Θέματα Υγείας και Σχολείων στο Επίκεντρο – Ο Γιάννης Λυκούδης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση της Κεφαλονιάς

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

«Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από τις δικαιολογίες – ο τόπος μας πρέπει να αλλάξει πορεία»

Ε: Κύριε Λυκούδη, με ποια αφορμή μπήκατε στη συζήτηση για την τοπική αυτοδιοίκηση;

Α: Έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο, όχι μόνο για τις βουλευτικές αλλά και για την τοπική αυτοδιοίκηση. Αν δούμε τα πρόσφατα γεγονότα στην Καλαμάτα, με αυτά τα μυαλά δεν βλέπω φως στο τούνελ. Δεν ήταν αυτή η εικόνα ούτε η αντιμετώπιση προς τους αιρετούς. Δυστυχώς δείχνει ότι δεν μας παίρνουν πολύ σοβαρά, και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα, γιατί η τοπική αυτοδιοίκηση – και κυρίως ο πρώτος βαθμός, στον οποίο υπηρετώ – δέχεται όλα τα προβλήματα. Είναι το πρώτο ανάχωμα στο κύμα.

Ε: Ποιο είναι το βασικό ζήτημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι δήμοι;

Α: Στα προβλήματα των δημοτών πρέπει να δώσουμε λύση, και συμβαίνει το εξής: μας έχουν αναθέσει πάρα πολλά πράγματα, πολλές αρμοδιότητες, χωρίς χρηματοδότηση. Και όταν παλεύει η ΚΕΔΕ, παλεύουν οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες, δεν βλέπω φως στον ουρανό. Φαίνεται μια απαξίωση, και είναι πολύ λυπηρό.

Ε: Αναφερθήκατε στην Καλαμάτα. Τι σας ενόχλησε περισσότερο;

Α: Όχι μόνο αυτό. Το θέμα είναι η συμπεριφορά – να μιλάει ένας δήμαρχος και να λέει «έξω ρε». Πού φτάσαμε; Μετά ο πολίτης πώς θα αντιμετωπίσει τον δήμαρχο, όταν βλέπει τους συναδέλφους του να αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο; Δηλαδή έχουμε ξεφύγει, εντελώς έχουμε ξεφύγει.

Ε: Ο πρωθυπουργός είπε ότι οι δήμαρχοι θα ήταν καλό να ασχοληθούν και με τα σχολεία, πέρα από πλατείες και δρόμους. Συμφωνείτε;

Α: Εγώ, κύριε Βούτο, το προσυπογράφω και με τα δύο μου χέρια. Τα σχολεία πρέπει να φτιαχτούν επιτέλους κάποια στιγμή. Είναι τα παιδιά μας σε σιλάνς, και κάθε φορά στα εγκαίνια τους λέγανε «του χρόνου θα είστε στα σχολεία» – και τώρα ούτε πατάνε στα εγκαίνια, γιατί δεν έχουν μούτρα να πουν στα παιδιά πάλι ψέματα. Τι θα γίνει μ’ αυτό το θέμα; Μέχρι και ο προγραμματισμός για καινούργια σχολεία δεν έχει γίνει.

Ε: Πού βάζετε εσείς τις προτεραιότητές σας;

Α: Στην κορυφή της δικής μου λίστας είναι τα θέματα της υγείας και το πώς θα βοηθήσουμε να βελτιωθούν οι συνθήκες υγείας. Δεύτερο – και εκεί είναι η αρμοδιότητά μας – η παιδεία, τα σχολεία, οι τόποι που φοιτούν τα παιδιά μας. Σας το έχω ξαναπεί, το έχουμε συζητήσει πολλές φορές και στην εκπομπή σας: τα σχολεία για μένα είναι νούμερο ένα, πολύ ψηλά.

Ε: Μας λένε όμως ότι τα σχολεία είναι πλέον στις δικές σας αρμοδιότητες. Δεν υπάρχει χρηματοδότηση;

Α: Υπάρχει όμως χρηματοδότηση – δεν υπάρχει ουσία. Ναι, αλλά έχουμε τις δικές μας δικαιολογίες. Και πώς θα κάνουν τα σχολεία, κύριε Βούτο, με τα λόγια; Θα ανοίξουμε το ταμείο μας; Πρέπει να βάλουμε λεφτά από το δικό μας το «κορβανάκι». Όταν δεν λύνεις κάτι και περνάνε τα χρόνια, τι θέλουν οι μελέτες, θέλουν οι ιστορίες, θέλουν οι χρηματοδοτήσεις;

Ε: Πώς ξεχωρίζετε τις πλευρές αυτού του ζητήματος;

Α: Υπάρχουν δύο τμήματα. Το πρώτο είναι η κατασκευή νέων κτηρίων, και αυτό, κύριε Βούτο, δεν είναι δική μας αρμοδιότητα – είναι της ΚΤΥΠ, του Δημοσίου. Εσύ όμως πρέπει να διαθέσεις το οικόπεδο και να κάνεις όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να προχωρήσει η διαδικασία. Θυμάμαι συζήτηση που είχαμε κάνει πριν μερικούς μήνες, πάλι για τα σχολεία: ενώ από τον Δήμο είχε γίνει αίτημα για να προχωρήσουμε στην ανέγερση νέου κτηρίου, ο βουλευτής που ήταν δίπλα στον κύριο Δήμαρχο δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτό.

