Ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης στον Δήμο Ληξουρίου μίλησε στο «Βήμα του Πολίτη» για την αυριανή απεργία, την ακρίβεια, την ανυπαρξία αντιπολίτευσης και τα σχολεία, τη βιβλιοθήκη, τις εργατικές κατοικίες και το νερό.

Στην εκπομπή «Το βήμα του πολίτη» με τον δημοσιογράφο Άκη Βούτο (Ionian Galaxy 90.8, live στο voutospress.gr) μίλησε ο Βαγγέλης Βαλλιάνος, δημοτικός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση στον Δήμο Ληξουρίου, με αφορμή τη συμμετοχή του στην αυριανή απεργία. Η συζήτηση κάλυψε από τις κινητοποιήσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη μέχρι τα καθημερινά προβλήματα της Κεφαλονιάς: το κόστος κατασκευής, τη σχολική στέγη, την αποκατάσταση της Ιακωβατειου Βιβλιοθήκης, τις εργατικές κατοικίες και τις αυξήσεις στα δημοτικά τέλη.

«Δίκαια τα αιτήματα» — γιατί συμμετέχει στην απεργία

Ο κ. Βαλλιάνος ξεκίνησε από τις κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν από μαθητές και φοιτητές στην Ιταλία και απλώνονται σε όλη την Ευρώπη, χαρακτηρίζοντάς τις δίκαιες: τα αιτήματα αφορούν την παιδεία, την ακρίβεια και την καθημερινότητα, και διεκδικούν «αυτονόητα» — το δικαίωμα στη μόρφωση και στη ζωή.

«Υπάρχει πολύς κόσμος που έχει κατεβεί στους δρόμους και διεκδικεί. Νομίζουμε ότι την παίρνουν τώρα και οι μαθητές στην Ελλάδα, οι φοιτητές, το φοιτητικό κίνημα, οι εκπαιδευτικοί.»

Πρόσθεσε πως οι κινητοποιήσεις αμαυρώνονται από επεισόδια για τα οποία —όπως είπε— δεν είναι γνωστό από πού προέρχονται και ποιον εξυπηρετούν, και ότι τα επεισόδια αξιοποιούνται από τις κυβερνήσεις για να καμουφλάρουν τη δυσαρέσκεια.

Ευρώπη, εξοπλισμοί και η «πολεμική οικονομία»

Κεντρικό σημείο της τοποθέτησής του ήταν η κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική: υποστήριξε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «μπαίνει σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας», δαπανώντας τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, την ώρα που οι πολίτες πιέζονται στην καθημερινότητά τους.

Αναφέρθηκε και στη συμφωνία Ελλάδας–ΗΠΑ για εξοπλιστικά ύψους 3,6 δισ. ευρώ, λέγοντας ότι την ίδια στιγμή προβάλλεται ως επιχείρημα η αδυναμία χρηματοδότησης αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις. Χαρακτήρισε τις δαπάνες αυτές στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης, όχι παροδικό φαινόμενο, και αμφισβήτησε το κατά πόσο υπηρετούν την άμυνα και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας — αναφέροντας ως παράδειγμα την παρουσία στρατού και φρεγατών στον Περσικό και την Ερυθρά Θάλασσα και τη συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία.

«Δεν υπάρχει αντιπολίτευση» — και η τιμή της βενζίνης

Ο κ. Βαλλιάνος υποστήριξε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης: «από τη στιγμή που δεν έχει αντιπολίτευση, η κυβέρνηση κάνει ό,τι θέλει». Σχολίασε ότι τα άλλα κόμματα που δηλώνουν αντιπολίτευση είναι, κατ’ αυτόν, «εκλογικοί αντίπαλοι» και όχι ιδεολογικοί, και αναφέρθηκε σε δηλώσεις του Πρωθυπουργού περί αποχώρησης εφόσον το ποσοστό πέσει κάτω από ένα όριο, για να δείξει, όπως είπε, ότι το ζητούμενο είναι η κυβέρνηση και όχι η χώρα.

