Ο Δημήτρης Μεσσάρης, δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της μειοψηφίας στο Ληξούρι, μιλάει για τα έργα, τον τουρισμό, το κράτος και την ανάγκη ο πολίτης να πάψει να αρκείται στα λίγα.

Το καλό με τον χρόνο είναι ότι δεν μας περιμένει ποτέ. Το κακό είναι ότι πολλές φορές δεν μπορούμε να τον ακολουθήσουμε. Αυτή ήταν η αφετηρία της κουβέντας με τον κ. Δημήτρη Μεσσάρη.

«Όταν ο κόσμος εμπιστεύεται κάποιον», λέει, «σημαίνει ότι του έχει δώσει την ευθύνη να κάνει κάτι καλό στον τόπο. Όχι να κάτσει σε μια καρέκλα». Ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως σέβεται τους θεσμούς και τη δημοκρατία – «ο καθένας όμως διαφοροποιείται πολιτικά, γιατί έχει άλλες αφετηρίες, άλλες αντιλήψεις, άλλο όραμα». Ο σκοπός όλων, λέει, είναι να αφήσουμε έναν τόπο καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε – «και μια βάση για τα παιδιά μας».

Το κράτος δεν λειτουργεί με προγραμματισμό – λειτουργεί με τηλέφωνα

Η κριτική του κ. Μεσσάρη εστιάζει στη λειτουργία του κράτους, όχι μόνο στο τοπικό επίπεδο. «Το πρόβλημα δεν είναι το πόσο αγαπάς τον τόπο σου – αυτό το θεωρούμε δεδομένο. Το θέμα είναι να είσαι επαρκής: να έχεις αίσθηση του μέλλοντος, να προσαρμόζεσαι, να κρατάς την ποιότητα ζωής ψηλά», σημειώνει. Κατά την άποψή του, «δεν υπάρχει μακρόπνοος προγραμματισμός» και οι πολιτικοί «περιχαρακώνονται στην εξουσία τους και στον τρόπο που θα ξαναεξασφαλίσουν την επόμενη εκλογή».

Ένα μεγάλο μέρος της κουβέντας αφορά τη γραφειοκρατία και την υποκατάσταση της διοίκησης από την πολιτική. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που ανέφερε: η πρόσληψη παιδιάτρου που είχε εγκριθεί, αλλά χρειάστηκαν μήνες διαδικασιών μέχρι να αναλάβει υπηρεσία. «Έχει αδρανήσει η διοίκηση του ελληνικού κράτους και την έχει υποκαταστήσει η πολιτική», λέει. «Ο πολιτικός δεν πρέπει να ασκεί διοίκηση. Ο στόχος του είναι να οραματιστεί τον τόπο και να εξασφαλίσει ότι το κράτος θα λειτουργεί και χωρίς αυτόν».

Στα τοπικά έργα, ο κ. Μεσσάρης εμφανίζεται συγκρατημένος για τους χρόνους. Για το θέατρο μιλάει για τουλάχιστον τρία χρόνια ακόμη, για το δημαρχείο για δύο, για τις εργατικές κατοικίες για οκτώ. Στην ύδρευση, το νέο δίκτυο που έχει αλλάξει δεν λειτουργεί ακόμη και ο αρχικός εργολάβος έχει φύγει· το ερώτημα «ποιος θα το ολοκληρώσει» μένει ανοιχτό. Η αίθουσα του δημοτικού θεάτρου, όπως λέει, έχει φτιαχτεί εξωτερικά αλλά από μέσα παραμένει στάσιμη, ενώ για τη μαρίνα κάνει λόγο για ορίζοντα «βάθος πενταετίας». Για τη δωρεά και για το νοσοκομείο του Μαντζαβινάτειου, η θέση του είναι σαφής: «είναι ντροπή μετά από τόσα χρόνια να μην έχει μπει η διαδικασία μπροστά».

Τουρισμός: το νησί παράγει τζίρο, όχι αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία

Στο θέμα του τουρισμού, ο κ. Μεσσάρης δεν αρνείται την αύξηση των αφίξεων, τη βάζει όμως σε προοπτική. «Σε απόλυτα νούμερα μπορεί να υπάρχει αύξηση, με λιγότερες όμως διανυκτερεύσεις. Σε επίπεδο κατανάλωσης η δυναμική των τουριστών είναι συρρικνωμένη – και αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο, δεν περιμένουμε ότι του χρόνου θα αυξηθεί η αγοραστική τους δυνατότητα».

