Η γενικευμένη ανάφλεξη στις χώρες της Μέσης Ανατολής και τα “χτυπήματα” στην Κύπρο, έχουν σημάνει κυβερνητικό και στρατιωτικό “συναγερμό” και προαναγγέλλουν σημαντικές εξελίξεις όχι απλά για την ελληνική οικονομία, αλλά κυρίως και για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας μας.

Αναλυτές  επισημαίνουν ότι γεωπολιτικά “κόκκινες” περιοχές όπως η Σούδα, ο Άραξος και η Ανδραβίδα βρίσκονται στο επίκεντρο, ενώ και ελληνικές δυνάμεις στο εξωτερικό θεωρούνται δυνητικοί στόχοι.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται για τη  Ναυτική Βάση Σούδας, η οποία χαρακτηρίζεται «κομβικό σημείο ναυτικής υποστήριξης των Αμερικανών στην περιοχή», για την οποία ήδη έχουν τεθεί αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Παράλληλα, σε επιφυλακή έχουν τεθεί όλες οι πτέρυγες μάχης της χώρας, με ειδική «αποστολή» σε Άραξο και Ανδραβίδα.

Αν και η ελληνική κυβέρνηση ανέμενε το αμερικανικό χτύπημα στο Ιράν, η εκτίμηση για τις συνέπειες αυτής της νέας πολεμικής εστίας, με τη συμμετοχή και του Ισραήλ, παραμένει δύσκολη. Όλα θα κριθούν από την διάρκεια των επιχειρήσεων, την έκταση και κυρίως το ποιοι θα είναι οι στόχοι των χτυπημάτων που θα πετύχει η Τεχεράνη, ενώ σημαντικός θα είναι και ρόλος της διάδοχης κατάστασης στο Ιράν. Από το πρωί του Σαββάτου, οπότε και ήχησαν τα «τύμπανα» του πολέμου, η ελληνική κυβέρνηση τέθηκε σε κατάσταση ύψιστης επιφυλακής και άμεσα συγκλήθηκε το ΚΥΣΕΑ, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού.

Η “μυστική” δύναμη του Ιράν

Να σημειωθεί, ότι το στρατιωτικό αποτύπωμα του Ιράν στη Μέση Ανατολή δεν βασίζεται στην ποιοτική υπεροχή της αεροπορίας του ούτε σε έναν σύγχρονο στόλο επιφανείας.

Βασίζεται σε ένα εκτεταμένο, πολυεπίπεδο και διαρκώς εξελισσόμενο πυραυλικό και μη επανδρωμένο οπλοστάσιο, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να προσφέρει αποτροπή, δυνατότητα πλήγματος σε βάθος και επιχειρησιακή ευελιξία μέσω άμεσης ή έμμεσης χρήσης.

Η Τεχεράνη επένδυσε συστηματικά επί δεκαετίες σε βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και UAV, δημιουργώντας ένα πλέγμα ισχύος που επηρεάζει όχι μόνο το Ισραήλ και τις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή, αλλά και τη ναυσιπλοΐα στον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα.

Το πυραυλικό οπλοστάσιο 

Το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), και ειδικά από τις Αεροδιαστημικές τους Δυνάμεις.

Βαλλιστικοί πύραυλοι μικρού βεληνεκούς (SRBM)

Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει συστήματα με εμβέλεια έως 300–700 χιλιόμετρα. Ενδεικτικά:

Fateh-110: στερεού καυσίμου, υψηλής ακρίβειας, κινητό σύστημα εκτόξευσης.

Zolfaghar: εξέλιξη του Fateh με μεγαλύτερη εμβέλεια.

Οι πύραυλοι στερεού καυσίμου επιτρέπουν ταχεία εκτόξευση, μειώνοντας τον χρόνο προειδοποίησης και αυξάνοντας την επιβιωσιμότητα.

Βαλλιστικοί μέσου βεληνεκούς (MRBM)

Shahab-3: από τους πρώτους πυλώνες του ιρανικού πυραυλικού προγράμματος.

Sejjil: στερεού καυσίμου, εμβέλεια έως 2.000 χλμ.

Με τέτοια εμβέλεια, το Ιράν μπορεί να πλήξει στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ.

Πύραυλοι cruise – “Το χαμηλό ίχνος”

Πέρα από τους βαλλιστικούς, το Ιράν έχει αναπτύξει πυραύλους cruise, οι οποίοι πετούν σε χαμηλό ύψος και είναι δυσκολότεροι στον εντοπισμό.