Ε: Πόσο επικίνδυνη είναι η σημερινή κατάσταση στα σχολεία;

Α: Ρωτήστε: 12 χρόνια μετά τον σεισμό του 2014 τα παιδιά μας συνεχίζουν και κάνουν μάθημα σε συγκεκριμένες συνθήκες. Δεν είναι μόνο ντροπή, κύριε Λυκούδη, είναι θέμα υγείας. Ξέρετε ότι αυτές οι αίθουσες έχουν ημερομηνία λήξεως; Όταν ήρθαν στην Κεφαλονιά, είχαν ημερομηνία λήξεως, και αυτή έχει λήξει – που σημαίνει ότι είναι ανθυγιεινά. Δεν το λέω εγώ, το λένε επιστήμονες. Παίζουμε με την υγεία των παιδιών μας. Πρώτον, αυτοκίνητα· δεύτερον, μπορούν να κάνουν μάθημα όταν βρέχει; Και τα δύο μου παιδιά πήγαν στην υπηρεσία όπου στεγάζονταν, οπότε γνωρίζω από πρώτο χέρι τις συνθήκες.

Ε: Λένε ότι γκρινιάζετε, ότι γίνεστε γραφικοί. Τι απαντάτε;

Α: Γκρινιάζουμε, φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, γινόμαστε γραφικοί μερικές φορές – και πιέζουμε. Αλλά δεν μπορούν να δουλέψουν τα παιδιά, γιατί δεν έχει κλιματισμό. Και μου απαντάει ο κύριος Άνουσάκης ότι δεν γίνονται τα πεζοδρόμια – στα πεζοδρόμια να κάνουμε κατάληψη για να ζητήσουμε κάτι. Και ο κύριος Σαμούρης μου είπε ότι δεν πρόκειται να γίνουν τα πεζοδρόμια, γιατί το χωροταξικό είναι λάθος. Και ρωτάω τον κύριο Κούρη, και μου λέει ότι γίνεται. Λοιπόν, όταν υπάρχει αυτή η αντίληψη από τους ανθρώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, τι θα πιστέψουν τα παιδιά μετά;

Ε: Αν κάποιος πει «δεν γίνεται», ποιος είναι ο αρμόδιος να το αλλάξει;

Α: Εμείς. Γιατί δεν το κάνουμε λοιπόν; Λέμε «δεν γίνεται» και εντάξει, φταίει κάποιος άλλος. Ποιος φταίει; Γι’ αυτό, όπως βλέπετε, τα παιδιά αντιδρούν – και δεν μας πιστεύουν. Το καταλαβαίνω, δεν μας πιστεύουν. Γι’ αυτό προσπαθώ να πω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από τις δικαιολογίες. Δικαιολογίες μπορούμε να βρούμε άπειρες, κύριε Βούτο. Το θέμα είναι τι κάνουμε.

Ε: Νομικά, υπάρχει περιθώριο όταν υπάρχει επικινδυνότητα;

Α: Επειδή είστε έγκριτος νομικός: όταν υπάρχει επικινδυνότητα σε ένα θέμα και λόγω επικινδυνότητας κάνουμε απαλλοτρίωση, δεν γίνεται αυτό νομικά; Γίνεται. Γιατί δεν το κάνει τότε ο κύριος Σαμούρης και ο Δήμος του Αργοστολίου τόσα χρόνια; Και μου λέει να πάνε τα παιδιά από άλλο δρόμο. Δεν θέλουν να πάνε από άλλο δρόμο τα παιδιά – θέλουν να πάνε από εκεί στο σπίτι τους. Και δεν είναι μόνο τα παιδιά τον χειμώνα: το καλοκαίρι δεν βλέπουμε τους τουρίστες με τα φαναράκια στη μέση του δρόμου, και μετά θέλουμε τουρισμό και σωστή εικόνα; Δεν είναι θέμα τι θέλει ο καθένας. Είναι θέμα ασφάλειας.

Ε: Τι χρειάζεται για να αλλάξει η κατάσταση;

Α: Τόσα χρόνια το φωνάζουμε και ο ένας ρίχνει στον άλλον. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει αλλαγή και να μπουν άνθρωποι που γνωρίζουν τα προβλήματα αλλά έχουν και βούληση να τα λύσουν. Δεν λέω ότι είναι εύκολα, κύριε Βούτο, αλλά αν λες «δεν γίνεται», τελείωσε, δεν ασχολείσαι. Δεν μπορεί όμως ο δημοτικός σύμβουλος να λέει ότι δεν γίνονται τα πεζοδρόμια με μία κατάληψη, ή ο κύριος Σαμούρης να λέει ότι τα παιδιά ψάχνουν αιτίες για να μην κάνουν μάθημα. Αυτά, με συγχωρείτε, προκαλούν τα παιδιά. Αντιλαμβάνομαι την οργή και την αγωνία των νέων – έχουμε περάσει κι εμείς από αυτό το στάδιο. Ευγενέστατα ήταν τα παιδιά. Αλίμονο αν δεν είναι η διεκδικητική, είναι το λέω μας.

