Δυο λόγια, όχι μόνο για να πω «Ευχαριστώ», αλλά για να μιλήσω για το μεγαλείο ψυχής ενός Ανθρώπου, Γιατρού, Φίλου, Συγγενή.​

Δυο λόγια, όχι μόνο για να πω «Ευχαριστώ», αλλά για να μιλήσω για το μεγαλείο ψυχής ενός Ανθρώπου, Γιατρού, Φίλου, Συγγενή.​

Χθες το απόγευμα είχα ένα μικρό ατύχημα στα Σαρλάτα και κατέβηκα όσο πιο σύντομα μπορούσα στο Νοσοκομείο Αργοστολίου.​

Στα Επείγοντα γινόταν το αδιαχώρητο.

Ο γιατρός και το νοσηλευτικό προσωπικό έδιναν πραγματικά μάχη για να παραλάβουν κόσμο, να εξετάσουν και να βοηθήσουν.

Ήταν μια έντονα φορτισμένη μέρα εκεί.​

Μου είπαν να πάω στο Χειρουργικό και να περιμένω.

Ήταν πολλοί πριν από μένα και ο γιατρός έτρεχε από τον έναν στον άλλο, εξέταζε και συνταγογραφούσε.​

Εκείνη τη στιγμή, βγήκε από τον δίπλα χώρο του νοσοκομείου ο γιατρός Γιώργος Κασιανός.

Μόλις είχε βγει από το δωμάτιο όπου είχε αφήσει την τελευταία της πνοή η Μητέρα του.​

Βλέποντας τη σύζυγό μου έξω από τα Επείγοντα έμαθε τι συνέβη και, χωρίς να δώσει στον εαυτό του έστω δυο λεπτά να θρηνήσει τον χαμό της Μητέρας του, ήρθε με φρόντισε και με περιποιήθηκε για πάνω από μία ώρα, μέχρι να μπουν τα ράμματα και να δεθεί το χέρι μου.​Αν αυτό δεν είναι μεγαλείο ψυχής ενός Ανθρώπου, ενός σπουδαίου Γιατρού που τιμά τον όρκο που έδωσε, τότε τι είναι;

​Γιατρέ μου, Γιώργο μου, σε ευχαριστώ για όλα.