«Μισό οικόπεδο νοσοκομείου, μισό Δήμου — και ένα κτίριο που δεν μπορεί να μοιραστεί» · «Κεκάτος: Η άρση της δωρεάς δεν λύνει το πρόβλημα, το μεταφέρει στα δικαστήρια»

Στη ραδιοφωνική εκπομπή «Το βήμα του πολίτη» του Σάκη Βούτου, ο δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αργοστολίου Δημήτρης Κεκάτος μίλησε για τη χρήση του κτιρίου που στεγάζει δομές για άτομα με ειδικές ανάγκες, για τη δικαστική διεκδίκηση του οικοπέδου, αλλά και για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου στο Δημοτικό Συμβούλιο. Αφορμή στάθηκε η απόφαση της δημοτικής αρχής να ζητήσει την άρση της δωρεάς του ακινήτου — ένα ζήτημα που, όπως ανέδειξε ο κ. Κεκάτος, δεν είναι καθόλου απλό: το κτίριο έχει χτιστεί με ενιαία άδεια σε δύο οικόπεδα, εκ των οποίων το ένα ανήκε στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα ο Δήμος να μην μπορεί να διεκδικήσει ολόκληρο το ακίνητο, ακόμη κι αν δικαιωθεί δικαστικά.

Παράλληλα, ο ίδιος δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για το γεγονός ότι στο κτίριο στεγάζονται σήμερα και άλλες υπηρεσίες (όπως το ΕΚΑΒ και το αρχείο της πολεοδομίας), ενώ παραμένει αναξιοποίητος ο χώρος για τον σκοπό για τον οποίο προοριζόταν. Στην κουβέντα πέρασαν ακόμη το θέμα του επίτιμου δημότη, οι κοινοβουλευτικές αυξήσεις που προκάλεσαν αντιδράσεις, το δημογραφικό και το μέλλον του Ιονίου Πανεπιστημίου, οι καθυστερήσεις στην έκδοση οικοδομικών αδειών, αλλά και το κάλεσμα για τη μαζική συμμετοχή των πολιτών στην εκδήλωση της Τετάρτης, όπου θα μιλήσουν οι βουλευτές Χρυστοδουλάκης και Κατερίνα Σπυριδάκη για θέματα περιβάλλοντος και τουρισμού.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

Κύριε Κεκάτε, τι ακριβώς συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο και γιατί αντιδράσατε;

Το θέμα ήρθε στην ημερήσια διάταξη ως «άρση δωρεάς» — αυτός ήταν ο τίτλος. Ήταν έκπληξη για εμένα, γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ ότι πίσω από αυτό κρυβόταν το ζήτημα του κτιρίου για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ουσιαστικά η δημοτική αρχή ζητά πίσω το ακίνητο που είχε παραχωρηθεί για να χτιστεί αυτή η δομή. Εγώ δεν λέω ότι δεν πρέπει να διεκδικήσουμε τη χρήση του χώρου — λέω ότι η λύση που προτείνεται έχει τεράστια νομικά και τεχνικά κενά.

Ποιο είναι το βασικό τεχνικό πρόβλημα;

Το κτίριο βγήκε με μία ενιαία άδεια, αλλά χτίστηκε σε δύο οικόπεδα τα οποία ενοποιήθηκαν. Το ένα το είχε το νοσοκομείο, το άλλο το κατείχε ο Δήμος και το δώρισε. Αν σήμερα πούμε «θέλουμε το οικόπεδο πίσω», δεν παίρνεις απλώς ένα οικόπεδο και το ένα τρίτο του κτιρίου. Δεν μπορείς να πάρεις ένα κομμάτι του κτιρίου και να πεις «αυτό είναι δικό μου». Πώς θα το δηλώσεις στο κτηματολόγιο; Και πρακτικά, πώς θα λειτουργήσει ένα κτίριο που το μισό διεκδικεί ο Δήμος και το άλλο μισό το νοσοκομείο;

