… στη μνήμη της Μαρίνας Βεργωτή …

… υπάρχουν αποχαιρετισμοί, που πνίγονται θαρρείς οι λέξεις σε ένα δάκρυ… μα και όσες λέξεις τελικά και αν ειπωθούν, μένει πάντοτε κάτι που μόνον η σιωπή μπορεί να αφηγηθεί …

Η Μαρίνα Βεργωτή ¨έφυγε¨ από κοντά μας … ένας άνθρωπος με ταπεινότητα, με σεβασμό στον συνάνθρωπο, με χαμόγελο ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της, με σεμνότητα …

Στο άκουσμα του ονόματός της έρχονται στον νου πάντα τα Κουρκουμελάτα … μια οικογενειακή διαδρομή που συναντήθηκε με την Ιστορία του Νησιού, με τη θάλασσα, με την προσφορά … με την προσπάθεια να ξανασταθεί η ζωή εκεί όπου οι σεισμοί άφησαν ερείπια …

Σήμερα ο νους στέκεται και στην πιο προσωπική πλευρά αυτής της διαδρομής … στη Μαρίνα … στη γυναίκα που μοιράστηκε τη ζωή της με τον Ρόκο Βεργωτή … στη μητέρα του Στέφανου, του Ανδρέα και του Παναγή …

Στάθηκε δίπλα στον σύζυγο της ¨κερί αναμμένο¨ … μια ψυχή καθαρή … αφοσιωμένη ολοκληρωτικά στην οικογένειά της … Δυστυχώς όμως, η μοίρα της στέρησε τον αγαπημένο της σύζυγο Ρόκο, όταν αυτός ήταν μόλις 52 χρονών και η ίδια έμεινε μόνη να μεγαλώσει τα παιδιά τους, Στέφανο, Ανδρέα και Παναγή ….

Η αείμνηστη Μαρίνα όμως, που τόσο πρόωρα είχε χάσει τον αγαπημένο σύζυγό της, με αγώνα μεγάλωσε τα παιδιά τους και έγινε, και παρέμεινε μέχρις τέλους, στήριγμά τους … προσηλωμένη στην μνήμη του συζύγου της, έβαλε πάνω από τον αβάσταχτο πόνο της, την αγάπη και τις ανάγκες των παιδιών της και σε συνδυασμό με το δυναμικότητα του χαρακτήρα της, κατάφερε να σταθεί και μάνα και πατέρας στους αγαπημένους της υιούς, αφιερώνοντας το υπόλοιπο της ζωής της, ολάκερη τη ζωή της, σε αυτούς, συνάμα αγωνιζόμενη και διατηρώντας και αξιοποιώντας ό,τι ο πρόωρα αποβιώσας πατέρας τους είχε εξασφαλίσει για τα παιδιά τους.

Και αξιώθηκε να δει τα παιδιά της να έχουν τις δικές τους αρμονικές οικογένειες, και μέσα από αυτές τα εγγόνια της, που τα αγκάλιαζε και μέσα από αυτήν θαρρείς τα αγκάλιαζε και ο πολυαγαπημένος της σύζυγος και παππούς τους Ρόκος ….

Η Μαρίνα υπήρξε μια γυναίκα με βαθιά αγάπη για το Νησί. Με την παρουσία και τη δράση της υπηρέτησε τον τόπο της, τον ανέδειξε και τον αγάπησε με τρόπο ουσιαστικό. Η προσφορά της στην κοινωνία αφήνει πίσω της ένα αποτύπωμα που δεν σβήνει. Άνθρωπος καλοσυνάτος η Μαρίνα …βοηθούσε αθόρυβα και διακριτικά ανθρώπους που το είχαν ανάγκη…. έδινε, χωρίς ποτέ να ¨το φωνάζει¨ …

Και τώρα αποχαιρετούμε την Μαρίνα ως σύζυγο, μητέρα, συγγενή, φίλη. Ως τη γυναίκα που μοιράστηκε χαρές, αγωνίες, στιγμές καθημερινές και μεγάλες στιγμές με τους ανθρώπους που αγάπησε.

Στην οικογένειά της αφήνει μια μεγάλη παρακαταθήκη: την αγάπη, την αξιοπρέπεια, τη δύναμη και τις αξίες με τις οποίες πορεύτηκε στη ζωή.

Και σε όλους εμάς αφήνει τις αναμνήσεις της.

Γιατί ο άνθρωπος δεν φεύγει πραγματικά όσο παραμένει ζωντανός στη μνήμη εκείνων που τον αγάπησαν. Και η Μαρίνα θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές της οικογένειάς της, των φίλων της, και όλων όσων είχαμε την τύχη να τη γνωρίσουμε.