Το βασικό ζητούμενο, λέει, είναι η ποιότητα της εμπειρίας: «Ο τουρισμός του παρελθόντος πέρασε. Μιλάμε πλέον για τουρισμό εμπειρίας». Η Κεφαλονιά, σύμφωνα με τον ίδιο, «δεν μπορεί να στηρίζεται στο rooms to let, στο κρεβάτι· θα πρέπει να συμμετέχει ο πρωτογενής τομέας, ο τόπος να κινητοποιήσει όλους τους πόρους του». Και προσθέτει το δικό του, πιο αιχμηρό, σκεπτικό: «Η Κεφαλονιά μπορεί να παράγει ένα δις από τον τουρισμό, αλλά το αποτύπωμά της στην τοπική οικονομία είναι μηδέν. Δεν μας υπολογίζουν – υπολογίζουν το κέρδος τους».

Στάθηκε ιδιαίτερα στις παραλίες και στις υποδομές: «Αυτή τη στιγμή στην Κεφαλονιά θα αρχίσουμε να βιώνουμε φαινόμενα υπερτουρισμού, χωρίς να υπάρχει υπερτουρισμός», λέει, εξηγώντας ότι το νησί έχει συγκεκριμένη δυναμικότητα. Ζήτησε, αντί για ακόμη περισσότερο κόσμο, «ποσότητα και ποιότητα σε συνδυασμό» -μεγάλες μονάδες, αλλά και ασφάλεια, διαγράμμιση, φωτισμό, ταμπέλες. Ανέφερε το παράδειγμα των Πετανών, όπου «οι άνθρωποι υποφέρουν για να κατέβουν κάτω και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει λυθεί τίποτα».

Για το θαλάσσιο πάρκο, το ερώτημά του είναι πρακτικό: «Αν ψηφιστεί, τι σημαίνει για τις παραλίες του νησιού; Δεν παίρνω απάντηση. Και με ποια λογική θα του πούμε στον κόσμο να έρθει, αν του κόψουμε παραλίες;»

Οι τέσσερις δήμοι και η απουσία κοινού σχεδιασμού

Ένα από τα καθαρά πολιτικά επιχειρήματα του κ. Μεσσάρη αφορά τη συνέργεια των δήμων: «Αυτή τη στιγμή η Κεφαλονιά έχει τρεις δήμους – τέσσερις με το νησάκι. Ο τόπος είναι κοινός». Κατά την άποψή του, οι τέσσερις δήμαρχοι θα έπρεπε να έχουν τακτική, δημόσια συνεννόηση, γιατί «το νοσοκομείο του Αργοστολίου, όταν δεν λειτουργεί, δεν πονάει μόνο τον Αργοστολιώτη· πονάει και τον Ληξουριωτη» – όπως και το νοσοκομείο του Ληξουρίου αφορά όλη την υπόλοιπη Κεφαλονιά.

Αναφέρθηκε επίσης στη λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου και της τουριστικής επιτροπής, υποστηρίζοντας ότι «η διαφορετική άποψη δεν είναι αντιπολίτευση, είναι δημοκρατία», και ότι «ο δήμαρχος δεν τα ξέρει όλα».

Σεισμοί και ενέργεια: δύο εκκρεμότητες με βάρος

Ο κ. Μεσσάρης μεταφέρει μήνυμα καθηγητή σεισμολογίας: «Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τους σεισμούς. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι κάθε είκοσι χρόνια θα γίνει ένας μεγάλος. Οφείλουμε να έχουμε ελέγξει δημόσια κτίρια και σχολεία». Σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν γίνει οπτικοί έλεγχοι και ενισχύσεις, αλλά «μηχανικός έλεγχος δεν έχει ολοκληρωθεί», παρόλο που υπήρχε σχετική εντολή. Ζήτησε επίσης να διατεθεί μεγαλύτερο κομμάτι του Ταμείου Ανάκαμψης «στην ποιότητα και την ασφάλεια ζωής των ανθρώπων που κατοικούν στην Ελλάδα».

Στο ενεργειακό, έθεσε το ζήτημα των ερευνών για υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο, ζητώντας να απαντηθεί αν έχουν γίνει οι απαραίτητες αντισεισμικές μελέτες, και υποστήριξε ότι «όταν το πετρέλαιο δημιουργεί προβλήματα ως πηγή, ως χρήση και ως πόρος, δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να κάνουμε τα σπίτια μας ενεργειακά αυτόνομα, αξιοποιώντας ήλιο και αέρα – ενώ η τεχνογνωσία υπάρχει».

