“Σκόρπιες σκέψεις από τα βίντεο της επίσκεψης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης”

Elias Toumasatos

Σκόρπιες σκέψεις από τα βίντεο της επίσκεψης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης:
(Τη συμπαράστασή μου στους κλωτσοπατηθέντες από τα μεγάλα κανάλια ντόπιους δημoσιογράφους – συνιστώ να δείτε τα αμοντάριστα βίντεό τους για να διαπιστώσετε ποια είναι η πραγματική εικόνα όλων αυτών των εν ζωή λιτανεύσεων, απ’ όπου κι αν προέρχονται):
–

Το λάιβ είχε μεγάλο σασπένς και χάπι εντ: Θα καταφέρει η Κωνσταντίνα να προσεγγίσει τον Πρόεδρο;

Σιγά που δεν θα τα κατάφερνε. Το θρίλερ αρχίζει στο ύψος της Καμπάνας, όπου κάποιος ακούγεται να λέει “Μια κυρία με μαύρα πλησιάζει τον Πρόεδρο” τη στιγμή που η Κωνσταντίνα επελαύνει αποφασιστικά – η κ. Eleni Hioni, προσπαθώντας να σώσει τη ζωή της από αγκωνιές “συναδέλφων” της εξ Αθηνών, και ταυτοχρόνως να αποτρέψει γενικευμένη σύρραξη, διευκρινίζει ότι ο πρόεδρος δεν κινδυνεύει.

Μέχρι το τέλος του βίντεο του INKEFALONIA.GR στα δικαστήρια, και ενώ όλο και κάπου στην άκρη του πλάνου έβλεπα την Κωνσταντίνα να ελίσσεται, και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, το όνειρο γίνεται πραγματικότητα.

Μπροστά στο ναό της Θέμιδος, διότι “Εστιν δίκης οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά”, το δίκαιο (όχι του εργάτη, αλλά της Κωνσταντίνας) αποκαθίσταται: ο καλοσυνάτος Αλέξης υποδέχεται την Κωνσταντίνα και φωτογραφίζεται μαζί της. Το ενσταντανέ με τον Πρόεδρο είμαι βέβαιος ότι αναζητείται έναντι παχυλής αμοιβής από Luben, κουλούρια και άλλα κακεντρεχή σάιτ..

– Όταν μας επεσκέφθη ο κ. Μητσοτάκης, τον επήγαμε στον Άγιο (ξέρω τί σκέφτηκε το κακόβουλο μυαλό σας, αλλά άλλο θέλω να πω). Προς τούτο, διαγραμμίστηκε μετά από αιώνες και ο δρόμος Αργοστολίου-Αγίου. Για τον Αλέξη πάλι είχαμε διαγραμμίσει από πουρνό πουρνό το πάρκινγκ έμπροσθεν των δικαστηρίων (μάλλον τον ξεπετάξαμε ολίγον τι).

– Εκείνα τα έρημα πρωτόκολλα κοινωνικής αποστασιοποίησης τελικώς φαίνεται πως τα τηρώ μόνον εγώ και μερικοί κουρλοί, που ούτως ή αλλέως έχουμε τον ανθρωποδιώχτη. Το τραγούδι της ημέρας ήταν σίγουρα το “Αγκαλίτσες και Φιλάκια” της Μαντώς, που απορώ πως δεν αντηχούσε από τα ηχεία του Λιθοστρώτου.

Βρε ποιος κόβιντ και κουραφέξαλα; τώρα ας τον φιλήσω κι ας με νεκροφιλήσουν μετά, σκέφτηκαν όλες οι συμπαθείς κυρίες, και δώστου χούφτωμα από δω κι από κει – καλέ θα τονε κατσιάσετε , άστε τον κάτω τον άνθρωπο!

– Κατάλαβα επίσης ότι όταν ο αρχηγός επισκέπτεται τον λαό του, είναι μες στην αγκαλιά και στο φιλί. Επίσης, όλως τυχαίως, του συμβαίνουν διάφορα χαριτωμένα, από αυθόρμητους κανταδόρους, επίσης αυθόρμητους ενθουσιώδεις πολίτες, μέχρι μπόμπιρες που θέλουν σέλφι, και στελέχη του κόμματος που ακροβολίζονται για να τους πάρει η κάμερα τόσο όσο να πετύχουν καλύτερα πλάνα από ετέρους Καππαδόκες αλλά να μην κρύβουν και τον Πρόεδρο…

– Αντιθέτως, όταν ο λαός επιθυμεί να επισκεφθεί τον εκάστοτε αρχηγό, συνήθως για να εκφράσει τα παράπονά του, η υποδοχή δεν γίνεται με κανταδόρους, αλλά με ευγενέστατα ΜΑΤ, τα οποία εξαπολύουν αντισηπτικά δακρυγόνα και χημικά για να μας εξασφαλίσουν ανοσία αγέλης στην καταστολή. Φαίνεται δηλαδή ότι για όλους τους ηγέτες άλλος είναι ο λαός “τους’ κι άλλο ο λαός χωρίς το κτητικό “τους”…

Υ.Γ. Ας μην παρεξηγηθώ από τους φίλους προσκείμενους στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα ίδια ισχύουν και για τις λιτανείες του εν ζωή σωτήρος Κυριάκου.

Τα έχω πει, άλλωστε, αυτά και για τους άλλους.

Διότι αυτό το “διαλέγουμε πλευρά” είναι τις περισσότερες φορές ψευτοδίλημμα.

Αλλά επειδή σοβαρός δεν είμαι για να μιλήσω σοβαρά, ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί: