skip to Main Content
ATT00004

Τα κεφαλλονίτικα έθιμα των Θεοφανίων (Μέρος α΄ )

 

 

Η Βάπτιση στο Ληξούρι

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Από παλιά σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε  η Βάπτιση των Θεοφανείων στο Ληξούρι γινόταν με εντυπωσιακό τρόπο. Φαίνεται ότι ο λαός της Παλικής που στην ιδιοσυγκρασία του είναι πιο κοινωνικός από τους υπόλοιπους  Κεφαλονίτες, γίνεται εκδηλωτικός σε παραστάσεις και εκφράσεις της παράδοσης και του τρόπου ζωής του.

Η Βάπτιση γινόταν όπως και σήμερα τις 6 του Ιανουαρίου ημέρα των  Φώτων σύμφωνα  με το Ορθόδοξο τυπικό, το πρωί στην εκκλησία στο καλαίσθητο πάρκο που είχαν φτιάξει οι επίτροποι και οι ιερείς και το έστηναν στο κέντρο περίπου του ναού.

Το πάρκο ήταν φτιαγμένο από την ημέρα του Αγιασμού, ντυμένο με μούσκλια και βρύα στο επίπεδο μέρος του και στα τέσσερα άκρα του πάρκου, που ήταν οι κολόνες  οι οποίες  προεξείχαν προς τα πάνω, τοποθετούσαν μυρτιές και δάφνες μαζί  με μεγάλα φοινικόκλαρα τα οποία μεταξύ τους αυτά σχημάτιζαν καμάρες.

Τούτα τα χρόνια ελάχιστοι ιερείς επιμελούνται με μεράκι την κατασκευή καλαίσθητου πάρκου. Στο Ληξούρι  επιβλητικό ήταν και είναι το  πάρκο της Βαπτίσεως  στο ναό του Αγίου Νικολάου των Μηνιατών. Ο παλιός ιερέας π. Χαράλαμπος Κουμάτος και συνεχίζει δυναμικά ο διάδοχός του π. Νικόλαος Σωτήρας μαζί με τους επιτρόπους του ναού επιμελούνται με πολύ μεράκι την κατασκευή του πάρκου.

Τιμητικά θα πρέπει να αναφέρω αυτήν την προσπάθεια, που γίνεται χρόνια τώρα,  των επιτρόπων του Αγίου Νικολάου των Μηνιατών, Γεράσιμου  Δημητρίου Δρακόπουλου, και  Νεκτάριου Αραβαντινού που με τη βοήθεια του Δημητρίου Παπαϊωάννου, της Μαμένια Δρακοπούλου, της Αγγελικής Γεωργίου Μεσσάρη, της Όλγα Αντωνέλου και άλλων ενοριτών,  κατασκευάζουν και ντύνουν το πάρκο ακολουθώντας την παλιά παράδοση. Στο επίπεδο μέρος του πάρκου που το περικλείουν οι κολόνες με τα φοινικόκλαρα  και τις μερσίνες,  οι πιστοί τοποθετούν τα δοχεία τους δίπλα στα μεγάλα δοχεία  με το νερό που πρόκειται να αγιάσει λειτουργικά ο ιερέας.

Όταν έρχεται η στιγμή να πάρουν αγιασμό από το μεγάλο δοχείο, ο καθένας προσπαθεί να βουτήξει το μικρό δοχείο του, ποτήρι ή πιγκιόνι και να πάρει λίγο αγιασμένο νερό.

Ακολουθούσε η  «Δημόσια Βάπτιση» έπειτα από τις ενοριακές,  που γινόταν στη θάλασσα και ση δημόσια Βρύση, αυτήν που βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της κεντρικής πλατείας της πόλης.

Ωστόσο ο μητροπολιτικός ναός του Ληξουρίου, ο Παντοκράτορας τελείωνε τη Βάπτισή του λίγο πιο αργά από τις άλλες ενορίες για να συγκεντρωθούν  και οι υπόλοιποι ιερείς, ώστε να ξεκινήσουν μαζί για τη δημόσια Βάπτιση.