Σε επίπεδο καθημερινότητας, έφερε ως παράδειγμα την τιμή της βενζίνης στην Κεφαλονιά — με ανώτερη στα 2,31 ευρώ, μέση στα 2,288 και χαμηλότερη στα 2,20 — συγκρίνοντάς την με τα περίπου 1,60 ευρώ στη Βουλγαρία, και ρώτησε ποιος ελέγχει αυτή τη διαφορά.

Αποχή, νεολαία και «φτώχεια»: τα στοιχεία που επικαλείται

Απαντώντας σε ερώτηση γιατί ο κόσμος δεν δίνει μεγαλύτερη στήριξη στο ΚΚΕ, ο κ. Βαλλιάνος στάθηκε στην αποχή: την χαρακτήρισε μορφή αντίδρασης, αλλά «άσφαιρη» — υποστηρίζοντας ότι η αποχή ευνοεί εκείνους που κυβερνούν, επικαλούμενος ποσοστά αποχής που άγγιξαν το 70%.

Αναφέρθηκε στην κινητοποίηση για τα Τέμπη ως παράδειγμα λαϊκής αντίδρασης που ξεπέρασε κόμματα και σημαίες, και έκανε λόγο για «υποκινητές» που επιχειρούν να πλήξουν την εικόνα τέτοιων αγώνων ώστε να αποθαρρύνουν τη συμμετοχή.

Στα στοιχεία που ανέφερε: «είμαστε τρίτοι στη φτώχεια στην Ευρώπη και δεύτεροι πανελλαδικά», σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, και ότι «από τους 10, οι 7 δεν έχουν να φάνε». Επίσης κατήγγειλε αύξηση των επιτροπών — από 75 σε 170 ευρώ για όσους αμείβονται με τέτοια ποσά — την ώρα που, όπως είπε, δεν υπάρχουν χρήματα για τις ανάγκες του πολίτη.

Δόμηση, μικρή ιδιοκτησία και το «μοντέλο» που εφαρμόζεται χρόνια

Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο κ.Βαλλιάνος υποστήριξε ότι υπάρχει συστηματική προσπάθεια υποβάθμισης της μικρής ιδιοκτησίας — με μείωση ή απαγόρευση της δόμησης σε μικρά τεμάχια — και ότι το επιδιωκόμενο μοντέλο είναι συγκεντρωτικό: μια μεγάλη εταιρεία να αγοράζει μεγάλες εκτάσεις, να κάνει ιδιωτική πολεοδόμηση και να πουλάει μετά τα διαμερίσματα.

Ανέφερε ακόμη ότι το κόστος κατασκευής έχει ξεπεράσει τα 2.000 ευρώ και ότι πλέον ένας μικρός επαγγελματίας δεν μπορεί να φτιάξει ή να αποκτήσει σπίτι, ενώ αναφέρθηκε και σε καταγγελίες για αδυναμία έκδοσης οικοδομικών αδειών, με αλληλομετάθεση ευθυνών μεταξύ υπουργείου και πολεοδομίας. Τάχθηκε υπέρ της απλούστευσης της πολεοδομικής νομοθεσίας, σημειώνοντας ότι κείμενα εκατοντάδων σελίδων δεν είναι εφαρμόσιμα.

Σχολική στέγη: «Δέκα χρόνια ζητάμε νέο λύκειο»

Για τη σχολική στέγη στο Ληξούρι, ο κ. Βαλλιάνος μίλησε για πρόβλημα που η Λαϊκή Συσπείρωση θέτει επανειλημμένα: συνύπαρξη γυμνασίου και λυκείου σε ίδιους χώρους, περιορισμένες αίθουσες, ανάγκη για εργαστήρια και πληροφορική. Ζήτησε νέο σχολικό συγκρότημα και νέο λύκειο, υποστηρίζοντας ότι η χωροθέτηση δεν κολλάει τεχνικά αλλά πολιτικά, αφού απαιτείται τροποποίηση του πολεοδομικού σχεδίου και δημοτική απόφαση.

Έθεσε επίσης το ζήτημα των προκάτ αιθουσών και των λαμαρινών που χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια, λέγοντας ότι πρόκειται για λύσεις προσωρινές που έγιναν μόνιμες, με φθορές και υπερπληθή τμήματα, και αναφέρθηκε σε παράδειγμα δρόμου με κίνδυνο για τα παιδιά.