Άρα, ακόμη και να κερδίσει ο Δήμος τη δικαστική μάχη…

Δεν θα μπορέσει να πάρει ολόκληρο το κτίριο στο όνομά του. Το επιχείρημα «θα πάρουμε το κτίριο για να το διαχειριστούμε καλύτερα» καταρρέει: το ένα μέρος θα το αντιδικεί το νοσοκομείο, το άλλο ο Δήμος. Μπορεί να πάρει ο Δήμος έναν όροφο, και από κάτω το νοσοκομείο να του κλείσει την πόρτα και να του πει «δεν σε αφήνω να περάσεις». Τι θα κάνει τότε; Θα πάρει και άλλους ορόφους;

Το νοσοκομείο έχει κινηθεί νομικά;

Ναι, έχει ξεκινήσει δικαστική διαδικασία να διεκδικήσει ολόκληρο το οικόπεδο. Στο κτηματολόγιο το ακίνητο είναι αγνώστου ιδιοκτήτη, και υπάρχει εκκρεμότητα. Πρέπει πρώτα να τελειώσει η δικαστική διαδικασία, να ξεκαθαρίσει η κυριότητα, και μετά να διεκδικήσει ο Δήμος. Το να αφήσουμε μια κόντρα μεταξύ νοσοκομείου και Δήμου είναι ό,τι χειρότερο — γιατί ουσιαστικά θα κληθεί ο δημότης να πληρώσει δύο φορές και θα χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Λειτουργεί σήμερα το κτίριο με τον τρόπο που έπρεπε;

Υπάρχουν υπηρεσίες που βοηθούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες — γίνονται εργοθεραπείες, φυσικοθεραπείες, υπάρχει το ΚΕΦΙ. Αλλά δεν χρησιμοποιείται όλος ο χώρος για αυτόν τον σκοπό. Στο υπόγειο έχει μπει αποθήκη και βιβλία των σχολείων, στο ισόγειο ξεκίνησαν να βάζουν το αρχείο της πολεοδομίας. Επίσης μπήκε το ΕΚΑΒ — που δεν έπρεπε να είναι εκεί, γιατί δεν έχει σχέση με τα θέματα των ατόμων με αναπηρία. Και ο δήμαρχος έφερε στο Ελληνικό Σχολείο Περατάτων, δήθεν προσωρινά. Άρα μιλάμε για χώρους που χρησιμοποιούνται για άλλες χρήσεις, όχι για αυτές που προορίζονταν. Και να τα λέμε όλα: για αυτή τη χρήση, ο πρώτος που δεν είναι εντάξει είναι ο Δήμος.

Δεν ήταν όμως η Δημοτική Αρχή που ξεκίνησε τη διεκδίκηση;

Ήταν. Το 2019, με δημοσίευμά μου, έλεγα «μπράβο και στους δύο» — στον τότε δήμαρχο και στον κύριο Μιχαλάτο — γιατί ξεκίνησαν από τότε να διεκδικούν, αφού είχαν σταματήσει οι εργασίες και το υπουργείο είχε καταργήσει τα ΚΕΚΑΜΕΑ. Τότε ήμουν και πρόεδρος του συλλόγου. Αλλά δεν υπήρχε η γνώση ότι πρόκειται για μισό-μισό οικόπεδο. Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος είναι εναντίον — το ζήτημα είναι ότι το ψήφισμα δεν θα πετύχει τίποτα και θα δημιουργήσει διαχωρισμό.

Μιλήσατε για διαχωρισμό. Τι εννοείτε;

Είπανε σε εμάς που δεν ψηφίσαμε ότι είμαστε εναντίον του Δήμου. Δηλαδή η αντιπολίτευση δεν θέλει τα άτομα με ειδικές ανάγκες; Είναι λάθος. Ένας κοινός σκοπός έπρεπε να ενώνει όλο το Δημοτικό Συμβούλιο. Το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει τον τίτλο — το ακίνητο δεν θα χαθεί. Το ζήτημα είναι να μπορεί να λειτουργήσει, 100%, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, και να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ακόμη και άλλοι δήμοι.