Ο ναός, όπως και κάθε ναός που γινόταν η Βάπτιση,  παλιά ήταν στρωμένος με πευκιά και στολισμένος ανάλογα με τις πρασινάδες της εποχής και το όλο κλίμα ήταν εορταστικό αντάξιο της μεγάλης εορτής. Ερχόταν στον Παντοκράτορα η Φιλαρμονική της πόλης, είχαν μαζευτεί και οι επίσημοι και οι αρχές του τόπου, παρατάσσονταν και οι ιερείς που μπροστά από αυτούς πορευόταν η εικόνα της Βαπτίσεως και ξεκινούσε η πομπή για να πραγματοποιήσουν τη Βάπτιση  στην παραλία εκεί κοντά στο τελωνείο.  Ο αρχιερατικός επίτροπος έριχνε το σταυρό τρεις φορές στη θάλασσα και έψαλλε μαζί με τους άλλους ιερείς και ψαλτάδες το «Εν Ιορδάνη..». Παιάνιζε η Φιλαρμονική και δυο –τρεις νέοι  έπεφταν στη θάλασσα για να πιάσουν το σταυρό μέσα στα κρύα νερά. Ήταν μεγάλη τιμή και ευλογία για κάποιον να πιάσει τον  σταυρό. Άφηναν ένα περιστέρι  σε κάθε ρίξιμο του σταυρού στη θάλασσα. Βάρκες και καΐκια συνόδευαν θαλάσσια τη τελετή κοντά στο μέρος της παραλία και έδιναν μια όμορφη εορταστική εικόνα. Ο Μαρίνος Γερουλάνος αναφέρει στο βιβλίο του «Το Ληξούρι» ότι  «O Σταυρός ερρίπτετο εις την θάλασσα χωρίς να είναι προσδεδεμένος και ήτο ζήτημα φιλοτιμίας ποιος θα ήτο έτοιμος με τα ρούχα , ως είχε, να πέση εις την θάλασσα και να φέρη τον Σταυρόν»  Ακολουθούσε η  Βάπτιση στη Βρύση της πλατείας επίσης από τον αρχιερατικόν επίτροπο με συνοδεία των άλλων ιερέων,  φυσικά κάτω από τους ήχους της Φιλαρμονικής και των ψαλτάδων.

Από το 1988 ο μακαριστός μητροπολίτης  Σπυρίδωνας ερχόταν μετά τη Βάπτιση στο Αργοστόλι, στη Σισσιώτισσα  στο Ληξούρι, με το φέρυ-μπωτ και έτσι εγκαταλείφτηκε το μέρος της παραλίας κοντά στο λιμεναρχείο, το οποίο αντικαταστάθηκε από την κουπαστή του πορθμείου. Βέβαια η Βάπτιση γίνεται και πάλι επιβλητικά στο λιμάνι με τη συνοδεία πολλών πλεούμενων  του Ληξουρίου και του Αργοστολίου. Μετά τη Βάπτιση στο λιμάνι του Ληξουρίου ακολουθεί η Βάπτιση στη Βρύση, πάντα με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής, των αρχών και φυσικά όλης της μεγάλης πομπής των  ιερέων, των ψαλτάδων και κόσμου που γιορτάζει τα Θεοφάνεια με λαμπρότητα.

 

 

Υπάρχουν θαυμάσια ποιήματα δημοσιευμένα στο «Ζιζάνιον» που ο ποιητής τους σχολιάζει τα γεγονότα  και τον τρόπο που γινόταν η  Βάπτιση στο Ληξούρι.

Το ακόλουθο ποίημα το υπογράφει ο Ληξουριώτης, ψευδώνυμο του Ρόκου Ξυδάχτυλου. Βλ. «Ζιζάνιον» 10/1/1909 αρ. φυλ. 516.

 

Πώς Βαπτίζουν το Χριστό στο Ληξούρι το γνωστό

 

Όλα μας καλύτερα αφ’ τουν αλλονώνε

ανοιχτός ορίζοντας, μπούρλες εξυπνάδες

και το σπουδαιότερο που και του Φωτώνε

μεσ’ το γιόμα κάνουνε τόσες μπατινάδες!

 

Ω! τι αριστούργημα ! Τόσες λιτανείες!