Ιακωβατιος Βιβλιοθήκη και εργατικές κατοικίες

Για την Ιακωβατειο Βιβλιοθήκη, ο κ. Βαλλιάνος είπε ότι υπάρχει μελέτη αποκατάστασης — στην οποία μετέχει ο ίδιος με τον Δημήτρη Μεσσάρη — και ότι γίνονται προσπάθειες με τα υπουργεία, με το Υπουργείο Πολιτισμού να εμπλέκεται γιατί το κτίριο είναι διατηρητέο. Το κρίσιμο, όπως είπε, είναι να υπάρξουν επαρκείς πόροι, καθώς έχει περάσει πάνω από μια δεκαετία χωρίς έργο.

Για τις εργατικές κατοικίες, υπενθύμισε τη διαφωνία της παράταξής του με τον διαχωρισμό των κτιρίων σε κίτρινα (επισκευάσιμα) και κόκκινα (προς κατεδάφιση), υποστηρίζοντας πως τα επισκευασμένα κτίρια θα παραμείνουν επικίνδυνα σε ισχυρό σεισμό. Ανέφερε ότι οι εργασίες στα κίτρινα έχουν σταματήσει εδώ και περίπου τρεις μήνες, ότι ο εργολάβος αποχώρησε — όπως, όπως είπε, πρόκειται να συμβεί και στο Κέντρο Υγείας Σάμης και στο νοσοκομείο — και έκανε λόγο για καθυστέρηση που μπορεί να φτάσει τα οκτώ χρόνια, καλώντας να μη λέγεται στον κόσμο «μια αλήθεια που δεν είναι».

Δημοτικά τέλη και νερό

Αναφέρθηκε σε αυξήσεις που αποφάσισε το δημοτικό συμβούλιο Ληξουρίου — στο τέλος παρεπιδημούντων από 0,75% και στο τέλος επί ακαθαρίστων εσόδων από 0,5% — και είπε ότι η απάντηση της δημοτικής αρχής είναι «αυξάνονται τα πάντα». Κατά τον κ. Βαλλιάνος, όπου ο νόμος έθετε πλαφόν, ο Δήμος «το αύξησε στο μέγιστο», ενώ δεν υπάρχουν αντίστοιχες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Για το νερό, τάχθηκε κατά της ένταξης σε μεγάλες εταιρείες, λέγοντας ότι οι δήμοι αντιδρούν αλλά κάποιοι δήμαρχοι «τα έχουν δώσει». Επικαλέστηκε χρέη ύψους 11 εκατ. ευρώ και υποστήριξε ότι το κόστος πέφτει πάντα στους μικρούς: από τη μια η συνταξιούχος στις εργατικές κατοικίες που πληρώνει το λογαριασμό, από την άλλη ο μεγάλος που δεν πληρώνει. Ζήτησε διαφάνεια, λέγοντας ότι η παράταξή του ζητά στοιχεία και δεν παίρνει απαντήσεις.

Ακρίβεια, κτηνοτροφία και το δημογραφικό

Ο κ. Βαλλιάνος συνέδεσε την ακρίβεια με το εισόδημα: «όταν πεινάω, πώς θα αγωνιστώ». Αναφέρθηκε στις δυσκολίες των οικογενειών να σπουδάσουν τα παιδιά τους, στο κόστος των φροντιστηρίων και στη στήριξη που απαιτούν οι μαθητές — βιβλία, σχολεία, καθηγητές.

Για την κτηνοτροφία, έκανε λόγο για μέτρα που επιτρέπουν τη χρήση σκόνης γάλακτος σε γάλα, τυρί και γιαούρτι, κάτι που χαρακτήρισε υποβάθμιση του προϊόντος, και για ζητήματα με εμβόλια στα ζώα, λέγοντας ότι οι κτηνοτρόφοι των νησιών δεν αντέχουν άλλο. Αναφέρθηκε και στη Λέσβο ως παράδειγμα μαζικής εξαφάνισης παραγωγής.