Soumar: εμβέλεια άνω των 1.000 χλμ. Αντιπλοϊκά συστήματα για χρήση στον Περσικό Κόλπο.

Οι cruise πύραυλοι συμπληρώνουν το βαλλιστικό οπλοστάσιο, δημιουργώντας πολυεπίπεδη απειλή.

Τα drones

Το πιο προβεβλημένο τμήμα του ιρανικού οπλοστασίου τα τελευταία χρόνια είναι τα UAV.

Shahed-136: drone καμικάζι μεγάλης εμβέλειας. Μαζική χρήση με σκοπό τον κορεσμό αεράμυνας.

Εξοπλισμένα με κεφαλές βάρους έως 80 κιλών και με εμβέλεια έως 2.500 χιλιομέτρων.

Όπως αναφέρει το cyprustimes.gr, σημειώνεται ότι η απόσταση από ιρανικά εδάφη μέχρι το Ακρωτήρι υπολογίζεται περίπου στα 1.900 χιλιόμετρα.

Οπλισμένα UAV

Mohajer-6: δυνατότητα μεταφοράς κατευθυνόμενων βομβών. Τα UAV χρησιμοποιούνται για αναγνώριση, στοχοποίηση και πλήγματα.

Με βαλλιστικούς πυραύλους που φτάνουν σε βάθος χιλιάδων χιλιομέτρων, cruise που πετούν χαμηλά και UAV που κοστίζουν ελάχιστα αλλά απειλούν κρίσιμες υποδομές, η Τεχεράνη έχει δημιουργήσει ένα σύστημα ικανό να προκαλέσει στρατηγικό κόστος.

Το ερώτημα αν τα ιρανικά drones μπορούν να φτάσουν στην Ελλάδα

Το ερώτημα αν τα ιρανικά drones μπορούν να φτάσουν στην Ελλάδα είναι πλέον ένα θέμα που απασχολεί έντονα τους αναλυτές ασφαλείας, ειδικά με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών.

Η σύντομη απάντηση είναι: Θεωρητικά ναι, ορισμένα μοντέλα έχουν το βεληνεκές να φτάσουν, αλλά στην πράξη μεσολαβούν τεράστια γεωγραφικά και αμυντικά εμπόδια.

Τα Drones και το Βεληνεκές τους

Το Ιράν διαθέτει drones που έχουν σχεδιαστεί για “στρατηγικό βάθος”, με εμβέλεια που καλύπτει μεγάλες αποστάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο:

Η Γεωγραφική Πραγματικότητα

Η απόσταση από το δυτικό Ιράν μέχρι την Κρήτη (Σούδα) είναι περίπου 2.100 – 2.300 χιλιόμετρα.

• Οριακή κάλυψη: Τα περισσότερα ιρανικά drones μεγάλου βεληνεκέτος βρίσκονται στο “κόκκινο όριο”. Για να φτάσουν στην Ελλάδα, θα έπρεπε να πετάξουν σε ευθεία γραμμή πάνω από το Ιράκ, τη Συρία ή την Ιορδανία και τη Μεσόγειο.
• Κατανάλωση καυσίμου: Το βεληνεκές που δίνει ο κατασκευαστής είναι συχνά το μέγιστο δυνατό σε ιδανικές συνθήκες. Οι ελιγμοί αποφυγής ή οι αντίθετοι άνεμοι μπορούν να μειώσουν δραματικά την εμβέλεια.

Μπορούν να “περάσουν”;

Το να έχει ένα drone το βεληνεκές (τα καύσιμα) να φτάσει κάπου, δεν σημαίνει ότι θα τα καταφέρει:

• Χαμηλή ταχύτητα: Τα Shahed πετούν με περίπου 185 χλμ./ώρα (σαν ένα γρήγορο αυτοκίνητο). Αυτό σημαίνει ότι για να φτάσουν στην Ελλάδα από το Ιράν, χρειάζονται πάνω από 10-12 ώρες πτήσης, δίνοντας άπλετο χρόνο στα συστήματα αεράμυνας να τα εντοπίσουν.
• Στρώματα Αεράμυνας: Πριν φτάσουν στον ελληνικό εναέριο χώρο, θα έπρεπε να διασχίσουν ζώνες ελέγχου των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Κύπρου.
• ΠΗΓΗ