Όπως σχολιάζει η ΔΑΚΕ, η «μονιμότητα» αποτελεί το μοναδικό και ελάχιστο ανάχωμα ενάντια στο «πελατειακό κράτος», την ψηφοθηρία και την πλήρη κομματική άλωση του Δημοσίου και τονίζει ότι η όλη συζήτηση εντέχνως τίθεται σε παραπλανητικές βάσεις…
Αναλυτικά, η ανακοίνωση της ΔΑΚΕ:
Έπειτα από μια μακρά περίοδο «διαρροών», επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση –με τον πιο επίσημο τρόπο, από τα χείλη του Πρωθυπουργού– η έννοια της μονιμότητας στο Δημόσιο, σε συνάρτηση με την αξιολόγηση. Σε μια εποχή, που η πληροφόρηση είναι πολυσχιδής, ας τεθούν τα δεδομένα στην πραγματική τους βάση:
Παγκοσμίως, ο ρόλος του Δημοσίου Τομέα είναι η διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος και όχι η λειτουργία του με όρους αγοράς στις συνθήκες του ιδιωτικού τομέα. Στη δε Ευρωπαϊκή Ένωση, η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, προστατεύεται για τους ίδιους λόγους που προστατεύεται και στην Ελλάδα: Σκοπός της μονιμότητας είναι η εξασφάλιση ανεξαρτησίας & ομαλής συνέχειας στη λειτουργία του Κράτους. Δεν αποτέλεσε ποτέ «χάρη ή προνόμιο» των Δημοσίων Υπαλλήλων, αλλά ελάχιστη θεσμική εγγύηση κράτους δικαίου και ανεξάρτητης λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης.
Η οριζόντια άρση της μονιμότητας δεν συνιστά λύση, αλλά θεσμικό κίνδυνο.
ü Στη χώρα μας, η μονιμότητα θεσμοθετήθηκε πρώτη φορά το 1911 για έναν λόγο: Για να σταματήσει η φαυλοκρατία των πολιτικών κομμάτων, τα οποία σε κάθε αλλαγή Κυβέρνησης ή Δημάρχου άλλαζαν τους υπαλλήλους, φέρνοντας «δικούς τους».
Εύλογα τίθεται το ερώτημα: τί θα συμβεί αν καταργηθεί η μονιμότητα; Θα έχουμε εκκαθαρίσεις προσωπικού, από την κάθε Κυβέρνηση; Θα έχουμε Δημοσίους υπαλλήλους που θα ανταλλάσσουν την κομματική στήριξη με μια «θεσούλα» ή θα ασκούν τη Δημόσια Διοίκηση «κατά παραγγελία» του «εργοδότη -κομματάρχη» για να μην απολυθούν;
Αυτός είναι ο απόλυτος και μη διαπραγματεύσιμος λόγος για τον οποίο δεν επιτρέπεται να αρθεί η μονιμότητα: Αποτελεί το μοναδικό και ελάχιστο ανάχωμα ενάντια στο «πελατειακό κράτος», την ψηφοθηρία και την πλήρη κομματική άλωση του Δημοσίου Τομέα, από την εκάστοτε Κυβέρνηση, την εκάστοτε Δημοτική Αρχή, την εκάστοτε διοίκηση Οργανισμού και κάθε άλλη μορφή εκτελεστικής εξουσίας.
þ Συνεχώς επιχειρείται μια προσπάθεια να μεταφερθούν όλες οι ευθύνες των παθογενειών του Δημοσίου Τομέα, «στην πλάτη» των δημοσίων υπαλλήλων. Εσφαλμένα, καλλιεργείται μια εντύπωση πως για όλα φταίει η «μονιμότητα» και οι «τεμπέληδες» δημόσιοι υπάλληλοι και ότι «η άρση μονιμότητας θα αλλάξει το κλίμα». Πρέπει να καταστεί όμως σαφές ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι εκτελούν τον προγραμματισμό και τις εντολές του Κράτους και της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας.
Τι όμως δεν συζητείται ευθέως στη δημόσια σφαίρα;
Σε μια περίοδο που είναι αναγκαίες ουσιαστικές αλλαγές, εκσυγχρονισμός και θεσμικές καινοτομίες στη διάρθρωση και στη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, η δημόσια συζήτηση οφείλει να εστιάζει στα πραγματικά προβλήματα και στις πραγματικές ανάγκες της Δημόσιας Διοίκησης.
Η διοικητική ιεραρχία στο Δημόσιο θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη με μέριμνα της Πολιτείας, τοποθετημένη με κρίσεις και μέσω αξιοκρατικών κριτηρίων, ως αναγκαία προϋπόθεση θωράκισης της ανεξαρτησίας του Δημοσίου έναντι της εκτελεστικής εξουσίας. Σήμερα όμως, με την παντελή έλλειψη κρίσεων, εξαρτάται σε ανησυχητικό βαθμό από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, αλλοιώνοντας ευθέως τη Δημόσια Διοίκηση και δη στο υψηλότερο επίπεδο, αυτό της ιεραρχίας.