Στο δημογραφικό, έφερε το στοιχείο ότι το 2030 αναμένεται περίπου 40% λιγότεροι φοιτητές στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, κάτι που — όπως είπε — απειλεί σχολές και θέσεις εργασίας και θα αφήσει το νησί να «κλείνει» τον χειμώνα.

Το κάλεσμα της κάλπης

Κλείνοντας, ο κ. Βαλλιάνος έθεσε το κριτήριο της ψήφου: ο καθένας να κρίνει με βάση την εμπειρία του, και όποιος ζητά την ψήφο να δεσμεύεται για το μέλλον των παιδιών. Κάλεσε τον λαό να θέσει στο περιθώριο πολιτικές και πρόσωπα που, όπως είπε, εκφράζουν αντιλαϊκές θέσεις, και δήλωσε τη στήριξη της παράταξης στα δίκαια αιτήματα της αυριανής απεργίας.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

«Ο λαός δεν αντέχει άλλο» — Βαγγέλης Βαλλιάνος στο «Βήμα του Πολίτη»

Ο δημοτικός σύμβουλος Ληξουρίου με τη Λαϊκή Συσπείρωση μιλά για την αυριανή απεργία, την ακρίβεια, τα σχολεία, την Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη, τις εργατικές κατοικίες και το νερό. Συνέντευξη στον Άκη Βούτο (Ionian Galaxy 90.8 / vootospress.gr).

Κύριε Βαλλιάνε, αύριο συμμετέχετε στην απεργία. Γιατί;

Γιατί τα αιτήματα είναι δίκαια. Βλέπουμε τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη, ειδικότερα στην Ιταλία, με τις μεγάλες κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν από τους μαθητές και τους φοιτητές. Είναι αιτήματα που αφορούν την παιδεία, την ακρίβεια, την καθημερινότητα, και έχουν απόλυτο δίκιο τα παιδιά που βγαίνουν στον δρόμο και διεκδικούν αυτονόητα: το δικαίωμα στη μόρφωση, το δικαίωμα στη ζωή.

Υπάρχει πολύς κόσμος στους δρόμους. Νομίζω ότι την παίρνουν τώρα και οι μαθητές στην Ελλάδα, οι φοιτητές, το φοιτητικό κίνημα, οι εκπαιδευτικοί. Συμμετέχουμε σε αυτόν τον αγώνα για να διεκδικήσουμε αυτά που πραγματικά μας αξίζουν.

Είδαμε όμως και επεισόδια μέσα σε αυτές τις κινητοποιήσεις.

Αυτά τα επεισόδια δεν ξέρουμε από πού προέρχονται και ποιον εξυπηρετούν. Και είναι κάτι που το έχουμε ξαναδεί: τα επεισόδια αξιοποιούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση για να καμουφλάρει τα πράγματα, να σβήσει τη δυσαρέσκεια, να κατακάτσει ο καπνός που έχει σηκώσει η ίδια η νεολαία. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που γίνεται είναι πολύ ενθαρρυντικό.

Στηρίζετε λοιπόν τις κινητοποιήσεις — αλλά τι λέτε για την Ευρώπη συνολικά;

Αυτή η πολιτική που εφαρμόζεται χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μπει σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας. Δαπανώνται τεράστια ποσά για εξοπλισμούς — και όχι για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων. Εδώ γίνεται ένας πόλεμος μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, ουσιαστικά μεταξύ πολυεθνικών, και κάθε κυβέρνηση προσαρμόζεται σε αυτά τα συμφέροντα. Είναι ξένα, είναι μακριά από τις πραγματικές ανάγκες του λαού.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Σημαίνει ότι η Ευρώπη αφαιρεί από τον πολίτη, από την καθημερινότητά του, το χρήμα που πρέπει να πάρει. 3,6 δισεκατομμύρια δώσαμε για εξοπλιστική συμφωνία Ελλάδας–Αμερικής. Και κατά τα άλλα, λέει ο κ. Μητσοτάκης, δεν υπάρχουν λεφτά για τις συντάξεις, δεν υπάρχουν λεφτά για τον 13ο μισθό. Αυτά τα λεφτά είναι του πολίτη, τα πληρώνει με τον κόπο του και με το αίμα του — δικά του είναι, δεν είναι ξένα — και δεν τα παίρνει ούτε στη σύνταξή του ούτε στην καθημερινότητά του. Εκεί είναι το πρόβλημα.