Πόσα σταυρομάναλα, χώρια – χώρια

βγαίνουνε  όλες η ενορίες

Και στο πόρτο  φτάνουνε

Μ’ όλα τα μπαγάγια!

 

Κάθε Δεσιμώτατος  μέσ’ τ’ ασκέρι τρέχει

και την αγιαστούρα του σοβαρός κρατεί

και ο κόσμος έδεκει βλέπει και προσέχει

ποιος παπάς την έχει πούλιο φουντωτή.

 

 

 

 

Στα πεζούλια  φτάνωντας του κενάριου πόρτου

με ψαλμούς και άριες όπως τα τραγούδια,

το σταυρό στη θάλασσα  ρίχνουνε του κόφτου

και μαζί μ’ δαύτονε  τόρτσες κι αγγελούδια.

 

Έπειτα αφ’ τη θάλασσα πάλι ξεκινάνε

μώλο, μώλο βλίαζοντας ντρίτα  για τη βρύση

πουν’ η μπούκα διάπλατη και τονέ βουτάνε

και τόνε μοσκεύουνε όπως το  κοφίσι!

 

Κι αν κατά περίσταση, άλλη ενορία

τύχη μέσ’ την ώρα Βάπτιση να κάνη

η κατόπιν στέκονται μέσ’ στα καφφενεία

ψάλλοντας    ως  τόσο τον  «εν  Ιορδάνη!».

 

Κι οι ψαλτάδες εδεκεί  κάνουνε φουρόρε

με τα πολυχρόνια τα ιν ρε μινόρε

για τον Ιεράρχη και το Βασιληά

πω’ λυώσαν κι οι δύο απ΄ τη δουλειά!

 

«Και του χρόνου» βλιάζωντας έπειτα κινάνε

τα παιδιά μονάχα τους με σικλιά  στον  ώμο

κι οι παπάδες, ψάλλωντας, τα λεφτά μετράνε

και για την ασφάλεια πάν’ απ’ άλλο δρόμο!

Ληξουριώτης (Ρόκος Ξυδάχτυλος)

Γεράσιμος  Σωτ. Γαλανός

Η τρίτη μεγάλη γιορτή του Δωδεκαημέρου είναι τα Θεοφάνεια ή τα Φώτα, που μαζί με την ημέρα του Αγιασμού και του Αϊ –Γιάννη, κάνουν ένα τριήμερο γιορτής των νερών.

Να ξημερώνει του Αγιασμού  (5 Ιανουαρίου) γίνεται σχεδόν νυκτερινή ακολουθία στις εκκλησίες, και έπειτα, αφού χαράξει η μέρα για καλά οι παπάδες φορώντας το πετραχήλι τους και με μια καλλιτεχνική αγιαστήρα γυρίζουν στα σπίτια και στα μαγαζιά της ενορίας τους ψάλλοντας το «Εν Ιορδάνη». Έχουν  για συντροφιά τους ένα παιδί που κρατάει ένα σφαιρικό σίκλο (κανάτα, κουβά, δοχείο) και μέσα έχουν τον αγιασμό.

Οι παπάδες βουτούν μέσα στο δοχείο με τον αγιασμό την αγιαστούρα τους και με απότομο εξακοντισμό εκτοξεύουν τον αγιασμό στο χώρο που θέλουν να αγιάσουν.

Οι πρασινάδες και τα άνθη  με τα οποία που είναι κατασκευασμένη η αγιαστούρα είναι τα σύμβολα που διώχνουν τα δαιμονικά ή το κάθε αντίπαλο στοιχείο του χειμώνα.  Συγχρόνως δείχνουν πως έρχεται η άνοιξη και μεγαλώνει η μέρα αισθητά.

Λένε στην Κεφαλονιά πως τα παγανά όταν έβλεπαν τον παπά να αγιάζει έλεγαν:

«φεύγετε, να φεύγουμε

κι έφτασ’ ο νταυρόπαπας

με την αγιαστήρα του

και με τη βρεχτήρα του!»

