skip to Main Content
15439783 1635193706498120 8205940451642232421 N (Copy)

Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σήμερα, λέει είναι η Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Να γελάσω; Να κλάψω; Να θυμώσω; Να βρίσω; Τι να κάνω από όλα αυτά; Όλα μαζί και με ανάκατη σειρά ξανά και ξανά, μάλλον…

«Γιατί το Φως είναι ένα, αδιαίρετο, κι οπουδήποτε νικήσει ή νικηθεί, νικάει και νικιέται και μέσα σου.» (Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο)

Ανθρώπινα Δικαιώματα… «Σαν σήμερα το 1948, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν μια σειρά οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ισχύουν για όλους μας. Τιμούμε αυτό το σημαντικό ορόσημο στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός πιο ελεύθερου και ισότιμου κόσμου.»
«Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ηθικές αρχές που θέτουν συγκεκριμένα πρότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς και συνήθως προστατεύονται ως νόμιμα δικαιώματα κατά το εθνικό και διεθνές δίκαιο. Αυτά περιλαμβάνουν αστικά και πολιτικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, καθώς και την ισότητα ενώπιον του νόμου[3]. Στα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνονται, επίσης, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία, το δικαίωμα στην τροφή, το δικαίωμα στην κατοικία, το δικαίωμα στην ιατρική περίθαλψη, το δικαίωμα στην εκπαίδευση και το δικαίωμα συμμετοχής στον πολιτισμό.» (Βικιπαίδεια)

Κι έρχομαι να ρωτήσω: Σε ποιο κράτος, και ειδικά στη γειτονιά μας, συμβαίνουν αυτά και δεν το έχω δει; Είμαστε, αλήθεια, ΟΛΟΙ ισότιμοι; Οι Έλληνες, οι Σύριοι, οι Παλαιστίνιοι – αναφέρομαι σε κράτη, γιατί αν αναφερθώ σε ομάδες συνανθρώπων μας, θα χρειαστούμε τόμους ολόκληρους – οι Αιθίοπες, οι Ιρανοί και Ιρακινοί, και πολλοί άλλοι γείτονες, έχουμε τα ίδια δικαιώματα με τους Αμερικανούς, Γερμανούς, Γάλλους και γενικά τους προύχοντες, έχοντες και κατέχοντες και λωποδύτες, αυτού του ισότιμου κόσμου;
Και για να πω για τη χώρα που ζούμε, τη πανέμορφη Ελλάδα μας. Έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα; Άσπροι, μαύροι, μιγάδες, ομάδες ή και μειονότητες;
Πόσοι συνάνθρωποι μας έχουν το ίδιο δικαίωμα στην εργασία, στην τροφή, στην κατοικία, στην ιατρική περίθαλψη; Πόσοι νέοι άνεργοι υπάρχουν; Πόσοι συνάνθρωποι μας κοιμούνται, και μάλιστα καταχείμωνα, σε χαρτόκουτα στα πεζοδρόμια και ψάχνουν στους κάδους για τροφή;
Πόσο ψεύτες και υποκριτές είμαστε, αλήθεια; Πόση ντροπή πρέπει να κοκκινίζει τα μάγουλά μας, χωρίς να χρειαζόμαστε ιδιαίτερα φτιασίδια… Αλλά για να ντραπεί κανείς, πρέπει να διαθέτει τσίπα, φιλότιμο, ανθρωπιά…
Στα χαρτιά και στους “νόμους” όλα είναι πολύ όμορφα και “ανθρώπινα” να λέγονται και να κηρύσσονται, χωρίς καμία ευθύνη των λόγων και των κηρυγμάτων. Αμολάμε μια Παγκόσμια Μέρα, όπως αμολάμε τον χαρταετό, και καθαρίζουμε. Μια μέρα είναι, βρε αδερφέ, δεν είναι ΚΑΘΕ μέρα… Μην παίρνουν θάρρος τα σκλαβάκια… Πώς πετάμε ένα ξεροκόμματο σ’ ένα αδέσποτο και πιστεύουμε πως κάναμε την καλή μας πράξη της ημέρας, ακριβώς έτσι μας συμπεριφέρονται. Κι εμείς ΟΛΟΙ είμαστε τόσο αποβλακωμένοι, που αντί να τους στείλουμε ΟΛΟΥΣ στον αγύριστο, τους προσκυνάμε, βγαίνουμε στους δρόμους και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας κι εκείνοι, φευ, καμαρώνουν για το έργο τους, αυτό της Παγκόσμιας Μέρας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και για τόσες Παγκόσμιες Μέρες χωρίς αντίκρισμα…

ΠΗΓΗ

Φωτογραφία της Athina Maravegia.
Φωτογραφία της Athina Maravegia.

 

Διονύσιος Βούτος
Δημοσιογράφος
30 χρόνια στην δημοσιογραφία. Δημοσιογράφος ΕΡΤ
Back To Top