Από όσους άφησαν την παραβατικότητα να γίνει τέρας

Εδώ και μια εβδομάδα, κάθε φορά που ακούγεται η λέξη «Κεφαλονιά» σε πανελλαδικά δελτία, δίπλα της στέκονται οι ίδιες βαριές λέξεις: βία, ναρκωτικά, παραβατικότητα, εγκληματικά κυκλώματα, φόβος. Η υπόθεση της Μυρτώς δεν συγκλόνισε μόνο ένα νησί. Άνοιξε με βίαιο τρόπο μια πόρτα που για χρόνια έμενε μισόκλειστη. Και πίσω από αυτή την πόρτα φάνηκε κάτι που πολλοί ήξεραν, πολλοί διαισθάνονταν, αλλά ελάχιστοι είχαν το θάρρος να το αντιμετωπίσουν.

Το χειρότερο δεν είναι ότι η Κεφαλονιά διασύρθηκε. Το χειρότερο είναι ότι, την ώρα που ο τόπος εκτίθεται, πονά και προσπαθεί να σταθεί όρθιος, εκείνοι που είχαν θεσμικό καθήκον να μιλήσουν, να υπερασπιστούν την κοινωνία και να αναλάβουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης, παραμένουν σχεδόν εκκωφαντικά σιωπηλοί.

Άφωνος ο δήμαρχος Αργοστολίου Θεόφιλος Μιχαλάτος,

Αφωνος ο βουλευτής Παναγής Καππάτος,

Αφωνος ο Περιφερειάρχης Γιάννης Τρεπεκλής ομοίως και ο Αντιπεριφερειάρχης Σωτήρης Κουρής.

Δεν βρήκαν το κουράγιο, δεν βρήκαν το θάρρος για μια ΣΥΓΝΩΜΗ αποτύχαμε!

Η Κεφαλονιά δεν είναι η εικόνα της φρίκης που καταναλώνει σήμερα το πανελλήνιο.

Η Κεφαλονιά είναι ένας τόπος που αφέθηκε να πληγώνεται για πολύ καιρό χωρίς πραγματική προστασία.

Το πρόβλημα της παραβατικότητας και τις ατιμωρησίας δεν γεννήθηκε χθες. Δεν εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά. Η αίσθηση ότι σε ορισμένες γωνιές του νησιού, σε γειτονιές του Αργοστολιού η παραβατικότητα έγινε κανονικότητα, ότι η βία και ο εκφοβισμός πάγωναν οικογένειες , ότι κάποιοι κινούνταν με μια αίσθηση ασυλίας, δεν έπεσε από τον ουρανό. Μεγάλωσε σε ρωγμές ανοχής, σιωπής, φόβου και βολέματος. Εκεί όπου το πολιτικό κόστος της σύγκρουσης με το πρόβλημα θεωρήθηκε μεγαλύτερο από το κοινωνικό κόστος της ανοχής του.

Και κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, το πρόβλημα ρίζωσε.  Έγινε μέρος της καθημερινής ανησυχίας, της ψιθυριστής συζήτησης, του «πρόσεχε», του «μη μπλέξεις», του «γύρνα νωρίς», του «πήγαινε το παιδί με το αυτοκίνητο». Μέχρι που η αγωνία έφτασε στο πιο ακραίο, στο πιο οδυνηρό, στο πιο αδιανόητο σημείο: στη 19χρονη Μυρτώ.

Η Κεφαλονιά δεν είναι αυτό. Δεν είναι οι σκοτεινές διαδρομές που τώρα δήθεν ανακαλύπτουν όλοι στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν είναι η γενίκευση που βολεύει τίτλους και εντυπώσεις. Δεν είναι το νησί της βίας, της κοκαΐνης και της εκμετάλλευσης ευάλωτων γυναικών. Ούτε “διάδρομος” για το Λίβανο.

