«Δεν υπάρχουν νεκροί στο Πολυτεχνείο» — η πρόκληση που ενώνει Γεωργιάδη και Λατινοπούλου, απαντά ο Κουρούκλης
Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.
- Το Πολυτεχνείο δεν σβήνει με δηλώσεις»: Κουρούκλης για τα 24 θύματα και την ευθύνη της ΝΔ
- Από το Πολυτεχνείο στα Τέμπη και στην ακρίβεια: «Ο λαός να σηκωθεί από τον καναπέ»
- Κουρούκλης: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» — τα συνθήματα είναι σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ
- Σεισμικός έλεγχος, Σκάλα, νοσοκομείο: τα τρία τοπικά ανοιχτά μέτωπα που θέτει ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης
«Το Πολυτεχνείο και η ιστορική αλήθεια»
Ερ.: Κύριε Κουρούκλη, σήμερα είναι 17 Νοεμβρίου. Ξεκινήστε από εκεί: τι σημαίνει η σημερινή επέτειος, με δεδομένες τις δηλώσεις που ακούστηκαν τις τελευταίες ώρες;
Απ.: Πρόκειται για άθλιες και ανιστόρητες δηλώσεις αυτές που έκανε ο υπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Γεωργιάδης. Επεδίωξε και σήμερα να αμαυρώσει την ημέρα, να αμφισβητήσει τους ηρωικούς νεκρούς του Πολυτεχνείου, προσβάλλοντας τη μνήμη τους και τη μνήμη όλων εκείνων που αγωνίστηκαν κατά της δικτατορίας. Εμείς, πέρα από τα υπουργεία που του έχουμε κατά καιρούς αποδώσει, θα του δώσουμε και το «υπουργείο Διαστρέβλωσης της Ιστορικής Αλήθειας», γιατί αυτό κάνει στην πραγματικότητα.
Ερ.: Τι απαντάτε στο επιχείρημα ότι η έρευνα Καλλιβρετάκη δεν τεκμηριώνει νεκρούς;
Απ.: Ακριβώς το αντίθετο. Η έρευνα καταγράφει τουλάχιστον 24 θύματα, με ονόματα και τοποθεσίες. Δεν χρειάζεται να λέμε εμείς τίποτα καινούργιο — αυτά είναι γνωστά, έχουν γραφτεί, υπάρχουν αποδείξεις, υπάρχουν στοιχεία. Ο Γεωργιάδης βγαίνει και λέει ότι είναι ψέματα. Και ναι, τα παιδιά του Πολυτεχνείου δεν θυσιάστηκαν για το τίποτα: θυσιάστηκαν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία και δημοκρατία, για να μιλάμε ελεύθερα όπως μιλάμε τώρα.
Ερ.: Η ευθύνη σταματά στον κ. Γεωργιάδη;
Απ.: Όχι. Η ευθύνη για αυτές τις απαράδεκτες, άθλιες δηλώσεις βαραίνει ολόκληρο το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, την κοινοβουλευτική του ομάδα και την κυβέρνηση, και προσωπικά τον κ. Μητσοτάκη, που θα έπρεπε ήδη να έχει πάρει θέση και να τον έχει «καθαρίσει». Όταν δεν το κάνει, σημαίνει ότι τις αποδέχεται κι εκείνος.
Ερ.: Δεν υπολογίζουν πολιτικό κόστος;
Απ.: Αυτό δεν το καταλαβαίνω κι εγώ. Δεν το βλέπουν. Γι’ αυτό ακριβώς είναι σημαντικό ο λαός να μη σιωπήσει.
«Όλη η ιστορία δεν ήταν μόνο κομμουνιστές»
Ερ.: Κατηγορείται συχνά η Αριστερά ότι «ιδιοποιείται» το Πολυτεχνείο.
Απ.: Ούτε εγώ δεν λέω ότι ήταν μόνο κομμουνιστές. Ήταν όλος ο λαός, ανεξαρτήτως πού ανήκε, και οι νεκροί δεν ήταν όλοι κομμουνιστές — ήταν παιδιά που σπούδαζαν, ο καθένας πίστευε σε μια ιδεολογία και είχε δικαίωμα να πιστεύει σε αυτήν. Δεν μπορούμε να στιγματίζουμε κανέναν για τον αγώνα που έκανε. Και εμείς ως ΚΚΕ είμαστε περήφανοι, γιατί τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ πρωτοστάτησαν σε αυτόν τον αγώνα — δεν υποστηρίζουμε ποτέ ότι ήταν «μόνο» κομμουνιστές, αλλά ούτε κρύβουμε ποιοι δώσανε τις μεγαλύτερες θυσίες.
Ερ.: Μιλήσατε για τη δική σας εμπλοκή εκείνες τις μέρες.