Δεν είναι παροδικό, είναι καθαρά στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης: δίνει πολύ μεγάλα ποσά για εξοπλισμούς που δεν είναι για την άμυνα της χώρας. Δηλαδή τι λέει το ότι έχουμε στρατό και φρεγάτες στον Περσικό και στην Ερυθρά Θάλασσα, ότι έχουμε τη συστοιχία των Patriot στη Σαουδική Αραβία; Ποια εθνικά συμφέροντα προασπίζονται όλα αυτά;

Μιλήσατε για εξοπλισμούς. Και τι λέτε για την αντιπολίτευση;

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αντιπολίτευση δεν υπάρχει. Από τη στιγμή που δεν έχει αντιπολίτευση, η κυβέρνηση κάνει ό,τι θέλει. Τα άλλα κόμματα που δήθεν αντιπολιτεύονται είναι εκλογικοί αντίπαλοι, όχι ιδεολογικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης. Και τώρα γίνεται ένα παιχνίδι: ποιος θα αναλάβει, ποιος θα κάνει τη συνεργασία. Γιατί κανείς δεν έχει αυτονομία.

Το είπε και ο κ. Μητσοτάκης, ότι κάτω από ένα ποσοστό σηκώνεται και φεύγει. Δηλαδή ποια είναι η πολιτική τους και ποια είναι η αγάπη τους για την Ελλάδα; Κοιτάνε μόνο να κυβερνήσουν. Και όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης μιλάει με τον Ερντογάν, τι εμπιστοσύνη να έχω; Σε ποιους πολιτικούς να έχω εμπιστοσύνη;

Ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα: το κόστος ζωής.

Τα καύσιμα είναι το πιο εύκολο να το δει κανείς. Στην Κεφαλονιά η βενζίνη έχει το ανώτερο 2,31 ευρώ, μέσο 2,288 και χαμηλότερο 2,20. Στη Βουλγαρία αυτή τη στιγμή είναι 1,60. Πώς θα πάει ένας άνθρωπος να βάλει βενζίνη; Αυτή είναι η διαφορά. Και ποιος την ελέγχει;

Η ακρίβεια είναι στα ύψη σε όλα. Και από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν χρήματα να δοθούν για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Λέμε τώρα για 3,6 δισεκατομμύρια και δεν υπάρχει ένα επίδομα…

Γιατί ο κόσμος δεν δίνει μεγαλύτερη στήριξη στο ΚΚΕ, όπως λέτε ότι συμβαίνει σε εργατικά κέντρα και σωματεία;

Γιατί μέχρι να πάμε στην κάλπη μεσολαβούν άλλα πράγματα — και υπάρχει και η αποχή. Να μην το ξεχνάμε αυτό. Πάντα θα βρίσκονται βολικά αναχώματα, που κάθε φορά απορροφούν σαν αμορτισέρ τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Και πρέπει να το πει κανείς ευθέως: αυτοί που δεν πάνε να ψηφίσουν, τους ωφελούν.

Η αποχή δεν είναι κι αυτή μια μορφή αντίδρασης;

Είναι, και δεν πρέπει να το παραβλέπει κανείς. Αλλά είναι άσφαιρη. Είναι λάθος να καθίσει κάποιος στον καναπέ και να πει «εγώ απαξιώνω τις εκλογές, δεν πάω να ψηφίσω». Γιατί έτσι κυβερνάνε αυτοί που κυβερνάνε. Δεν είναι αποδοτικό. Ο κόσμος δεν σηκώνεται από τον καναπέ του να ψηφίσει έστω ό,τι πιστεύει — δεν έχει σημασία τι, να πάει. Η αποχή ευνοεί αυτούς που μας κυβερνούν.

