Πρώτο κουδούνι με 21.000 κενά στα σχολεία: Εκπαιδευτικοί με μια βαλίτσα στο χέρι και ενοίκια «φωτιά»

Η σχολική χρονιά αρχίζει με τα γνωστά χρόνια προβλήματα και το μόνιμο δράμα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών που μετατρέπονται σε «τρεχαλατζήδες», «τιραμόλα», εσωτερικούς μετανάστες και… άστεγους.

Καλή σχολική χρονιά, λοιπόν. Με τα σχολεία να ετοιμάζονται για το πρώτο κουδούνι, τους μαθητές να επιστρέφουν στις τάξεις και χιλιάδες εκπαιδευτικούς να διασχίζουν τη χώρα με μια βαλίτσα στο χέρι, η ελληνική εκπαίδευση ξεκινά ακόμη μία χρονιά με δύο λέξεις που έχουν γίνει σχεδόν μόνιμοι συνοδοί κάθε Σεπτεμβρίου: κενά και αναπληρωτές. Η φετινή α’ φάση ήταν μεγάλη. Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 29.908 προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών και μελών ΕΕΠ-ΕΒΠ. Ο αριθμός εντυπωσιάζει μέχρι να τοποθετηθεί δίπλα στις πραγματικές ανάγκες. Πριν από τις προσλήψεις είχαν καταγραφεί 51.261 κενά. Αρα καλύφθηκε περίπου το 58% και 21.353 θέσεις παρέμειναν ακάλυπτες. Στη Γενική Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση έμειναν 4.600 κενά, στην Ειδική Αγωγή της Πρωτοβάθμιας 7.745, στη Γενική Δευτεροβάθμια 3.461, στην Ειδική Δευτεροβάθμια 2.115 και σε ΕΕΠ-ΕΒΠ άλλα 3.432. Και όλα αυτά πριν αρχίσουν οι άδειες, οι μη αναλήψεις υπηρεσίας, οι παραιτήσεις και οι νέες ανάγκες που αναπόφευκτα θα εμφανιστούν μέσα στη χρονιά. Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι απλώς ότι υπάρχουν πολλά κενά. Είναι ότι ένα μεγάλο μέρος τους είναι κενά πλήρους απασχόλησης, τα οποία επανεμφανίζονται κάθε χρόνο και εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως προσωρινά.

Η ίδια η λέξη «αναπληρωτής» προϋποθέτει κάτι προσωρινό. Οταν όμως ένας δάσκαλος ή καθηγητής προσλαμβάνεται κάθε Σεπτέμβριο, απολύεται τον Ιούνιο και επιστρέφει την επόμενη σχολική χρονιά για να καλύψει την ίδια ή παρόμοια ανάγκη, τότε δεν αναπληρώνει κάποιον συγκεκριμένο απόντα. Αναπληρώνει ουσιαστικά τον εαυτό του. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που ζουν έτσι πέντε, οκτώ ή δέκα χρόνια. Η ανάγκη υπάρχει σταθερά, αλλά η εργασιακή σχέση παραμένει προσωρινή. Τον Ιούνιο η θέση εξαφανίζεται διοικητικά και τον Σεπτέμβριο το κράτος την «ανακαλύπτει» ξανά. Αν, όμως, ένα κενό εμφανίζεται κάθε χρόνο στην ίδια ειδικότητα και στην ίδια περιοχή, τότε ίσως πρέπει κάποτε να ονομαστεί με το πραγματικό του όνομα: θέση μόνιμης εργασίας χωρίς μόνιμο εργαζόμενο.