Η πόλη Αλλιώς.
Με τα κλειδιά στη γλάστρα
Η πόλη παράγει οικειότητα, είναι κομμάτι του εαυτού μας. Μοιραζόμαστε συλλογικό συναίσθημα, πενθούμε και χαιρόμαστε μαζί με την πόλη. Όταν πληγώνεται η πόλη, ταυτόχρονα πληγώνεται κι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Οι ρωγμές της πόλης είναι και δικές μας ρωγμές.
Η πόλη είναι μεγάλη στιγμή.
Είναι ο τόπος συνάντησης των πολιτών, το καθημερινό κάλεσμα για διάλογο, για συναντήσεις, για συνοδοιπορία, για περίπατο, για αλληλεγγύη, για μέριμνα, για πολιτισμό, για δημοκρατία, για έρωτα. Είναι η κοινωνική μας χειρονομία. Είναι ελευθερία στην έκφραση, στην σκέψη, στη ζωή.
Έχουμε ανάγκη από ένα ισχυρό Δήμο που θα παίρνει δύναμη από την τοπική κοινωνία, και όχι ο άνθρωπος να μένει πίσω από την «ανάπτυξή του» και να μεγαλώνουν οι ανισότητες.
Η πόλη έχει ερωτισμό.
Ερωτικός είναι ο άνθρωπος που καίγεται να συναντήσει τον άλλον. Ερωτικός είναι ο άνθρωπος που με ένα χαμόγελο σου παίρνει όλα τα προβλήματα. Ερωτικός είναι αυτός που δεν δηλώνει παραίτηση. Ερωτικός είναι ο άνθρωπος ΠΟΛΙΤΗΣ. Στην πόλη ζω τον έρωτά μου, την ίδια την πόλη.
Μας λείπει ο ερωτικός άνθρωπος που μοιράζεται και προστατεύει το περιβάλλον, την ισότητα, την ελευθερία, τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη , τη δημοκρατία, την ομορφιά που ενώνει.
Ως παρακλητική μου ανάγκη σας καλώ να μοιραστούμε όνειρο, έμπνευση, προτάσεις, ιδέες, σχέδιο για την αναγέννηση και την ανασυγκρότηση του τόπου, να απαντήσουμε στην τοξικότητα και την παρακμή ως πράξη σεβασμού στον λυρισμό της πόλης.
Ναι, και επίτιμο δημότη ανακηρύξαμε και τα κλειδιά της πόλης του παραδώσαμε. Αλήθεια, ποια πόλη; Όταν ο πολίτης μας έχει εγκαταλείψει;
Βεβαίως, εμείς δεν έχουμε κλειδιά να παραδώσουμε στον αξιότιμο κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, γιατί τα κλειδιά μας τα αφήνουμε στην γλάστρα με τον βασιλικό για να τα βρουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Όμως, θα του αφιερώσουμε με αγάπη το ποίημα του Κ. Καβάφη «ΤΑ ΤΕΙΧΗ».
Γιατί η πόλη είναι τα παιδιά μας και τα κλειδιά μας τα αφήνουμε στη γλάστρα.
Με τιμή για τον ΦΑΡΟ
Παυλάτος Νίκος
Το ποίημα
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τὸν νοῦν μου τρώγει αὐτὴ ἡ τύχη·
διότι πράγματα πολλὰ ἔξω νὰ κάμω εἶχον.
Ἂ ὅταν ἔκτιζαν τὰ τείχη πῶς νὰ μὴν προσέξω.
Ἀλλὰ δὲν ἄκουσα ποτὲ κρότον κτιστῶν ἢ ἦχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμο έξω
Διονύσιος Βούτος
Δημοσιογράφος
45 χρόνια στην δημοσιογραφία. Δημοσιογράφος ΕΡΤ