Τα παιδιά της τώρα με σεβασμό «αποτίουν τον ύστατο χαίρε» στην Μητέρα … Μητέρα … Μια λέξη που την προφέρουμε από παιδιά … και που, καθώς περνούν τα χρόνια, χωρά ολοένα περισσότερα … την αρχή της ζωής μας … όσα θυμόμαστε … όσα ίσως αργήσαμε να καταλάβουμε … όσα θα θέλαμε ακόμη να πούμε …

Και όταν έρχεται η ώρα να την αποχαιρετήσουμε, ο χρόνος θαρρείς διπλώνεται … κι ο ενήλικος άνθρωπος συναντά ξανά το παιδί που υπήρξε …

Για τα παιδιά της, μα και για κάθε παιδί, ο αποχαιρετισμός στη μητέρα έχει μια δική του, βαθιά μοναξιά … όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, εκείνη παραμένει δεμένη με τον πρώτο τους κόσμο … και με την απώλειά της ακόμη και οι πιο συνηθισμένες αναμνήσεις αποκτούν άλλη σημασία … τώρα στο νου των παιδιών της, σε μια στιγμή χωρούν χρόνια ολόκληρα … η κοινή ζωή ενός ζευγαριού … το μεγάλωμά τους … οι χαρές και οι δοκιμασίες που αποκτούν το πραγματικό τους βάρος μέσα στο σπίτι … ένα μέρος της ανθρώπινης ιστορίας που διαφυλάσσουν εκείνοι που το έζησαν … Τώρα, μια κουβέντα … μια καθημερινή στιγμή … κάτι που κάποτε έμοιαζε μικρό, γίνεται πολύτιμο …

Η οικογένεια Βεργωτή έχει εγγράψει την παρουσία της στην πορεία της Κεφαλληνίας, μέσα από τη ναυτιλία και το έργο της και τις ευεργεσίες για τον τόπο … και στα Κουρκουμελάτα, ιδιαίτερα, η συμβολή της στην ανοικοδόμηση μετά τους σεισμούς του 1953 παραμένει μέρος της ιστορίας του χωριού  …

Εκεί θα συγκεντρωθούν οι δικοί της άνθρωποι για τον τελευταίο αποχαιρετισμό … την Κυριακή 11-10-2026 και ώρα 12:30 μμ στην Εκκλησία της Παναγίας στα Κουρκουμελάτα … στον τόπο όπου η οικογενειακή μνήμη έχει δεθεί με τη μνήμη του χωριού … εκεί όπου τα ονόματα έχουν πίσω τους πρόσωπα, διαδρομές, χρόνια …

Σκέφτομαι πως ένα κείμενο στη μνήμη ενός ανθρώπου χρειάζεται να αφήνει χώρο και για όσα οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν … για τη συγκίνηση των παιδιών της … για τις αναμνήσεις των συγγενών και εμάς των φίλων … για εκείνη την ιδιαίτερη θέση που είχε στη ζωή του καθενός …

Αυτόν τον χώρο δικαιούται σήμερα η Μαρίνα Βεργωτή …

Στον Στέφανο, στον Ανδρέα και στον Παναγή, και στους πενθούντες για την απώλειά της, τούτες οι λιγοστές αράδες ας σταθούν ως μια ταπεινή έκφραση συμπαράστασης … με σεβασμό στον πόνο τους … στις στιγμές που έζησαν μαζί … στις αναμνήσεις που τούτη την ώρα αποκτούν το βάρος του ανεπανάληπτου …

… και που θα τη συναντούν σε ανύποπτες στιγμές … όταν μια ανάμνηση θα έρχεται απρόσκλητη … όταν θα θέλουν να μοιραστούν μια χαρά … όταν το όνομά της θα ακούγεται μέσα σε μια οικογενειακή κουβέντα …

Εκεί θα βρίσκει η μνήμη της τον χώρο της …

Είθε αυτή η μνήμη να γίνεται, με τον καιρό, παρηγοριά για τα παιδιά της και για όλους τους ανθρώπους της … και το όνομά της να προφέρεται με την τρυφερότητα που διασώζει η αγάπη …

… με αυτή την τρυφερότητα ας αποχαιρετήσουμε τη Μαρίνα Βεργωτή … στο ταξίδι της προς το Αιώνιο Φως ….

Με σεβασμό στη μνήμη της
Γεράσιμος βασ. Θεοδωράτος