Πόσο επείγον είναι;

Είναι 200 παιδιά, από τα οποία περίπου τα 120 είναι κλεισμένα στα σπίτια τους και δεν βλέπουν φως της ημέρας, γιατί δεν έχουν κάτι να τα απασχολήσει. Μίλησα με την κυρία Μαροπούλου. Αν δεν βοηθούσαμε εμείς οι ίδιοι οι γονείς τα παιδιά μας, δεν τα βοήθησε κανείς. Σκεφτείτε επίσης πόσα χρήματα θα χαλαστούν άσκοπα σε έναν δικαστικό αγώνα, όταν θα μπορούσαν να πάνε στις ανάγκες αυτών των ανθρώπων. Γι’ αυτό λέμε από τώρα ότι η λύση της δημοτικής αρχής δεν θα προχωρήσει — για να μη χαλάμε χρόνο.

Στο ίδιο Συμβούλιο συζητήθηκε και το θέμα του επίτιμου δημότη. Ποια ήταν η θέση σας;

Δεν είχαμε αντίρρηση ως προς το πρόσωπο. Σεβόμαστε το αξίωμα — το ανώτερο αξίωμα. Ψηφίσαμε «παρών» ή δεν ψηφίσαμε, γιατί θεωρήσαμε ότι ήταν βιαστική κίνηση. Καλό είναι, όταν ανακηρύσσεις κάποιον επίτιμο δημότη, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να μην έχει καμία ένσταση. Εγώ προσωπικά θα ήθελα πρώτα να υπάρχει μια προσφορά, να ερχόταν στην Κεφαλονιά, και μετά να τον τιμούσαμε. Κοιτάξτε πόσο στοιχίζει ένα ταξίδι Προέδρου και θα καταλάβετε. Αυτή τη στιγμή ο κόσμος δεν μπορεί να πάει να πάρει τα απαραίτητα. Ο εξωτερικός αυτός παράγοντας δίχασε, δεν ένωσε.

Αναφερθήκατε και στο ύψος των αποζημιώσεων των βουλευτών…

Είναι θέμα νοοτροπίας. Βουλευτές ζήτησαν να πάνε από τα 75 ευρώ στα 150 για συμμετοχή σε επιτροπές, ενώ λένε ότι δεν έχουν χρήματα για τον 13ο μισθό. Ένας βουλευτής που παίρνει γύρω στα 10 χιλιάδες, την ώρα που ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας γιατρός στην Κεφαλονιά ζει με 800 ευρώ. Και μετά πώς θα πεις σε έναν άνθρωπο να πάει να ψηφίσει, όταν έχει αγανακτήσει βλέποντας αυτά; Αυτά είναι πράγματα που απομακρύνουν τον κόσμο από την πολιτική — και κυρίως τους νέους.

Για τους νέους στην πολιτική;

Δυστυχώς στα πολιτικά δρώμενα δεν συμμετέχουν οι νέοι. Εγώ είμαι 40 χρονών και είμαι από τους μικρότερους στο Δημοτικό Συμβούλιο — το θεωρώ παθογένεια αυτό. Οι νέοι πρέπει να πάρουν το μέλλον στα χέρια τους, ανεξάρτητα από το ποιον θα ψηφίσουν. Αυτό που ζητάμε είναι να δώσουν το μήνυμά τους, να συμμετέχουν. Τότε θα έχουμε πετύχει κάτι. Δεν λέμε να ψηφίσουν τον Σάκη ή εμένα — τον οποιονδήποτε, αρκεί να ψηφίσουν.

Και το τοπικό ζήτημα;

Ο τόπος μας ψυχορραγεί. Ο πρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου μου είπε ότι το 2030, πολύ σύντονα, θα είναι 40% λιγότεροι φοιτητές — που σημαίνει ότι το Πανεπιστήμιο κινδυνεύει να κλείσει, που σημαίνει 200 παιδιά δεν θα έρθουν στην Κεφαλονιά, και το ίδιο πρόβλημα θα έχει και η Ναυτική Σχολή. Πώς θα μη ερημώσει το νησί μας τον χειμώνα; Θα το δουλεύουμε τρεις μήνες το καλοκαίρι και μετά θα το κλείνουμε, όπως στη Μύκονο; Θέλω να πιστεύω ότι δεν το θέλουμε αυτό για την Κεφαλονιά. Η λύση είναι η συλλογική δουλειά και η συμμετοχή — όχι η κάθε λογής «κρύπτη» και ο αποκλεισμός.