Κλείνοντας: «Είναι μονόδρομος»

Το τελευταίο μήνυμα του κ. Μεσσάρη δεν είναι καταγγελτικό, είναι προτρεπτικό: «Ο μόνος που μπορεί να λύσει το πρόβλημα είναι ο πολίτης. Πρέπει να σταματήσουμε να χειροκροτάμε και να αρκούμαστε. Να ωριμάσουμε, να διεκδικούμε και να ψηφίζουμε με τρόπο που διασφαλίζει τη μακρόπνοη πορεία του τόπου». Και κατέληξε: «Θα πρέπει να ξεκινήσουμε να σεβόμαστε και να χρησιμοποιούμε τον τόπο μας, να πάμε σε κυκλική οικονομία, να αξιοποιούμε το παραγόμενο προϊόν της Κεφαλονιάς. Είναι μονόδρομος – αυτό πρέπει να καταλάβει ο κόσμος».

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

 

«Το στοίχημα δεν είναι η καρέκλα – είναι να αφήσουμε τόπο με μέλλον»

Ο Δημήτρης Μεσσάρης, δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της μειοψηφίας στο Ληξούρι, μιλά στον Σάκη Βούτο για τα έργα, τον τουρισμό, το κράτος και τον ρόλο του πολίτη.

Συνέντευξη στο «Το βήμα του πολίτη» — Ionian Galaxy 90.8 / voutospress.gr

Ερ.: Κύριε Μεσσάρη, ξεκινάμε από το προφανές. Γιατί τα πράγματα στον τόπο δεν προχωρούν με τον ρυθμό που θα περίμενε κανείς;

Απ.: Το καλό με τον χρόνο είναι ότι δεν μας περιμένει ποτέ. Το κακό είναι ότι πολλές φορές δεν μπορούμε να τον ακολουθήσουμε. Όταν ο κόσμος εμπιστεύεται κάποιον, σημαίνει ότι του έχει δώσει και την ευθύνη να κάνει κάτι καλό στον τόπο. Όχι να κάτσει σε μια καρέκλα. Είναι σημαντικό να πούμε ότι σεβόμαστε τους θεσμούς, τη δημοκρατία και την επιλογή των ανθρώπων. Απλά ο καθένας μας διαφοροποιείται σε πολιτικό επίπεδο, γιατί μπορεί να έχει άλλες αφετηρίες, άλλες αντιλήψεις, άλλο όραμα για τον τόπο.

Ερ.: Και ποιος είναι ο σκοπός, τελικά;

Απ.: Ο σκοπός όλων όσοι συμμετέχουμε στην πολιτική είναι να αφήσουμε έναν τόπο καλύτερο απ’ ό,τι τον παραλάβαμε – και μια βάση για τα παιδιά μας. Γιατί βλέπουμε υπογεννητικότητα, βλέπουμε ακρίβεια, βλέπουμε πολέμους. Όλα αυτά είναι επικίνδυνα για το μέλλον των παιδιών μας. Δεν είναι μόνο να φτιάξεις έναν δρόμο. Είναι τι βάση χτίζεις σε έναν τόπο για να κρατήσεις αυτό το παιδί, ώστε να έχει το μέλλον του βέβαιο.

Ερ.: Λέτε συχνά ότι το πρόβλημα δεν είναι το πόσο αγαπάει κάποιος τον τόπο του.

Απ.: Λίγο πολύ όλοι αγαπάμε τον τόπο μας – αυτό είναι δεδομένο. Το θέμα είναι να είμαστε επαρκείς. Να έχουμε αίσθηση του μέλλοντος και των αλλαγών του, να προσαρμοζόμαστε και να κρατάμε την ποιότητα ζωής των ανθρώπων σε υψηλό επίπεδο και τον τόπο μας σε επάρκεια – υλική, πνευματική, σε ανθρώπους. Δυστυχώς, η πολιτική ζωή της Ελλάδας είναι πάρα πολύ συρρικνωμένη, και σε γενικό επίπεδο και σε επίπεδο αυτοδιοίκησης. Δεν υπάρχει μακρόπνοος προγραμματισμός και δεν υπάρχουν αυτιά που να ακούν πλουραλιστικά τις ιδέες των άλλων.