Ε: Πιστεύετε ότι υπάρχει γενικότερο ρεύμα αμφισβήτησης προς τους αιρετούς;

Α: Οι γαλλικές θύελλες ξεσηκώθηκαν – είδαμε τι γίνεται σε όλα τα κράτη της Ευρώπης. Στη Σερβία, κύριε Βούτο, πήραν και την κυβέρνηση. Εμένα τα λέτε. Και εγώ πιστεύω ότι έρχονται μεγάλες αναταράξεις.

Ε: Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι τα σχολεία θα περάσουν στους δήμους. Πώς θα γίνει αυτό χωρίς χρήματα;

Α: Πώς θα κάνουμε σχολεία, κύριε Μητσοτάκη, όταν δεν έχει λεφτά αυτή τη στιγμή και κλαίγεται ο κάθε δήμαρχος; Θα τον λιντσάρουν από τον κόσμο, ότι είπε ψέματα. Από την άλλη όμως οφείλω – από τη στιγμή που εκτιμώ και θεωρώ ότι τα παιδιά μας πρέπει να πηγαίνουν σε ασφαλή σχολεία, κάτι που νομίζω συμφωνούμε όλοι – αφενός να διεκδικώ, αφετέρου, αν δεν μου δίνουν χρήματα, να βάζω χρήματα από το δικό μου το ταμείο, προκειμένου να έχουν ασφαλή σχολεία.

Ε: Τι βρήκατε όταν μιλήσατε με τους ανθρώπους στα σχολεία;

Α: Εν όψει και της συζήτησης – και της επ’ αφορμή συζήτησης που γίνεται το απόγευμα – μίλησα σχεδόν με όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται σε όλα τα σχολεία κατά μήκος του Δήμου μας. Υπάρχουν πολύ μεγάλα προβλήματα. Και, κύριε Βούτο, 7 χρόνια διοίκησης της δημοτικής αρχής του κυρίου Μιχαλάτου όφειλε να τα έχει λύσει. Δεν μπορώ να δέχομαι τα παιδιά μας να πηγαίνουν σε κτίρια τα οποία βάζουν νερό. Να ξεκινήσουμε από τα βασικά: δεν ζητάμε κόκκινα χαλιά, μιλάμε για αυτονόητα. Τα περισσότερα σχολεία έχουν πρόβλημα, έχουν εισροές νερού, υγρασίες, μερικά έχουν και προβλήματα στατικότητας. Αυτά έπρεπε να έχουν λυθεί. Δεν είναι ένα ή δύο χρόνια δημοτική αρχή – έχουν συμπληρώσει 7 χρόνια.

Ε: Δικαιολογείστε την υποχρηματοδότηση;

Α: Καταλαβαίνω ότι υπάρχει υποχρηματοδότηση, συμφωνώ, έχουν δίκιο σε αυτό. Δεν έχουν δίκιο σε όλα όμως. Και μπορεί να μου πείτε ότι λαϊκίζω, αλλά θα το πω: δεν τον νοιάζει τον υπουργό, τον υφυπουργό και την υπουργό στην Αθήνα αν το δικό μου και το δικό σας παιδί πηγαίνει σε σχολείο που μπάζει νερά – το δικό του πιθανότατα πηγαίνει σε ένα ιδιωτικό σχολείο, ωραιότατο, στην Αθήνα, και τελειώνει η ιστορία εκεί. Εμείς έχουμε το πρόβλημα, εμείς πρέπει να το λύσουμε. Να μη δίνουμε για εξοπλισμούς μόνο λεφτά και να παίρνουμε από τα σχολεία κοινωνικών. Δικαιολογίες βρίσκουμε όσες θέλετε· λεφτά, όταν θέλουμε για άλλα πράγματα, βρίσκουμε. Είναι λάθος. Τα σχολεία είναι πολύ ψηλά στην ιεραρχία.

Ε: Τι θα κάνετε εσείς αν αναλάβετε;

Α: Όταν θα είμαι δήμαρχος μεθαύριο, κύριε Βούτο, θα φροντίσω τουλάχιστον στην πρώτη μου θητεία αυτά τα προβλήματα να εξαλειφθούν σιγά σιγά. Ξέρετε πόσες υποσχέσεις έχω ακούσει από δημάρχους για θέματα τα οποία δεν έχουν λυθεί; Πρώτα απ’ όλα έχει έρθει ένα έγγραφο – μόνο αίτηση, άμεσα – να γίνει πρωτοβάθμιος και δευτεροβάθμιος έλεγχος στα σχολεία και στα δημόσια κτήρια λόγω των σεισμών. Ξέρετε ότι δεν έχει ολοκληρωθεί ο πρωτοβάθμιος έλεγχος ακόμη, που το έχουν πει οι μηχανικοί; Τότε τι κάνετε εδώ πέρα; Εμείς σας βοηθάμε αυτή τη στιγμή.

Ε: Υπάρχει εικόνα για το πόσο επικίνδυνα είναι κάποια κτίρια;

Α: Τα σχολεία που είναι προκάτ είναι πολλά, και τα έχει καταθέσει ο κύριος Νίκος Γκισγκίνης με ημερομηνίες που πραγματικά σε ανησυχούν. Και μετά από αυτό που είδαμε το 2014 με τους σεισμούς – δόξα στον Θεό και στον Άγιο Γεράσιμο που δεν είχαν τα παιδιά σχολείο, είδαμε ότι θα είχαμε θύματα. Και εμείς επαναπαυόμαστε και δεν έχουμε κάνει ακόμη τίποτα, και συζητάμε για αυτονόητα πράγματα. Ο κόσμος σου λέει: μου φτιάχνεις το πεζοδρόμιο, τις πλάκες μου αλλάζεις, και δεν ασχολείσαι με το σχολείο που πηγαίνει το παιδί του. Το παιδί μου πρέπει να είναι προτεραιότητά μας, το επαναλαμβάνω.

Ε: Τι μπορεί να γίνει άμεσα, μέσα στα επόμενα δύο χρόνια που απομένουν στη δημοτική αρχή;

Α: Ας λύσει τα θέματα τα καθημερινά: αλλάζω μια στέγη, φτιάχνω ένα στέγαστρο, βελτιώνω τον χώρο, τον αύλειο χώρο. Ας κάνει τέτοια πράγματα, τα οποία δεν χρειάζονται ούτε τόσα χρήματα ούτε μελέτες. Για την ανοικοδόμηση των κτηρίων, εκεί θα πρέπει να πιέσουμε την πολιτεία να προχωρήσουμε για νέα σχολικά κτήρια. Έχει πει ο κύριος Δήμαρχος ότι θα πάρουμε την έκταση του Ξενία, ένα μέρος της έκτασης, για να χρησιμοποιηθεί για να ανοικοδομηθούν σχολικά κτήρια – όμως μέχρι τότε τι θα γίνει; Αυτό θα γίνει σε πολλά χρόνια.

Ε: Και μέχρι τότε, τι λέτε σε όσους προτείνουν λύσεις όπως τα κοντέινερ;

Α: Μέχρι τότε δεν πρέπει τα παιδιά μας να πηγαίνουν σε ασφαλή κτήρια; Ναι. Και ξέρετε ποια είναι η απάντηση; Ότι είναι πιο ασφαλή αυτά τα λυόμενα. Εγώ δεν θέλω να τα ακούω αυτά – αλλά το λένε. Τότε να φέρουμε κοντέινερ και να μείνουν όλα τα παιδιά μας στα κοντέινερ, αφού λένε ότι είναι πιο ασφαλή. Προφανώς δεν είναι έτσι.

Ε: Πάμε στο θέμα της Σκάλας. Βγάλατε ανακοίνωση και πήρατε απάντηση ότι το κάνετε μόνο για πολιτεία. Τι απαντάτε;

Α: Τι ακριβώς δεν ήταν σωστό από αυτά που είπα; Εγώ είπα ότι ρίξανε 178 χιλιάδες, τα οποία τα πήρε η θάλασσα. Τι από αυτό δεν είναι αληθές; Φτιάχνοντας ένα προσωρινό έργο, εντελώς προσωρινό, και τώρα μας παρουσίασαν μια μελέτη. Εγώ δεν έχω εξειδικευμένες γνώσεις – τη διάβασαν μηχανικοί που έχουν γνώσεις του αντικειμένου, και σύμφωνα με αυτούς έχει ατέλειες, έχει πρόβλημα πάλι. Όταν έγινε συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, μας είπε ο κύριος δήμαρχος ότι θα φέρει κάποιον καθηγητή πανεπιστημίου, εξειδικευμένο, που θα μας βοηθήσει και ότι θα γίνουν μετρήσεις. Τελικά ούτε μετρήσεις έγιναν, ούτε ελήφθησαν υπόψη οι υπάρχουσες συνθήκες. Έχουμε μία μελέτη η οποία είναι – τι να σας πω – επιφανειακή, για να μην το πω διαφορετικά. Άλλη μια προχειρότητα.

Ε: Τι σας λένε για τα έργα που γίνονται;

Α: Θέλω έργα τα οποία να είναι έργα σωστά, να μην είναι «πασαλείμματα». Δυστυχώς αυτή η δημοτική αρχή έχει αποδειχθεί ότι κάνει έργα τα οποία δεν βελτιώνουν την καθημερινότητά μας και τη ζωή μας, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, κύριε Βούτο, γιατί έχουν πέσει λεφτά στον τόπο μας. Ας τα λέμε τα πράγματα όπως είναι: γίνονται έργα, κανείς δεν κατηγορεί τη δημοτική αρχή ότι δεν κάνει κάποια έργα – στον καλύτερο βαθμό στο Αργοστόλι, γιατί την περιφέρεια την έχει λίγο ξεχασμένη. Το θέμα είναι αν τα έργα αυτά έχουν βελτιώσει την καθημερινότητά μας ή την έχουν χειροτερέψει. Νομίζω την απάντηση μπορεί να τη δώσει ο καθένας που μας ακούει αυτή τη στιγμή.

Ε: Στην Σκάλα, όμως, οι άνθρωποι που έχουν εκεί δωμάτια και βίλες ανησυχούν ότι δεν θα έχουν πρόσβαση.

Α: Δεν ήμουν αρνητικός στο να δοθεί μια προσωρινή λύση, το καταλαβαίνω αυτό. Και να ξέρετε ότι είναι ένα μεγάλο έργο, πολύ μεγάλο. Αλλά γι’ αυτό, επειδή είναι μεγάλο και δύσκολο, πρέπει να το αντιμετωπίζεις σοβαρά. Δεν χρειάζεται μια μελέτη επιφανειακή. Γι’ αυτό κρούω τον κώδωνα του κινδύνου και ελπίζω να μη βγω αληθινός. Πραγματικά το έχω.

Ε: Είπατε ότι πήρατε και τη γνώμη ειδικού. Τι σας είπε;

Α: Επειδή κάνετε κι εσείς κάποιες ερωτήσεις σε κάποιους ανθρώπους, εγώ πήρα λιμενολόγο, που είναι ειδικός για τα λιμενικά έργα – γιατί αυτό το έργο είναι λιμενικό έργο, δεν είναι έργο δρόμου. Ελήφθη υπόψη κάποια γνώμη λιμενολόγου; Έγινε κάποια έρευνα από λιμενολόγο; Ο λιμενολόγος που κάνει πολύ μεγάλα έργα στην Αθήνα μου είπε το εξής: αν δεν γίνει τείχος αντιστήριξης, σαν προβλήτα να το πούμε πιο απλά για να το καταλάβει ο λαός, δεν πρόκειται να σταθεί ποτέ ο δρόμος. Ό,τι και να κάνουμε. Άρα παίρνουμε έναν λιμενολόγο, μας λέει τι πρέπει να κάνουμε για να στηρίξουμε πριν φτιάξουμε τον δρόμο, ώστε να μην τα παίρνει η θάλασσα συνέχεια – γιατί αυτό θα γίνεται κάθε χρόνο. Βλέπουμε με τις χειμωνιάτικες εικόνες ότι έχουν γίνει πάρα πολλές καταστροφές, που παίρνει όχι μόνο σπίτια και αυτοκίνητα. Βλέπουμε τι καταστροφές κάνει σε όλη την Ελλάδα. Και εμείς φτιάχνουμε ένα πρόχειρο έργο κάθε χρόνο, μπαζώνοντας τον δρόμο, και του χρόνου τα ίδια, και χαλάμε λεφτά άδικα.

Ε: Δηλαδή η λύση είναι μια μελετημένη παρέμβαση;

Α: Μια μελέτη λιμενολόγου να μας πει τι θα κάνουμε, να κάνουμε τον τοίχο αντιστήριξης, να είναι η πρόσβασή μας με τη θάλασσα και να μην καταστρέφεται, και να κάνουμε τον δρόμο μετά από πάνω. Τόσο απλά πράγματα. Είναι σπουδαίο να ρωτήσουν οι άνθρωποι, όπως ρώτησα εγώ ο δημοσιογράφος έναν άνθρωπο ειδικό για λιμενικά έργα – γιατί είναι λιμενικό έργο, το τονίζω. Εμένα μου φαίνονται αυτονόητα. Όποιος διαβάσει τη μελέτη θα δει ότι δεν έχουν ιδωθεί τέτοιοι παράγοντες, δεν έχουν ρωτηθεί εξειδικευμένοι. Και επειδή πραγματικά είναι πολλοί, φοβάμαι και το θέμα: δεν πρέπει να φτιάξουμε ένα έργο το οποίο μπορεί να μετατοπίσει το πρόβλημα κάπου αλλού. Εκεί που χτυπούσε το κύμα να το μεταφέρουμε και να χτυπάει πιο δίπλα, αριστερά ή δεξιά; Δεν γίνεται αυτό. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας όλες τις συνθήκες, καταλάβετε και τον κυματισμό.

Ε: Αναφερθήκατε και σε παλαιότερη επέμβαση στο γιαλού ή αλλού. Τι δείχνει αυτό;

Α: Στο Πλατύ Γυαλο στο Ξενοδοχείο  βάλανε βράχους για να μην πάρει το ξενοδοχείο, και μετά κόπηκε όλο το λιβάδι. Όπως είδατε, πήρε όλη την άμμο που ήταν το λιβάδι ενωμένο και δεν έμεινε τίποτα. Γιατί όταν κάνεις επέμβαση στη φύση, αυτό μπορεί να επηρεάσει – και όπως το καταλάβετε, θα σε τιμωρήσει η φύση. Ποιος θα σου πει ποιο είναι το κατάλληλο έργο που πρέπει να κάνεις; Ακριβώς ο ειδικός. Και σας είπα, είναι λιμενικό έργο, το τονίζει αυτό. Αυτό μου είπε ο άνθρωπος· τα ίδια πράγματα λένε.