Κεφαλονιά είναι οι οικογένειες που πονάνε χρόνια από το bullying, από την επιθετικότητα, από τη βαρβαρότητα της καθημερινότητας. Είναι οι γονείς που ζουν με το σφίξιμο στο στομάχι. Που περιμένουν να ακούσουν το κλειδί στην πόρτα το βράδυ για να ησυχάσουν. Που πηγαινοφέρνουν τα παιδιά τους για να μην τα αφήσουν εκτεθειμένα. Που φοβούνται όχι μόνο το “κακό”, αλλά και το λάθος βήμα, τη λάθος παρέα, τη λάθος ώρα.

Η Κεφαλονιά είναι ο κόσμος της εργασίας και της δημιουργίας. Είναι ο άνθρωπος στη στάνη, στο χωράφι, στο καΐκι, στο τιμόνι, στο ξενοδοχείο, στο μικρό μαγαζί, στο γραφείο, στην υπηρεσία. Είναι οι άνθρωποι που σηκώνουν κάθε μέρα το νησί στην πλάτη τους και το κρατούν ζωντανό. Είναι η Κεφαλονιά της δημιουργίας, της παραγωγής, της αξιοπρέπειας. Είναι τα παιδιά του αθλητισμού που μας κάνουν περήφανους, συχνά χωρίς να τους προσφέρουμε ούτε τα στοιχειώδη. Είναι οι αθλήτριες και οι αθλητές μας, οι οικογένειές τους, οι προπονητές τους, οι δάσκαλοι, οι εθελοντές, οι άνθρωποι που επιμένουν να χτίζουν αντί να γκρεμίζουν. Είναι οι ξένοι που χρόνια ζουν και εργάζονται αρμονικά μαζί μας.

Αυτή η Κεφαλονιά είναι που έμεινε αβοήθητη. Αυτή είναι που ματώνει σήμερα. Αυτή είναι που κοιτά αποσβολωμένη όχι μόνο την αγριότητα της υπόθεσης, αλλά και το απίστευτο κενό προστασίας γύρω της. Γιατί το τραύμα δεν είναι μόνο ποινικό ή κοινωνικό. Είναι και βαθιά θεσμικό. Είναι η αίσθηση ότι δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. Ότι οι πολίτες μένουν μόνοι τους να σηκώσουν βάρη που δεν τους αναλογούν.

Μετά τη Μυρτώ, η Κεφαλονιά Ζητά λογοδοσία.

Ζητά παρουσία.

Ζητά προστασία πριν από την επόμενη τραγωδία .

Κανείς δεν περιμένει ότι ένα δημόσιο πρόσωπο θα λύσει με μια δήλωση ένα τόσο βαθύ πρόβλημα. Αλλά μια κοινωνία έχει δικαίωμα να περιμένει το ελάχιστο: να δει τους εκπροσώπους της παρόντες, καθαρούς, ειλικρινείς, αποφασισμένους να αναγνωρίσουν το βάθος του τραύματος και να μιλήσουν χωρίς υπεκφυγές. Να πουν ότι η ασφάλεια των παιδιών, η κοινωνική πρόληψη, η σύγκρουση με την παραβατικότητα και η στήριξη των ευάλωτων οικογενειών δεν είναι μικρά θέματα της καθημερινότητας. Είναι ο πυρήνας της ίδιας της ζωής του τόπου.

Η Κεφαλονιά, πάντως, θα μείνει όρθια. Όχι επειδή τη στήριξαν εκείνοι που όφειλαν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, αλλά επειδή ο κόσμος της έχει μάθει να σφίγγει τα δόντια και να προχωρά. Οι οικογένειές της, οι εργαζόμενοί της, οι άνθρωποι της καθημερινής ευθύνης, οι νέοι της που παλεύουν τίμια, δεν πρόκειται να δεχτούν ότι αυτός ο τόπος θα ταυτιστεί με το σκοτάδι.

Η Κεφαλονιά είναι εδώ. Λαβωμένη, πονεμένη, ταπεινωμένη από όσα είδε και όσα άκουσε αυτές τις ημέρες. Αλλά είναι εδώ. Όρθια. Δυνατή. Και όταν έρθει η ώρα της κρίσης, θα αφήσει πίσω της όλους εκείνους που έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή και δεν ήταν.

Η Συντακτική Ομάδα του Kefaloniapress