Ερ.: Δηλαδή τι βλέπετε;

Απ.: Βλέπω ότι οι πολιτικοί περιχαρακώνονται στο κομμάτι το δικό τους, στο κομμάτι της εξουσίας τους, και κυρίως στον τρόπο με τον οποίο θα ξαναεξασφαλίσουν την επόμενη εκλογή τους. Ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτικών αυτή τη στιγμή είναι η καρέκλα, είναι η εξουσία.

Ερ.: Αν σας έβαζε κάποιος στην καρέκλα του δημάρχου, τι θα άλλαζε;

Απ.: Αυτό που έλεγε το πρόγραμμά μας ήταν να δημιουργήσουμε συνθήκες ώστε το Ληξούρι να μην παρακμάζει – όχι μόνο στο αισθητικό, αλλά και στο κοινωνικό του κομμάτι. Να πιέσω να κρατηθούν δομές απαραίτητες για τη λειτουργία της κοινωνίας. Γιατί να μη λειτουργεί ένα γραφείο εφορείας, όπου οι άνθρωποι εξυπηρετούνταν φυσικά; Γιατί να μην υπάρχει λιμενικός να εξυπηρετεί τα νόμιμα που πρέπει να είναι εκεί;

Ερ.: Μας λένε ότι όλα γίνονται πλέον ηλεκτρονικά.

Απ.: Η ανθρώπινη παρουσία έχει πολύ μεγάλη σημασία. Οι ηλεκτρονικές διαδικασίες και ο εκσυγχρονισμός είναι για να αυξήσουν την ποιότητα ζωής – δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά με τον άνθρωπο, δεν έχουν σκοπό να μειώσουν θέσεις. Και δεν είναι δυνατόν μέχρι και η θάλασσα να νοείται μόνο διαδικτυακά. Ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί διαδικτυακά. Αν δεν ξέρουμε τις πραγματικές ανάγκες, οι εφαρμογές γίνονται για τα δικά τους γραφειοκρατικά σχήματα, όχι για τον πολίτη.

Ερ.: Πού φαίνεται αυτό πιο καθαρά;

Απ.: Στη γραφειοκρατία. Έχει αδρανήσει η διοίκηση του ελληνικού κράτους και την έχει υποκαταστήσει η πολιτική. Ο πολιτικός δεν πρέπει να ασκεί διοίκηση. Η δουλειά του είναι να οραματιστεί τον τόπο και να εξασφαλίσει ότι το κράτος θα λειτουργεί και χωρίς αυτόν. Όταν λοιπόν ακούμε ότι «ο υπουργός πήρε τηλέφωνο και το έλυσε», αυτό είναι μηχανισμός αυταρέσκειας, δεν είναι μηχανισμός λύσης. Οφείλουμε να φτιάξουμε τις συνθήκες να λειτουργεί το σύστημα από μόνο του. Σε διαφορετική περίπτωση, αυτός που σε εξυπηρέτησε σήμερα είναι αυτός που θα σε ταλαιπωρήσει αύριο.

Ερ.: Πάμε στα έργα. Τι μέλλει γενέσθαι;

Απ.: Για το θέατρο, ο ρυθμός της εργολαβίας είναι αργός – μιλάμε για τουλάχιστον τρία χρόνια ακόμη. Για το δημαρχείο, δύο. Για τις εργατικές κατοικίες, οκτώ. Εκεί χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία: είχαμε προτείνει εξαρχής καταγραφή των πάντων και μια μορφή αναδασμού, ώστε ανάλογα με το ποσοστό του ο καθένας να πάρει ένα καινούργιο, βιοκλιματικό σπίτι, έναν σύγχρονο οικισμό που θα ήταν πρότυπο για όλη την Ελλάδα. Δεν έγινε.

Ερ.: Και στην ύδρευση;

Απ.: Το νέο δίκτυο, εκεί που έχει αλλάξει, δεν λειτουργεί ακόμη. Προφανώς υπάρχουν ακόμα προβλήματα στη διαδικασία ολοκλήρωσης των εργασιών. Ο αρχικός εργολάβος έχει φύγει. Ποιος θα το ολοκληρώσει; Αυτό είναι το ζητούμενο. Και στο μεταξύ ο κόσμος πίνει νερό με τα παλιά δίκτυα.