Ενώ ο κόσμος πιστεύει:

«Άγιασαν τα νερά παν τα παγανά»

Παλιά έβγαιναν και παρέες από παιδιά με το σικλάκι ή το πιγκιόνι χωρίς τον παπά και άγιαζαν τα σπίτια και τα μαγαζιά. Ως συνήθως οι νοικοκυρές έριχναν μέσα στην κανάτα μεταλλικά νομίσματα.

Τα κάλαντα των Φώτων

Τα κάλαντα των Φώτων δεν έχουν τη δημοτικότητα που έχουν αυτά των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς .Βέβαια, βγαίνουν κάποιες παρέες και τα λένε. Έχουν τύπο πανελλήνιο που είναι κι αυτός βυζαντινής καταβολής.

«Ήρτανε τα Φώτα και οι Φωτισμοί

και χαρά μεγάλη κι οι αγιασμοί.

Ήρτε κι η Κυρά μας Πι-γής-Πι-γής

σπάργανα βασταίνει, κερί κρατεί

και τον Άη Γιάννη παρακαλεί

Αφέντη μ’αη Γιάννη και Βαφτιστή,

κάμε τον Υιό μου Θεού παιδί…..»

Η νηστεία του Αγιασμού

Την ημέρα του αγιασμού η εκκλησία μας την έχει μέρα νηστεία και κάθαρσης.

Μαγειρεύουν στα σπίτια νηστίσιμα φαγητά, αλλά τρώνε το λάδι. Δε λείπουν βέβαια την ημέρα αυτή οι λουκουμάδες και τα τηγανόψωμα. Φτιάχνουν παντού τσιγαρίδια (χόρτα γιαχνιστά), που και ο παπάς όταν έλθει για τον αγιασμό, μπορεί να δοκιμάσει μια πιρουνιά.

Η μέρα των Φώτων

Η άλλη μέρα από του αγιασμού είναι των Φώτων. Ο Κεφαλλονίτης εκτιμά πολύ αυτή τη γιορτή και τη θεωρεί ισάξια της Λαμπρής. Αυτό φαίνεται από τη γνωστή

φράση του «κάθε Φώτα και Λαμπρή».

Το πρωί όλος ο κόσμος είναι στην εκκλησία, έχουν δε στο νου τους οι ενορίτες να δώσουν τον επίσημο μποναμά στον ιερέα τους, «την μάντσια του».

Στις περισσότερες εκκλησίες του νησιού μας οι ιερείς με τους επιτρόπους έχουν στήσει ένα ωραίο πάρκο της Βάπτισης, όσο μπορούνε πιο καλλιτεχνικό.

Επιστρατεύουν κάθε λογής πρασινάδες, ελατόκλαρα, φοίνικες και μούσκλια, ακόμη και κλαριά με πορτοκάλια για να κοσμήσουν όσο γίνεται επιβλητικά το πάρκο. Παλιά  κάποιοι ιερείς έβρισκαν ελατόχορτο από τον Αίνο και έστρωναν την επίπεδη επιφάνεια του πάρκου. Πάνω στο πάρκο και στα πλαϊνά του οι πιστοί είχαν τοποθετήσει τα δοχεία τους για να βάλλουν μέσα τον αγιασμό τους.

Για τους Κεφαλλονίτες το άγιασμα των υδάτων είναι πολύ σημαντικό,

γιατί ως λαός ναυτικός έχει το νου του στραμμένο στη θάλασσα. Γι’ αυτό λέει: « να πέσει ο Σταυρός στη θάλασσα, να αγιάσουν τα νερά, να ταξιδεύουν καλύτερα τα καράβια».

Η Βάφτιση στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι

Την ημέρα των Φώτων γίνεται βάφτιση μετά την πρωινή λειτουργία  όπου υπάρχουν δεξαμενές νερού. Επίσης στο Αργοστόλι εκεί κοντά στη εκκλησία της  Σισσιώτισσας,

στο σημείο που αρχίζει η Γέφυρα. Το πάρκο (εξέδρα για τον Δεσπότη και τους επισήμους )είναι στρωμένο με πευκιά (χαλιά) και ντυμένο με φοινικόκλαρα και έλατα.