Ε: Σας λένε ότι κι εσείς κάνετε αντιπολίτευση. Τι απαντάτε;

Α: Άρα και εσείς, κύριε, αυτή τη στιγμή κάνετε αντιπολίτευση – να ξέρετε, δεν πειράζει. Κατά τον Γεωργιάδη είμαστε και κομμουνιστές. Εγώ δεν μένω ούτε σε χαρακτηρισμούς ούτε σε αυτά. Εγώ θα λέω αυτό που πιστεύω, όχι αυτό που είναι προφανές. Πρέπει να λέμε, κύριε Λυκούδη, γιατί η κοινωνία έχει ξυπνήσει. Τώρα και με το AI μπαίνει μέσα και λέει «μου είπε ο Λυκούδης αυτό είναι σωστό» και το απαντάει αμέσως, και μετά λέει «τι ήταν αυτά που μου είπε ο Λυκούδης». Έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Και επαναλαμβάνω: αυτή δεν είναι γνώμη δική μου γιατί εγώ είμαι ένας δικηγόρος, δεν έχω γνώση περί των λιμενικών έργων.

Ε: Είπατε ότι ένα θέμα είναι και η βούληση. Εξηγήστε το.

Α: Νομικά μπορούμε να κάνουμε απαλλοτρίωση, και μου είπατε ότι νομικά γίνεται στον τομέα τον δικό σας. Το ξέρετε γιατί ο νομικός σύμβουλος του Δημάρχου δεν του λέει «κύριε, κάνε απαλλοτρίωση του δρόμου λόγω έκτακτης ανάγκης και επικινδυνότητας», να τελειώσει η ιστορία και να προστατεύσει τα παιδιά και τους χωριανούς – όχι μόνο τα παιδιά τον χειμώνα αλλά και το καλοκαίρι, γιατί τον έχει μέσα τον Δήμαρχο; Ακούστε: ο νομικός σύμβουλος δίνει συμβουλές και απαντάει σε ερωτήματα που του θέτουν. Αλλά λέει τα νομικά. Μα δεν χαράσσει αυτό την πολιτική. Είναι θέμα βούλησης. Πηγαίνεις σε έναν δικηγόρο και λες «επιτρέπεται να το κάνω;» και «πώς μπορώ να το κάνω;» – έτσι γίνεται. Αλλά πρέπει να έχω τη θέληση να το κάνω. Όλα ξεκινούν από τη βούληση. Ο νομικός κάνει αυτό γιατί είναι το νόμιμο. Θέλει να το κάνει; Μπορεί να το κάνει;

Ε: Υπάρχει όμως και το επιχείρημα του χωροταξικού.

Α: Γιατί μου είπε ο κύριος Σαμούρης ότι υπάρχει πρόβλημα χωροταξικό, και ο ιδιοκτήτης λέει ότι του έχουν καταπατήσει το οικόπεδο; Λοιπόν, την επικινδυνότητα του δρόμου, που μπορεί να γίνει δυστύχημα και να σκοτωθεί ένα παιδί, ποιος την εξασφαλίζει; Όταν στον δρόμο Σάμης–Αγίας Ευφημίας έχουν σκοτωθεί εννιά παιδιά και απέταξαν τον δρόμο. Τι λέμε τώρα, κύριε Λυκούδη; Καταλαβαίνετε γιατί συστήνω; Ο δρόμος αυτός είναι άκρως επικίνδυνος για τροχαία θανατηφόρα ατυχήματα. Έχουν σκοτωθεί εννιά παιδιά και πάνε και απέταξαν τον δρόμο. Ποιος το λέει μετά – ο νομικός που τους λέει «παιδιά, τι κάνετε» ή ο δήμαρχος που κάνει και αδιαφορεί;

Ε: Πώς το εισπράττει αυτό ο κόσμος;

Α: Εδώ είναι η κοινωνία που έχει ανακτήσει και σου λέει: ποιος προστατεύει το παιδί μου αυτή τη στιγμή στον δρόμο, αν το σκοτώσει κάποιο αυτοκίνητο; Ή δεν του απαντάτε εκεί πέρα; Του απαντώ ότι πρέπει να αλλάξεις πορεία. Ο τόπος μας πρέπει να αλλάξει πορεία. Εγώ αυτό ζητώ – και να μην εμπιστευτούν οι πολίτες με κλειστά μάτια.

Ε: Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου φέρεται να λέει «κι αν λέτε εμείς θα είμαστε ξανά». Σχολιάζετε;

Α: Και ο κύριος Βαλλιανάτος σας απαντάει ότι, και να λέτε, εμείς θα είμαστε ξανά. Έτσι λέει ο κύριος Βαλλιανάτος. Ο κύριος Βαλλιανάτος είναι πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και δεν έπρεπε να τα λέει αυτά. Πώς τα λέει; Εντάξει, κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του μας δικαιώνει που δεν τον ψηφίσαμε στο τελευταίο συμβούλιο για πρόεδρο. Όταν θέλει να κάνει τον τελάλη της δημοτικής αρχής, απλά δεν είναι αυτός ο ρόλος του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου. Η αλαζονία, κύριε Βούτο, είναι κακός σύμβουλος – να το ξέρετε. Και τη στιγμή που πληρώνεται.