Και βλέπουμε τι γίνεται στην Ιταλία: μέσα στα παιδιά μπαίνουν άνθρωποι για να χαλάσουν την εικόνα του αγώνα τους, και μετά ο κόσμος αγανακτεί και λέει «γιατί να πάω να παλέψω, αφού δεν θα βγάλω άκρη». Αυτό είναι το ζητούμενο.

Επικαλείστε συνέχεια στοιχεία. Ποια είναι αυτά;

Είμαστε τρίτοι στη φτώχεια στην Ευρώπη και δεύτεροι πανελλαδικά. Είναι στοιχεία της Eurostat, δεν είναι δικά μου — η Eurostat είναι ένα επίσημο μέτρο και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Και μιλάμε για μια κατάσταση όπου από τους 10, οι 7 δεν έχουν να φάνε. Δεν τα βλέπουν αυτά.

Και δεν φτάνει αυτό: ζητάνε και αύξηση στις επιτροπές, από 75 ευρώ να πάνε 170 — άνθρωποι που έχουν τέτοιους μισθούς και τέτοια οφέλη που ένας πολίτης δεν μπορεί να έχει. Αντί να πάνε υπέρ του πολίτη και να ψηφίσουν τα μέτρα που πρέπει, ζητάνε για πάρτη τους.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι και θεσμικό;

Όταν το κριτήριο είναι το κέρδος και μπαίνει το κέρδος μπροστά από τις ανθρώπινες ανάγκες, τότε τα αποτελέσματα είναι αυτά που ζούμε. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα. Έχουμε μια τεράστια τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής — και την ίδια στιγμή συζητάμε για ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε.

Ας περάσουμε στα του τόπου. Η δόμηση;

Υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια υποβάθμισης της μικρής ιδιοκτησίας, με μείωση ή και απαγόρευση της δόμησης, και έχει συνέπειες και στους δήμους. Το θέλει η κυβέρνηση: να φτάσουμε σε ένα μοντέλο όπου μια μεγάλη εταιρεία θα αγοράζει 50 στρέμματα, θα κάνει ιδιωτική πολεοδόμηση και θα πουλάει μετά τα διαμερίσματα και τα σπίτια που έχει φτιάξει. Όταν απαξιωθεί η μεγάλη αξία των ιδιωτικών στρεμμάτων, θα την πουλήσει έναντι πινακίου φακής, γιατί δεν θα έχει όφελος, και θα έρθει ο μεγάλος να πάρει και να κάνει ένα μεγάλο συγκρότημα.

Και το κόστος κατασκευής;

Είναι πλέον τόσο ψηλό που ένας μικρός επαγγελματίας δεν μπορεί να φτιάξει μια επιχείρηση, μια υποδομή, ένα σπίτι για να μείνει μέσα. Είναι αδύνατο. Όταν το κόστος κατασκευής είναι πάνω από 2.000 ευρώ, πώς θα το σηκώσει μια μέση οικογένεια;

Και υπάρχει και αυτή η αντίληψη στη Γερμανία και στην Ευρώπη, ότι οι Έλληνες έχουν δικά τους σπίτια ενώ εκείνοι όχι. Εδώ το κράτος έλεγε «βγάλε άδεια και χτίσε όποτε θέλεις». Τώρα δεν σου βγάζει άδεια. Πάνε εκπρόσωποι στον υπουργό, λέει η υπουργός «γιατί η Κεφαλονιά δεν δίνει άδειες», και η πολεοδομία απαντά «βάσει νόμου δεν μπορώ». Ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Πού πάει η ευθύνη;

Η κυβέρνηση έχει ακέραια την ευθύνη, 100%, και δεν πρέπει να τη μετακυλά στην πολεοδομία. Δεν φταίει ο υπάλληλος. Τα πράγματα έπρεπε να είναι πολύ πιο ξεκάθαρα. Δεν γίνεται να κωδικοποιείς την πολεοδομική νομοθεσία και να βγάζεις κείμενο πάνω από 250 σελίδες που δεν το διαβάζει κανείς — ενώ σε άλλες χώρες είναι 50-60 σελίδες. Και στο τέλος το πιο σημαντικό: ο μικρός να μην μπορεί να χτίσει.

