήνα, τουλάχιστον. Καταλαβαίνετε τι φόρτος εργασίας είναι για τη συνάδελφο. Και πρέπει οπωσδήποτε να έρθουν δύο ακόμη συνάδελφοι αναισθησιολόγοι. Και αυτή η γυναίκα αντέχει, επειδή δεν μπορεί να μην αντέχει – το καταλάβατε; Αν αρρωστήσει, τι θα γίνει, γιατρέ μου; Θα έρθει με απόσπαση αναισθησιολόγος, για δύο μέρες, τρεις μέρες, να καλύψει τα κενά. Μπράβο. Και μένει… εντάξει; Γι’ αυτό λέμε ότι πρέπει να είναι επανδρωμένο με αξιόλογο, μόνιμο προσωπικό. Μόνιμο. Και εγώ σας ρωτάω ένα πράγμα, για κάθε νοσοκομείο.

Μιλάμε για το δικό μας και για τα κέντρα υγείας…

Λέμε για το δικό μας, για το κέντρο υγείας της Άμης – που και αυτό δεν έχει – και για τα κέντρα υγείας γενικά. Λοιπόν, εγώ σας λέω το εξής: αν δεν έχουμε μόνιμο προσωπικό – και το είπατε προηγουμένως, είναι σωστή κουβέντα – τι θα γίνει με τους γιατρούς που είναι εκεί μέσα και θα πάρουν σύνταξη; Μπορείτε να μου το εξηγήσετε; Δεν θα υπάρχει αναπλήρωση. Εγώ τρέμω τη στιγμή που θα φύγουν. Δεν υπάρχει αναπλήρωση – ένα σπάσιμο. Τι θα γίνεται, πού θα πηγαίνουμε; Λέω για έναν χειρουργό: όποιος συνταξιοδοτείται, πάει σε παράταση, νόμιμη παράταση. Και κάποια στιγμή, ξέρετε, η παράταση τελειώνει. Είναι και οι αντοχές. Είναι και οι αντοχές.

Όταν ήρθε ο πρωθυπουργός, είδατε να συζητιούνται αυτά;

Όταν ήρθε ο πρωθυπουργός, τον πήγαν στην καινούργια μονάδα. Δεν τον πήγαν να δει τα υπόλοιπα προβλήματα που έχει το νοσοκομείο. Ούτε τις ελλείψεις των γιατρών του είπαν τίποτα. Όλα καλά ήταν, κύριε Βούτω. Ούτε αφήσανε εσάς να μιλήσετε, να πείτε αυτά που πρέπει.

Κλείνοντας, τι θέλετε να μείνει στον κόσμο;

Δύο πράγματα, κύριε Βούτο. Πρώτον, ότι το νοσοκομείο λειτουργεί με τα προβλήματά του και τις ελλείψεις του, αλλά πάντοτε με ασφάλεια για τον κόσμο. Είναι σαφέστατο. Και δεύτερον, ότι αν θέλουμε βελτίωση των υποδομών και να θεραπεύεται ο κόσμος εδώ πέρα, θα πρέπει να δοθούν από την πολιτεία σαφέστατα οικονομικά και επιστημονικά κίνητρα για νέους συναδέλφους, με μόνιμο προσωπικό. Εμείς δεν είμαστε τα καλά παιδιά της κυβέρνησης. Είμαστε με τους ανθρώπους και τους συνανθρώπους μας που παλεύουν να επιζήσουν σε αυτό το άγιο νησί που ζούμε. Και θα συνεχίσουμε να τα λέμε, όσο χρειάζεται.