Απ.: Τις ημέρες πριν από την εξέγερση, στο Πολυτεχνείο, δίναμε εξαίρετα — πομπούς και εξοπλισμό — για να στηθεί ο ραδιοφωνικός σταθμός. Το πήρε χαμπάρι η αστυνομία και το σκάσαμε από την ταράτσα. Μετά είχαμε παρακολούθηση επί ημέρες· θυμάμαι έναν άνθρωπο που με ακολουθούσε, τον σταμάτησα και μου είπε «δεν ήσουν στο Πολυτεχνείο;», του απάντησα «ήμουν, δείξε μου φωτογραφία» και μου λέει «εσείς είσαστε που δώσατε τα μηχανήματα». Γι’ αυτή τη δημοκρατία μιλάμε.
«Τα συνθήματα είναι σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ»
Ερ.: Τι σημαίνει σήμερα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία»;
Απ.: Είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ και παραμένουν ζωντανά. Υπάρχει φτώχεια, υπάρχει ακρίβεια που σαρώνει τα πάντα, οι μισθοί είναι καθηλωμένοι στα επίπεδα του 2009, οι συντάξεις πετσοκομμένες, οι δομές υγείας και παιδείας καταρρέουν. Και υπάρχει και το «έξω από το ΝΑΤΟ»: ζούμε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας, ξαναμοιράσματος του κόσμου, αλλαγής συνόρων, εμπλοκής της χώρας σε σχεδιασμούς ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα χρήματα δεν πάνε για κοινωνικές ανάγκες, πάνε για εξοπλισμούς. Και όταν υπάρχει ελευθερία λόγου, ξέρουμε πολύ καλά πώς λειτουργούν τα μέσα ενημέρωσης — το έχουμε ζήσει.
Ερ.: Η αποχή και η απογοήτευση του κόσμου;
Απ.: Ο κόσμος απέχει και αυτό είναι πολύ κακό, γιατί από την αποχή ωφελούνται συγκεκριμένοι. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν σωτήρες μέσω των εκλογών. Το Πολυτεχνείο διδάσκει ότι ο λαός μπορεί να αλλάξει τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης — αρκεί να είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής. Να σηκωθεί από τον καναπέ, για το μέλλον των παιδιών του.
Ερ.: Υπάρχουν και κινητοποιήσεις, όμως.
Απ.: Βεβαίως και υπάρχουν, το κίνημα είναι πίσω από τις εξελίξεις. Στις 30 Οκτώβρη είχαμε διεθνή ημέρα απεργίας των λιμενεργατών — πέντε ήπειροι, 18 χώρες, 113 λιμάνια απήργησαν αρνούμενοι να δουλέψουν οι λιμενικές υποδομές για τους πολέμους. Και στις 25 Νοέμβρη έχουμε μπροστά μας πανελλαδική απεργία: ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, σωματεία έχουν πάρει απόφαση συμμετοχής. Πρέπει να κρυώσουν τα πάντα.
Ερ.: Άρα τι ζητάτε από τον κόσμο ενόψει εκλογών;
Απ.: Να στοχεύσει τον πραγματικό αντίπαλο. Υπάρχει κυβέρνηση, αλλά υπάρχει και η βολική αντιπολίτευση, που κάνει κοκορομαχίες για τα μάτια του κόσμου και στη Βουλή ψηφίζει δεκάδες νομοσχέδια. Να μη σκορπίσει την ψήφο του, να μην απέχει, να μην επιβραβεύσει με κανέναν τρόπο αυτές τις πολιτικές. Και πρώτα απ’ όλα να δυναμώσει με το ΚΚΕ σε αυτούς τους αγώνες.
«Και μετά τη Λατινοπούλου, τι;»
Ερ.: Πριν από λίγο η κ. Λατινοπούλου δήλωσε ότι «δεν πήγε τάξι στο Πολυτεχνείο».
Απ.: Έλεος. Δεν μπορώ άλλο να βλέπω τέτοια πράγματα — πραγματικά σηκώνεται η τρίχα μου. Έχουμε μία τον κ. Γεωργιάδη και μία την κ. Λατινοπούλου. Δεν υπήρχαν νεκροί, δεν πήγε τάξι, όλα ψέματα. Και ο λαός βλέπει αυτούς τους ανθρώπους να βγαίνουν δεύτεροι και ενισχυμένοι, γιατί το σύστημα τους προωθεί, γιατί τους υπηρετούν.