Ένα παράδειγμα από την καθημερινότητα;

Ο κάθε γονέας άφησε ένα οικόπεδο στο παιδί του. Τι θα το κάνει, θα το χάσει; Συστηματικά απαξιώνεται ο τόπος. Το ενοίκιο στα 500 πάει στα 800 — πώς θα ζήσει κάποιος με μια σύνταξη; Και πώς θα στείλει ο πατέρας το παιδί του να σπουδάσει, όταν έχει να πληρώσει φροντιστήρια και δραστηριότητες; Το κόστος είναι δυσβάσταχτο για μια μέση οικογένεια.

Και μετά λένε ότι «ξεσηκώνονται τα παιδιά στην Ευρώπη». Δεν φωνάζουν τίποτα παράλογο — για βιβλία φωνάζουν, για σχολεία, για καθηγητές. Για να σπουδάσουν. Και βλέπουμε εδώ ότι δεν υπάρχουν σχολεία. Είναι στα κοντέινερ τα παιδιά και κανείς δεν κοκκινίζει. Δεν είναι έτσι. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεσηκωθούμε για το μέλλον των παιδιών μας.

Σχολική στέγη στο Ληξούρι — τι ζητάτε;

Είναι κάτι πολύ σοβαρό. Ειδικά στο Δήμο Ληξουρίου έχουμε προβλήματα, και τα νηπιαγωγεία έχουν προβλήματα. Αυτή τη στιγμή σε έναν χώρο συνυπάρχουν ουσιαστικά το γυμνάσιο και το λύκειο Ληξουρίου: οι χώροι είναι πολύ περιορισμένοι, οι αίθουσες έχουν μικρύνει, οι περισσότερες έχουν χωριστεί. Και τα προγράμματα των σχολείων προτείνουν περισσότερες ώρες για εργαστήρια, για πληροφορική, για πιο εξειδικευμένα μαθήματα.

Εμείς ως Λαϊκή Συσπείρωση έχουμε πει επανειλημμένα ότι πρέπει επιτέλους να γίνει νέο σχολικό συγκρότημα, ένα νέο λύκειο, σε νέο χώρο.

Πού κολλάει η χωροθέτηση;

Σε πολεοδομικά ζητήματα, στο συγκεκριμένο οικόπεδο: δεν έχει τα κατάλληλα μέτρα, δεν έχει άδεια. Σύμφωνα με το πολεοδομικό σχέδιο δεν φτάνουν τα τετραγωνικά. Υπάρχει όμως εναλλακτική: μπορεί να γίνει τροποποίηση του σχεδίου ώστε η δόμηση να επαρκεί για το σχολείο. Είναι καθαρά πολιτική επιλογή — μια απόφαση δημοτικού συμβουλίου είναι. Δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Δεν είναι μόνο τεχνικό το ζήτημα.

Το ζητάτε πόσα χρόνια;

Δέκα χρόνια, τουλάχιστον. Όπως παλεύουμε και τις εργατικές κατοικίες. Δεν υπερβάλλουμε, δεν είμαστε μαξιμαλιστές. Είναι αναγκαίο, δεν είναι πολυτέλεια — να φύγουν τα παιδιά από τις λαμαρίνες. Και ξέρετε κάτι; Αυτές οι λαμαρίνες έχουν και ημερομηνία λήξης, δεν το λένε, αλλά το ξέρουμε πολύ καλά και το ξέρω και ως τεχνικός. Δεν έπρεπε να είναι τα παιδιά μέσα.

Και δεν είναι μόνο αυτό: δημοτικά και νηπιαγωγεία, λόγω έλλειψης αιθουσών, χρησιμοποιούν κοντέινερ στις αυλές για κάποιες ανάγκες. Είναι προσβολή για τα παιδιά. Λέμε ότι είναι προσωρινές λύσεις — και έχουμε δέκα χρόνια κοντέινερ που έχουν λήξει, με περισσότερα παιδιά από όσα λέει ο κανονισμός μέσα.