Ερ.: Στο νοσοκομείο και στη δωρεά;

Απ.: Πρέπει να πούμε και το θετικό: η διοίκηση του Μαντζαβινάτειου και οι γιατροί, κυρίως οι γιατροί, καταφέρνουν να το κρατούν ζωντανό μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες και τους αξίζει αναγνώριση. Το νοσοκομείο όμως χρειάζεται αναβάθμιση, πρωτοβάθμια περίθαλψη και προσωπικό. Η μελέτη βελτίωσης συνεχώς επικαιροποιείται. Και η δωρεά παραμένει στο ψυγείο – είναι ντροπή μετά από τόσα χρόνια να μην έχει μπει η διαδικασία μπροστά.

Ερ.: Πάμε στον τουρισμό. Βλέπουμε κόσμο, βλέπουμε γεμάτα νησιά.

Απ.: Σε απόλυτα νούμερα μπορεί να υπάρχει αύξηση των αφίξεων, αλλά με λιγότερες διανυκτερεύσεις. Σε επίπεδο κατανάλωσης η δυναμική των τουριστών είναι συρρικνωμένη, και αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο – δεν περιμένουμε ότι του χρόνου θα αυξηθεί η αγοραστική τους δυνατότητα. Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: η αυξητική διαχρονικά πορεία των τουριστών, σε απόλυτα νούμερα, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι έχουν αυξηθεί και τα χρήματα που εισρέουν στην τοπική οικονομία.

Ερ.: Ποιο είναι το στοίχημα τότε;

Απ.: Να καταφέρουμε ποσότητα και ποιότητα να λειτουργούν σε συνδυασμό. Οι μεγάλες μονάδες, που φέρνουν κόσμο, μαζί με ασφάλεια, διαγράμμιση, φωτισμό, σήμανση. Γιατί οι τουρίστες δεν ενδιαφέρονται μόνο για τη θάλασσα – υπάρχουν άνθρωποι με αντίληψη και αισθητική που τους αρέσει η φύση, τους αρέσει να ζουν και να κινούνται στον τόπο. Το νησί μπορεί να μην έχει συγκριτικό πλεονέκτημα στη βιομηχανία, θα πρέπει όμως να συμμετέχει ο πρωτογενής τομέας, ο τόπος να κινητοποιήσει όλους του τους πόρους και να προσφέρει σύνθετο τουριστικό προϊόν, με παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, δρώμενα. Ο τουρισμός του παρελθόντος έχει περάσει· πλέον μιλάμε για τουρισμό εμπειρίας.

Ερ.: Τι σας ενοχλεί περισσότερο σε αυτό που βλέπει ο επισκέπτης;

Απ.: Η απαξίωση του αστικού χώρου. Διαβάζω σχόλια πελατών για την πόλη και στενοχωριέμαι πραγματικά. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: το λιμάνι του Ληξουρίου θα γίνει απέραντο γκρίζο. Να το φτιάξουν, αλλά να μην το φτιάξουν χωρίς λογική. Δεν μπορούμε να λέμε ότι κάνουμε βιώσιμες παρεμβάσεις και να φυτεύουμε γκρίζο.

Ερ.: Το προηγούμενο διάστημα μιλήσατε και για τις παραλίες.

Απ.: Αυτή τη στιγμή στην Κεφαλονιά θα αρχίσουμε να βιώνουμε φαινόμενα υπερτουρισμού χωρίς να υπάρχει υπερτουρισμός. Δεν έχουμε τη δυναμικότητα και τις υποδομές. Για παράδειγμα, οι Πετανοι  οι άνθρωποι υποφέρουν για να κατέβουν κάτω – ένα ολισθηρό καλντερίμι, καμία πρόβλεψη. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει λυθεί τίποτα. Λέμε «φέρτε μας κόσμο», αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα πρέπει παράλληλα να δημιουργούν και τις συνθήκες υποδομών και ασφάλειας.

Ερ.: Και το θαλάσσιο πάρκο;

Απ.: Εκεί χρειάζομαι απαντήσεις. Αν ψηφιστεί, τι σημαίνει για τις παραλίες του νησιού; Πόσο θα μειωθεί ο χώρος που χρησιμοποιούμε; Θα επιτραπούν μικρές ιδιωτικές πλωτές εξέδρες; Δεν παίρνω απάντηση. Όταν λοιπόν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες δεν έχουν τις απαραίτητες υποδομές, δεν μπορείς να του ζητήσεις να έρθει. Και τα έσοδα δεν πρέπει να πηγαίνουν μόνο στο κέντρο· πρέπει να επιστρέφουν στον τόπο.