Ερ.: Ποιο είναι το μήνυμα της σημερινής ημέρας, εν τέλει;
Απ.: Να τιμήσουμε τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν, με σεβασμό απέναντι σε όλους τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Στις 5.30 το απόγευμα όλοι στην πλατεία Βαλιάνου — γιατί τα συνθήματα είναι επίκαιρα και εμπνέουν τους σημερινούς αγώνες. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Να πάνε στα σπίτια τους, δεν πάει άλλο· να πάρουν τα παιδιά μας το μέλλον στα χέρια τους.
«Τα τοπικά μέτωπα: σεισμικός έλεγχος, Σκάλα, νοσοκομείο»
Ερ.: Ας περάσουμε στα του Δήμου Αργοστολίου. Ποιο είναι το πρώτο θέμα που θέτετε;
Απ.: Ο δευτερογενής, ο επιστημονικός έλεγχος στα κτίρια όπου μπαίνουν παιδιά και κόσμος. Δεν με ενδιαφέρει ο πρωτογενής, όπου στοκάρεις μια κολώνα και τη βάφεις και δεν φαίνεται ότι έχει σκάσει από τα σίδερα. Θέλω τον έλεγχο που γίνεται με καρότα, ειδικά σεισμικότητας και τα υπόλοιπα. Και υπάρχει εντολή από το υπουργείο — την έχω στα χέρια μου — να ολοκληρωθεί ο έλεγχος σε δημόσια κτίρια και σχολεία λόγω της σεισμικότητας του νησιού. Οι σεισμολόγοι μου λένε: πέρασαν δέκα χρόνια, μην επαναπαύεσαι ότι δεν θα γίνει μεγάλος σεισμός στα επόμενα δέκα. Και θυμηθείτε το 2014, που τα παιδιά έμειναν χωρίς μάθημα — τα ξεχάσαμε.
Ερ.: Στο έργο της Σκάλας, τι πάει λάθος;
Απ.: Το έργο χρειάζεται σωστή μελέτη, όχι ένα έργο της πλάκας. Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου μου είπε ότι απαιτείται λιμενολόγος, μετρήσεις της ορμής της θάλασσας, αντιστήριξη — για να αντέξει είκοσι χρόνια, όχι να τα ξαναφτιάχνουμε του χρόνου. Αυτή τη στιγμή τα αυτοκίνητα περνούν με δική τους ευθύνη, όπως μου έχει πει ο αντιδήμαρχος. Και αν γίνει ατύχημα, ποιος έχει την ευθύνη; Δεν είναι μόνο νομικό το θέμα — δεν έγινε ατύχημα, δεν είχαμε νεκρό, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε να γίνει.
Ερ.: Και στα σχολεία;
Απ.: Σχολείο που δεν έχει παραληφθεί ακόμη, με εγκαταστάσεις που δεν μπορούν να δουλέψουν χωρίς μηχανολόγο ή ηλεκτρολόγο. Τα κλιματιστικά στα ερκοντίσιον μπήκαν με δωρεές — βρέθηκαν ευαίσθητοι άνθρωποι γιατί έβλεπαν τα παιδιά μέσα στο κρύο και στη ζέστη, αφού δεν τα πλήρωσε κανείς. Πήγαν οι ηλεκτρολόγοι να τα συνδέσουν την ημέρα της κατάληψης. Αυτά λέμε.
Ερ.: Στο νοσοκομείο;
Απ.: Μετά από τριάντα χρόνια το βάψανε και καμαρώνουμε, αλλά δεν έχει γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό — έχουν φύγει είκοσι νοσηλευτές, όπως μου είπε η αντιπρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων. Δεν υπάρχουν παθολόγοι, δεν υπάρχουν αναισθησιολόγοι, δεν υπάρχουν κρίσιμες ειδικότητες. Οι προκηρύξεις γίνονται για τα μάτια του κόσμου, με τέτοιες εργασιακές συνθήκες και με τέτοιο κόστος ζωής δεν έρχεται κανένας — ή έρχεται και φεύγει, όπως συνέβη με τον ειδικό παθολόγο που προσπαθούσα δύο χρόνια να φέρω. Και το κέντρο ψυχικής υγείας είναι παρατημένο: είχαμε πρόσφατα την τρίτη αυτοκτονία.
Ερ.: Τι ρωτάτε τη δημοτική αρχή και την κυβέρνηση;
Απ.: Καταθέσαμε καινούργια ερώτηση για όλα αυτά και αναλυτικά. Η απάντηση που παίρνουμε είναι φωτογραφίες με κουστούμια που λένε «φτιάξαμε το νοσοκομείο». Και από Δελτία Τύπου έχουμε φλομώσει — και από τον Δήμο και από την κυβέρνηση, με εκατομμύρια λαμβρό. Το θέμα είναι η πραγματικότητα: σε ποια κατάσταση βρίσκονται οι υποδομές στην παιδεία και την υγεία, και ποιες ανάγκες καλύπτονται.




