Στο ταξίδι της ζωής …

3 Σεπτεμβρίου 2026

Screenshot

Κάθε άνθρωπος όταν γεννιέται “φορτώνεται” και κουβαλάει σε όλη τη ζωή του δύο σακούλια ,ένα σε κάθε χέρι.

Στο ένα σακούλι βάζει τις χαρές και στο άλλο τις λύπες.

Οι λύπες όσο μπαίνουν στο σακί τους βαραίνουν και ο ώμος που το κουβαλά λυγίζει και τα πόδια λυγίζουν και τα γόνατα κόβονται, το κεφάλι σκύβει ,η ανάσα βαραίνει και το βλέμμα χαμηλώνει με ότι μπορεί να δει εκεί στα χαμηλά.

Στο άλλο χέρι όμως ,ευτυχώς, κουβαλάει το σακί με τις χαρές που παραδόξως όσο γεμίζει με χαρές τόσο πιο ελαφρύ γίνεται και σαν μπαλόνι αερόστατου τραβάει τον ώμο και όλο το σώμα προς τα πάνω και είναι σαν να πετά ,το κεφάλι στέκεται ψηλά και τα μάτια απολαμβάνουν όλα αυτά που από ψηλά μπορούν να ανακαλύψουν.

Σε όλη αυτή την άγνωστη και συναρπαστική διαδρομή ισχύουν και κάποια δεδομένα.

Η τύχη ας πούμε παίζει καθοριστικό ρόλο από την πρώτη κιόλας στιγμή, πχ από το πού ή πώς γεννήθηκε κάποιος

Οι λύπες είναι αναπόφευκτες.

Τα παιδικά βιώματα και ειδικά των πρώτων χρόνων είναι καθοριστικά για το πόσο δυνατοί θα είναι οι ώμοι που θα κρατήσουν τους σάκους.

Οσο πιο γεμάτος είναι ο σάκος με τις χαρές τόσο πιο γεμάτος και δυνατός αισθάνεται στη ζωή του κάποιος.

Κάποια μαγική συνταγή ή οδηγία πλεύσης δεν υπάρχει αλλά ένα μικρό tip που θα πρότεινα εγώ είναι για τις μεν @λύπες , τις πιο μικρές να τις βάζουμε όσο μπορούμε πιο πάνω, πιο “επιφανειακά” στο σακούλι τους, έτσι ώστε όσο γεμίζει αυτό με τις πιο βαριές να ξεφεύγει καμία πιο ελαφριά από τη μπούκα του.

Όσο για τις χαρές επειδή μπορούμε να βάλουμε το χεράκι μας , κάθε μέρα μπορούμε να γεμίζουμε το σακούλι τους με όσο πιο πολλές ακόμη και μικρές από αυτές είτε είναι στιγμές είτε εικόνες, είτε μυρωδιές, είτε ακούσματα, είτε συναισθήματα. Οτιδήποτε.

Αναζητήστε και κρατείστε κάθε μέρα μικρές στιγμές χαράς