Ε: Μιλήσαμε και για τον τουρισμό. Είστε ευχαριστημένοι από το καλοκαίρι που πέρασε;

Α: Όχι. Υπήρξαν πολύ μεγάλα προβλήματα, τα έχουμε συζητήσει. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν προβλήματα. Είναι συκοφαντίες για τον κύριο Σαμούρη όλα αυτά που λέμε; Προφανώς τότε έχουμε άλλη αίσθηση της πόλης μας. Ο κύριος Σαμούρης είπε ότι έχει κάνει το Αργοστόλι Μονακό – οπότε θεωρεί ότι το Μονακό είναι κάπως σαν το Αργοστόλι. Εγώ έχω μια άλλη αίσθηση προς αυτό.

Ε: Δεν σας ανησυχεί ότι θα σας πουν ότι λέτε υπερβολές;

Α: Δεν αντικρίζω κανέναν. Ακούστε: ό,τι και να λέω εγώ, αν αυτή η πόλη είναι τέλεια και ο κόσμος είναι ευχαριστημένος, θα λέει ότι ο Γιάννης Λυκούδης λέει χαζομάρες. Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Ο κόσμος καθημερινά ζει σε αυτή την πόλη – είτε μένει στην πόλη είτε την επισκέπτεται από τα χωριά – και ξέρει τα προβλήματα που υπάρχουν. Τώρα το να προσπαθούμε να βγάλουμε το άσπρο μαύρο δεν νομίζω ότι ωφελεί τον ήλιο που το λέει. Εγώ δημοσιοποιώ τα προβλήματα τα οποία αντιλαμβάνομαι με τις δικές μου αισθήσεις αλλά και μου μεταφέρει ο κόσμος. Και αυτή είναι η δουλειά μου και αυτό πρέπει να κάνω. Προσπαθώ να βοηθήσω τη δημοτική αρχή να γίνει καλύτερη, αλλά δυστυχώς, όπως έχω πει πολλές φορές, δεν ακούει.

Ε: Γιατί δεν ακούει;

Α: Γιατί δεν θέλει να ακούει. Θεωρεί ότι το πρόγραμμά της είναι καλύτερο από αυτό που της λέει η αντιπολίτευση, ή δεν διορθώνει τα κακώς κείμενα. Προφανώς θεωρεί ότι εμείς το κάνουμε μόνο για λόγους αντιπολίτευσης. Δεν είναι δύσκολο πράγμα να παραδέχεσαι ότι κάτι δεν το κάνεις καλά· δεν είναι εύκολο, αλλά από εκεί ξεκινούν όλα. Αν θέλεις να διορθώσεις κάτι, πρέπει να παραδεχθείς ότι κάτι δεν πήγε καλά. Καμία δημοτική αρχή δεν τα κάνει όλα σωστά και καμία δεν τα κάνει όλα λάθος. Ούτε δαιμονοποιώ ούτε λέω ότι αυτή η δημοτική αρχή δεν προσπαθεί. Απλά το αποτέλεσμα πάντα βλέπουμε – και το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής δεν είναι καλό.

Ε: Ποιες είναι οι συνέπειες ενός κακού αποτελέσματος;

Α: Όταν είναι κάποια θέματα τα οποία λύνονται και το λες και δεν το λύνουν, από εκεί πέρα χαλάμε την εικόνα του τόπου μας. Δύο χρόνια συνέχεια παλεύω και δημοσιεύω – το έχω πει και στον κύριο Σαμούρη επανειλημμένως – για το θέμα το μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο, που είναι οι καταβόθρες. Ο Μήλος δεν γυρίζει, γιατί έχουν πάει πέτρες και λάσπη και έχει σταματήσει. Δύο χρόνια και το νερό δεν πηγαίνει μέσα. Και τι λένε οι οδηγοί των πούλμαν; «Πηγαίνουμε τους τουρίστες να τους δείξουμε το μοναδικό φαινόμενο και ντρεπόμαστε που βλέπουμε αυτή την εικόνα». Δεν είναι σωστό αυτό που κάνουμε και πρέπει να το διορθώσουμε.

Ε: Αναφέρατε και συγκεκριμένες ελλείψεις στην καθημερινότητα.

Α: Δεν το διορθώσαμε. Στο φανάρι έχει πάρει χαμπάρι τώρα όλος ο κόσμος και πάνε και βλέπουν το ηλιοβασίλεμα, που είναι ακριβώς απέναντι. Ένα υπέροχο πράγμα. Προσέξτε τώρα: είδατε, γέμισε ο τόπος εκεί πέρα από τους ξένους. Έχω ζητήσει να πάνε τέσσερα παγκάκια. Το ένα παγκάκι είναι έτοιμο να πέσει στη θάλασσα. Και δεν έχουν βάλει. Είναι κακά αυτά που λέμε ή είναι αντιπολίτευση; Ρωτάω. Έχω πει στους αρμόδιους να βάλουν δύο καλαθάκια, γιατί με τρεισήμισι χιλιάδες κόσμο με ένα καλάθι θα γεμίσει σε δευτερόλεπτα – και τα σκουπίδια πέφτουν κάτω. Δεν τα πετάνε οι άνθρωποι κάτω, τα κρατάνε στο χέρι τους να βρουν κάποιο άλλο καλάθι. Ε, δεν γίνεται. Χρειάζεται να το πει κάποιος αυτό;

Ε: Και το λιμενικό ταμείο;