Ερ.: Οι δήμοι του νησιού συνεργάζονται;

Απ.: Αυτή τη στιγμή η Κεφαλονιά έχει τρεις δήμους – τέσσερις με το νησάκι. Ο τόπος είναι κοινός. Το νοσοκομείο του Αργοστολίου, όταν δεν λειτουργεί, δεν πονάει μόνο τον Αργοστολιώτη· πονάει και τον Ληξουριώτη. Όπως το νοσοκομείο που φτιάχτηκε στο Ληξούρι αφορά όλη την υπόλοιπη Κεφαλονιά. Οι δήμαρχοι θα έπρεπε να έχουν τακτική, δημόσια συνεννόηση, ώστε να καταλάβει και ο κόσμος τη σημασία της συνέργειας.

Ερ.: Στο δημοτικό συμβούλιο, πώς λειτουργεί η διαφορετική άποψη;

Απ.: Ένας άνθρωπος εκλεγμένος δημοκρατικά που δεν σέβεται τη διαδικασία της διαφορετικής άποψης – τότε για ποια δημοκρατία μιλάμε; Και ο δήμαρχος δεν τα ξέρει όλα. Όταν κάθεσαι σε ένα τραπέζι για να πάρεις μια απόφαση, θέλεις να ακούσεις και τους άλλους. Και δεν είναι μόνο η μειοψηφία: το σύνολο σχεδόν των αντιδημάρχων δεν μιλάει. Και μια σημείωση για την τουριστική επιτροπή, που είναι πολιτικό όργανο: το ζητούμενο δεν είναι πόσες φορές συνεδρίασε, αλλά ποια θέση πήρε και πόσο επηρέασε. Όποιος διοικεί δημόσιο οργανισμό έχει υποχρέωση να τον λειτουργεί· και η παράλειψη είναι σύννομη ευθύνη, όχι απλώς πολιτική διαφωνία.

Ερ.: Ποια είναι η εκκρεμότητα που σας ανησυχεί περισσότερο;

Απ.: Οι σεισμοί. Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τους σεισμούς και δεν πρέπει να περιμένουμε ότι κάθε είκοσι χρόνια θα γίνει ένας μεγάλος· οφείλουμε να έχουμε ελέγξει δημόσια κτίρια, σχολεία, τα πάντα. Υπάρχουν δημόσια κτίρια που τα βλέπεις και απορείς πώς στέκουν. Έχουν γίνει οπτικοί έλεγχοι και ενισχύσεις, αλλά μηχανικός έλεγχος δεν έχει ολοκληρωθεί, παρόλο που υπήρχε εντολή από το υπουργείο για πρωτογενή και δευτερογενή. Δεν υπάρχει δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν χρήματα – τα χρήματα έχουν σταλεί.

Ερ.: Και στα ενεργειακά;

Απ.: Η Κεφαλονιά επιβαρύνεται. Πρέπει να δούμε αν έχουν γίνει οι απαραίτητες μελέτες για τις έρευνες υδρογονανθράκων. Να καταλάβουμε ποιο είναι το περιβαλλοντικό αποτύπωμα σεισμικών ερευνών και εξορύξεων – μιλάμε για ένα σεισμογενές κομμάτι. Και δεν έχει δοθεί απάντηση στο πώς διασφαλίζεται η περιοχή. Όταν το πετρέλαιο δημιουργεί προβλήματα και ως πηγή και ως χρήση, δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να κάνουμε τα σπίτια μας ενεργειακά αυτόνομα, με ήλιο και αέρα, ξέρουμε τα υλικά, ξέρουμε τις τεχνικές, υπάρχει κόσμος που το έχει σπουδάσει.

Ερ.: Κλείνοντας, ποιο είναι το μήνυμα προς τον πολίτη;

Απ.: Ο μόνος που μπορεί να λύσει το πρόβλημα είναι ο πολίτης. Πρέπει να σταματήσουμε να χειροκροτάμε και να αρκούμαστε. Να ωριμάσουμε, να διεκδικούμε και να ψηφίζουμε με τρόπο που διασφαλίζει τη μακρόπνοη πορεία του τόπου. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε να σεβόμαστε και να χρησιμοποιούμε τον τόπο μας, να πάμε σε κυκλική οικονομία, να αξιοποιούμε το παραγόμενο προϊόν της Κεφαλονιάς. Είναι μονόδρομος – αυτό πρέπει να καταλάβει ο κόσμος. Είναι στοίχημα όλων μας.