Το θέαμα  πάνω στη Γέφυρα, στην παραλία και μέσα στις βάρκες που στολισμένες σφυρίζουν εορταστικά, είναι γραφικό και η βάφτιση γίνεται πανηγυρικά με το χαρούμενο παίξιμο της Φιλαρμονικής. Παλιά ύστερα από τη βάφτιση γινόταν εξόρμηση στα ελατόκλαρα και στις πρασινάδες του πάρκου ποιος θα τις πάει στο σπίτι του  για το καλό του χρόνου και να προφυλάσσονται από θαλασσινό κίνδυνο.

Έπειτα από τη βάφτιση στο Αργοστόλι έρχεται ο Μητροπολίτης μας με το

φέρυ -μπωτ στο Ληξούρι. Αράζει το φέρυ- μπωτ, γιομίζει κόσμο, ιερείς, επισήμους και το σώμα της Φιλαρμονικής και «σηκώνει» πόρτα, ώστε να τοποθετηθεί απέναντι από την παραλία που βρίσκεται ο πολύς κόσμος. Γίνεται η βάφτιση, αμολούν περιστέρια  και τέσσερις πέντε  νεαροί πέφτουν στα κρύα νερά για να βρούνε το σταυρό.

Βάρκες, καΐκια και κάθε λογής πλεούμενο κορνάρει ως ένδειξη χαράς και συμμετοχής. Έπειτα γίνεται και άλλη βάφτιση στο κέντρο του Ληξουρίου, κοντά στην πλατεία , όπου είναι η Δημόσια Βρύση. «Το ρίξιμο του Σταυρού» δηλαδή Βάπτιση  γίνεται και σε άλλα μέρη του νησιού, όπως  στη Σάμη, στην Πεσσάδα, στα Ζόλα, στους Πετανούς, στον Πόρο και αλλού όπου κοντά υπάρχει δεξαμενή νερού ή θάλασσα.

 

 

Τα κεφαλλονίτικα έθιμα των Θεοφανίων

(Μέρος β΄)

Ριζοσπαστικά κάλαντα των Θεοφανίων  (1854)

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Τα ξεχασμένα Ριζοσπαστικά κάλαντα των Θεοφανίων  του νησιού μας που χρονολογούνται από το 1854. Πρόκειται για σπάνιο μονόφυλλο που εξέδωσε το τότε Τυπογραφείο Κεφαλληνίας  «Η  ΣΑΛΠΙΓΞ». (Επίσης σώζονται και τα άλλα δυο μονόφυλλα με τα κάλαντα Χριστουγέννων του τυπογραφείου  «ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ» 1854  και Πρωτοχρονιάς «τυπογραφείο Η ΣΑΛΠΓΞ» ). Ανακοίνωση για τα τρία μονόφυλλα με θέμα «Ριζοσπαστικά Κάλαντα Δωδεκαημέρου  Κεφαλληνίας» εξεδόθησαν από τον υπογράφοντα το κείμενο, στον τόμο  που εκδόθηκε από την Εταιρεία Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών «Λαογραφία- Εθνογραφία στα Επτάνησα» (σ.σ. 551-560),  (Πρακτικά συνεδρίου ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ 27-29 ΜΑΪΟΥ 2005) ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΩΤ. ΛΟΥΚΑΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ν. ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ 2008.

Η μεταφορά του ποιητικού κειμένου των καλάντων από το μονόφυλλο κρατήθηκε ως έχει με εξαίρεση το πολυτονικό σύστημα, λόγω του υπολογιστή. Τα έντονα γράμματα μαύρα γράμματα είναι οι ριζοσπαστικοί στίχοι. Στο μονόφυλλο αυτό δε συμβαίνει, απεναντίας όλο το ποιητικό κείμενο είναι ενιαίο στην τυπογραφική του μορφή.

ΕΓΚΩΜΙΟΝ

ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ

ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«Καλησπερίζω άρχοντες κι’ αν ήναι ορισμός σας,

Χριστού την θείαν βάπτισιν να’ πω στ’ αρχοντικό σας.

Μετά την γέννησιν Χριστού π’ απέρασε και πάγει,

Και μετά ’μέρας δεκατρείς ενεφανίσθη πάλιν.

Τότε προετοιμάζετο εν Βηθλεέμ τη πόλει,

Και τώρα παραπέμπεται Χριστός προς Ιορδάνην.