Α: Το λιμενικό ταμείο τι κάνει; Λεφτά παίρνει όμως από τα πλοία. Δεν πρέπει να δώσει και μια εικόνα; Όλος ο διάδρομος έχει αρχίσει και έχει ανοίξει τρύπες στο τσιμέντο. Δέκα τρύπες έχω μετρήσει. Δεν τις δημοσιεύω τις φωτογραφίες γιατί θα πουν ότι κάνω αντιπολίτευση. Όταν ήταν όμως ο κύριος Παρίσης, θυμάστε πόσα δημοσιεύματα γινότανε περί σκουπιδιών, περί λακκουβών, περί φωτισμού και τα λοιπά. Το θυμάστε. Άρα τι γίνεται; Ποιος θα έκανε αυτά τα δημοσιεύματα και ποιος έκανε τις 30 καταγγελίες την ημέρα για την πλατεία που φτιάξατε;

Ε: Δηλαδή υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση ανάλογα με την περίοδο;

Α: Αυτοί λοιπόν που βγάζαν τα δημοσιεύματα τότε, τώρα ενοχλούνται να βγάλουν κάτι σχετικό. Μην κοροϊδευόμαστε. 30 καταγγελίες την ημέρα είχε ο κύριος όταν έφτιαχναν την πλατεία. Τώρα γιατί είναι όλα καλά, γιατί δεν μιλάνε κάποιοι και γιατί δεν καταγγέλλουν; Αυτό είναι. Γιατί εμείς εδώ σε αυτή την πόλη ζούμε και θα πεθάνουμε. Δεν θα φύγουμε – αλλά διώχνουν τα παιδιά μας, και τα παιδιά μας δεν αντέχουν.

Ε: Τι σας λένε οι πολίτες;

Α: Όταν κινδυνεύει το παιδί μας και του λένε «πήγαινε από άλλο δρόμο γιατί έτσι γουστάρω», δεν είναι λύση αυτό. Και δεν τον προστατεύεις εκεί που σου λέει «φτιάξε μου το πεζοδρόμιο να περάσω και εγώ σαν άνθρωπος». Ωραίες είναι οι έξυπνες διαβάσεις με τα φώτα, αλλά εκεί είναι περιφερειακός δρόμος.

Ε: Υπάρχει πρόοδος στον περιφερειακό;

Α: Έχει πει ο κύριος Κούρης ότι έχει χρηματοδοτήσει το κομμάτι Αστυνομία–Κρανιά. Πότε θα γίνει αυτός ο δρόμος να ολοκληρωθεί ο περιφερειακός, να ξεφύγει η κυκλοφορία; Ο νότιος κλάδος. Ακόμα δεν έχει ξεκινήσει. Έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε.

Ε: Κλείνοντας, τι ρόλο παίζει η κριτική για εσάς;

Α: Δεν λέμε αυτά γιατί είμαστε οι κακοί δημοσιογράφοι. Οι δημοσιογράφοι οφείλουν να μην χαϊδεύουν αυτιά και να κάνουν κριτική. Όποιος χαϊδεύει την εξουσία είναι έρμαιο της κατάστασής του. Εγώ, κύριε Βούτο, αν ο κόσμος με τιμήσει και είμαι ο επόμενος δήμαρχος, να ξέρετε, θα τη δεχτώ. Δεν είναι μια κακοπροαίρετη κριτική. Θα την ακούω και θα προσπαθώ από εκεί και πέρα να δίνω λύσεις. Για μένα είναι απαραίτητη η κριτική. Για να μην παρεξηγηθώ. Αλλά μου βρίσκονται meetings, μου βρίσκονται συμβούλια, μου βρίσκονται διάφορα, και δεν σηκώνετε τηλέφωνα. Γι’ αυτό σας το λέω.

Ε: Σας αγαπάει η κοινωνία, λέτε. Γιατί;

Α: Η κριτική, όταν είναι καλοπροαίρετη, γι’ αυτό με αγαπάει η κοινωνία και με ακούει: γιατί 45 χρόνια δεν έχω πουληθεί πουθενά. Και ούτε πρόκειται τώρα στα γεράματά μου να πουληθώ. Λέω να κρατήσουμε το νησί μας ζωντανό για τα παιδιά μας. Να δώσουμε στα παιδιά μας – έχετε παιδιά, έχω κι εγώ παιδιά, έχω γονιούς – ένα νησί σίγουρο, με σίγουρο μέλλον. Μπορούμε να το κάνουμε. Θα είμαστε οι καλύτεροι. Όταν κοιτάμε όμως μόνο το συμφέρον μας και τίποτα άλλο, δεν είναι σωστό. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο.

Ε: Ποιο είναι το τελικό σας μήνυμα προς τους πολίτες;

Α: Γι’ αυτό παλεύουμε όλοι. Ελπίζω να εμπιστευτείτε την κοινωνία να δούμε κάτι άλλο. Τα μηνύματα είναι πολύ ενθαρρυντικά και πολύ θετικά, και πραγματικά μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω. Άμα σηκωθούμε από τον καναπέ και στηρίξουμε τα παιδιά μας, κάτι θα γίνει. Πρέπει να σηκωθούν τα νέα παιδιά. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Καλή δύναμη σ’ όλους σας. Καλό μεσημέρι.