Πάμε στην Ιακωβατειο Βιβλιοθήκη. Πού βρίσκεται το ζήτημα;

Υπάρχει μια ομάδα μηχανικών, με πρωτοβουλία του Πέτρου Πετράτου, και έχει γίνει μελέτη αποκατάστασης. Τώρα προσπαθούμε μέσα από τις  διαδρομές των υπουργείων, γιατί εμπλέκεται και το Υπουργείο Πολιτισμού — το κτίριο είναι διατηρητέο. Ιδιοκτησιακά ανήκει στο Υπουργείο Παιδείας. Νομίζω ότι είμαστε σε καλή κατεύθυνση. Τυχαίνει να είμαι στην ομάδα μελέτης με τον Δημήτρη Μεσσάρη. Το κρίσιμο είναι να κατοχυρωθούν επαρκείς πόροι, γιατί όλα αυτά έχουν περάσει πάνω από μια δεκαετία χωρίς έργο.

Στις εργατικές κατοικίες είχατε διαφωνήσει με τον διαχωρισμό σε κίτρινα και κόκκινα. Γιατί;

Γιατί είναι ψευδεπίγραφη λύση. Τα κίτρινα είναι τα επισκευάσιμα, τα κόκκινα προς κατεδάφιση. Εμείς λέμε ότι τα κίτρινα, επισκευασμένα, παραμένουν επικίνδυνα σε ισχυρό σεισμό. Και στην πράξη: οι εργασίες στα κίτρινα έχουν σταματήσει εδώ και περίπου τρεις μήνες, ο εργολάβος έχει αποχωρήσει — και πρόκειται να αποχωρήσει, όπως φαίνεται, και από το Κέντρο Υγείας Σάμης και από το νοσοκομείο. Καθυστέρηση που μπορεί να φτάσει τα οκτώ χρόνια. Δεν μπορούμε να λέμε στον κόσμο μια αλήθεια που δεν είναι. Ζητήσαμε αρμοδίως να λυθούν τα ζητήματα.

Δημοτικά τέλη και νερό — τι αλλάζει για τον δημότη;

Το δημοτικό συμβούλιο αύξησε το τέλος παρεπιδημούντων από 0,75% και το τέλος επί ακαθαρίστων εσόδων από 0,5%. Η απάντηση της δημοτικής αρχής είναι ότι «αυξάνονται τα πάντα». Όπου ο νόμος έθετε πλαφόν, ο Δήμος το αύξησε στο μέγιστο — την ώρα που δεν υπάρχει αντίστοιχη αύξηση σε μισθούς και συντάξεις.

Για το νερό λέμε όχι στην ένταξη σε μεγάλες εταιρείες. Οι δήμοι αντιδρούν, αλλά κάποιοι δήμαρχοι τα έχουν δώσει. Εδώ συζητάμε για χρέη ύψους 11 εκατομμυρίων και το κόστος πέφτει πάντα στους μικρούς: από τη μια η συνταξιούχος στις εργατικές κατοικίες που πληρώνει το λογαριασμό, από την άλλη ο μεγάλος που δεν πληρώνει. Ζητάμε διαφάνεια, ζητάμε στοιχεία — και δεν παίρνουμε απάντηση.

Ποιο είναι το δικό σας κριτήριο, τελικά, για την ψήφο;

Ο καθένας να κρίνει με βάση την εμπειρία του. Και μια επισήμανση: δηλώνουν υποψήφιοι και δεν πατάνε στα χωριά, δεν έρχονται στον λαό — κινδυνεύει, λέει, η ζωή τους. Ας ερχόταν. Δεν φοβόμαστε εμείς. Το σχολείο είναι η ζωή μας.

Εμείς ως Λαϊκή Συσπείρωση θέλουμε ο λαός να πάρει το μέλλον στα χέρια του. Να θέσει στο περιθώριο αυτούς που πάνε κόντρα στα συμφέροντά του, που δεν έχουν θέση στην καρδιά του λαού, όχι απλώς στο πολιτικό σκηνικό. Και όποιος ζητάει την ψήφο μας να δεσμεύεται για το μέλλον των παιδιών μας. Ο αγώνας των παιδιών δεν πρέπει να πάει χαμένος.

Ο λαός άλλαξε. Ο λαός θα κρίνει.

Ναι, ο λαός θα κρίνει. Και θα το κάνει με τους δικούς του όρους.