Εκεί βρέφος μικρότατον, σπήλαιον τον εδέχθη,

Κι’ εδώ ως άνδρας τέλειος στον Ιορδάνην τρέχει.

Τότε αστήρ εφαίνετο επάνω εν τω Σπηλαίω,

Και τώρα η Αγιά Τριάς τον μαρτυρεί και λέγει.

Εκεί μητέρα εβάσταζε το βρέθος στας αγκάλας,

Και άγγελοι κρατούσανε στας χείρ(ά)ας των λαμπάδας.

Εκεί ποιμένες ήκουον αγγελικόν τον ύμνον,

Και  σήμερον τα ύδατα το βρέφος καταπίνουν.

Εκεί του επροσφέρανε σμύρναν, χρυσόν, λιβάνι,

Κιό Πρόδρομος την χείρα του  στην κεφαλήν του βάνει.

Εκεί τον απαντήσανε τρεις μάγοι εκ Περσίδος,

Και δός μας ελευθέρωσιν εκ πάσης τυραννίδος.

Έρχόμενος ο Κύριος ως δια να πληρώση,

Των προφητών το κήρυγμα και λύτρωσιν να δώση.

Συναπαντά τον Πρόδρομον εκεί που περιπάτει,

Ξυπόλυτον κι’ ασπήτοτον την, γην είχε κρεββάτι.

Με έν δερματοκάμηλον ήτο  περικλυσμένος,

Με ζώνην μιαν δερμάτηνον ήτο περιζωσμένος.

Ευθύς του λέγει ο Ιησούς∙ λέγω σου Ιωάννη,

Έλα και ακολούθα με πάμε προς Ιορδάνη,

Γιατ’ έχω χρείαν από εσέ νάλθης να με βαπτίσης,

Και με την χείρα σου την δεξιάν να με υπηρετήσης,

Εγώ αφέντη μου Θεέ κηρύττω σου τον νόμον,

Και ταις δικαίς σου εντολαίς στον κόσμον φανερόνω.

Δεν έχω πόδια να σταθώ, μάτια να τ’ ασηκώσω,

Και εις την άκραν κορυφήν το βάπτισμα να δώσω.

Ως είδε αυτόν η θάλασσα έφυγε εν αβύσσω,

Κι’ ο Ιορδάνης ποταμός εστράφη εις τα οπίσω.

Σαν άπλωσε ο Βαπτιστής το χέρι να βαπτίση,

Και στα νερά του ποταμού τον Ιησού να λούση,

Ευθύς ανοίξανε οι Ουρανοί και ο Πατήρ εφάνη,

Καλότυχα τα μάτια σου εσένα Ιωάννη.

Το Πνεύμα εκατέβαινε σαν ένα περιστέρι,

Την μαρτυρίαν εκ Πατρός προς τον Υιόν να φέρη.

Ούτος εστίν ο Ιησούς ο Λόγος ο δικός μου,

Ο ποθητός, ο εγκαρδιακός και ο αγαπητός μου.

Σήμερον πρέπει με χαράν όλοι να δεηθώμεν,

Από τους ασεβείς αυτούς να ελευθερωθώμεν.

Να ενωθώμεν όλοι μας με την Σεπτήν Ελλάδα,

Ν’ ανάψωμεν εις τους εχθρούς την διχονοίας δάδα.

Ετύραξα σ’ τον Ουρανόν, κ’ είδα τον Αγγελόν  μας

Να κυνηγά με το σπαθί τον βάρβαρον εχθρόν μας.

Ετύραξα σ’ τον ουρανόν κ’ είδα ένα δυο στεφάνια,

Και με το καλονύκτισμα καλά σας Θεοφάνεια.

Και πάλ’ εματακύταξα κ’ είδα ένα δυο λαμπάδες,

Και με το καλονύκτισμα καλαίς σας εορτάδες.

ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ

 

ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΝ  Η ΣΑΛΠΙΓΞ.

 

 

 

 

 

 

 

 

Διονύσιος Βούτος
Δημοσιογράφος
35 χρόνια στην δημοσιογραφία. Δημοσιογράφος ΕΡΤ
Back To Top