skip to Main Content
20170817 202602 (Copy)

Αφιέρωμα: Ο αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος στην Κεφαλονιά ….

Οι «ξένοι», η αγάπη και το ρολόι…

 

Εμπνευσμένος, ενωτικός και με χιούμορ ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος (Γιαννουλάτος) κέρδισε από την πρώτη στιγμή όλους τους Κεφαλονίτες κατά τη διάρκεια της ολιγοήμερης παραμονής του στο νησί. Όπου μίλησε πρόσφερε απλόχερα στιγμές σπάνιας σοφίας αποδεικνύοντας αυτό που είπε κάποια στιγμή ο Θόδωρος Γαλιατσάτος: ότι αποτελεί δηλαδή τον πιο σημαντικό Κεφαλονίτη της Ομογένειας. Κι ας μην χρειαζόταν τα λόγια, αφού τα έργα του μιλούν από μόνα τους…

Ο σημαντικός αυτός άνθρωπος που έλκει την καταγωγή του από την Κεφαλονιά, και συγκεκριμένα την Άσσο, πέρα από τις σημαντικές μορφωτικές και εκκλησιαστικές του περγαμηνές (ο Άγγελος Κωνσταντάκης χρειάστηκε περίπου ένα τέταρτο για να διαβάσει ένα αφαιρετικό βιογραφικό του…), αποτελεί έναν πραγματικό φάρο, τόσο της ορθοδοξίας αλλά και όσων, ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστης, αναζητούν ανθρώπους που να συνδυάζουν την υψηλή πνευματικότητα με την απλότητα, την διαρκή κοινωνική προσφορά με την ταπεινότητα, την βαθιά και στέρεη πίστη με την έλλειψη δογματισμού.

Ο Άγγελος Κωνσταντάκης μιλά για τον Αναστάσιο

Ο Αναστάσιος μέσα στις λίγες μέρες που βρέθηκε στην Κεφαλονιά, κατάφερε με τρόπο απλό, σαφή, αιχμηρό αλλά και καλοπροαίρετο να μιλήσει για θέματα που άλλοι ιεράρχες δεν τολμούν πολλές φορές ούτε να ψιθυρίσουν. Μίλησε για τους «ξένους» για τους «αλλόθρησκους» γι’ αυτούς που ανήκουν σε άλλα δόγματα, με μια διάθεση κατανόησης, αγάπης και συμπόρευσης. Άλλωστε είναι γνωστό ότι όπου πήγε, άνοιξε τις πόρτες χωρίς διακρίσεις σε όλους όσους ήθελαν να βοηθήσουν ή είχαν ανάγκη να βοηθηθούν, ανεξάρτητα από τις εθνικές ή θρησκευτικές τους καταβολές.

Η Αριστερά

Πολλοί είναι οι εκκλησιαστικοί ποιμένες που έχουν καταφερθεί εναντίον της Αριστεράς. Κάποιοι δε, με τρόπο χυδαίο, δηλητηριώδη και εξωφρενικό όταν γίνεται από ανθρώπους που έχουν για σημαία τους την χριστιανική Αγάπη.
Ο Αναστάσιος θα μπορούσε κι αυτός να μισεί την Αριστερά. Ζει εδώ και χρόνια σε ένα μέρος που ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία διώχτηκαν για δεκαετίες από ένα καθεστώς που παρουσίαζε τον εαυτό του ως κομμουνιστικό. Βρήκε εκκλησιές γκρεμισμένες, άλλες που είχαν γίνει αποθήκες ή στάβλοι. Είδε ό,τι είχε αγαπήσει στη ζωή του, να εξευτελίζεται και να εξοβελίζεται. Η Αλβανία του Χότζα ήταν το πρώτο επίσημα αθεϊστικό κράτος στον κόσμο. Εκκλησίες και τζαμιά γκρεμίστηκαν, ιερείς και ουλεμάδες συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν.
Παρ’ όλα αυτά εκείνος διάλεξε ίσως τον πιο κολακευτικό τρόπο να μιλήσει για την διαφορά του από τους Αριστερούς. Αναφερόμενος στα νεανικά του χρόνια και στις τις ανησυχίες που είχαν μέσα στην κατοχή οι νέοι, είπε τα εξής:

«Άλλοι από εμάς διάλεξαν ότι θά ‘πρεπε (σ.σ. μετά την Κατοχή), να υπάρχει περισσότερη Δικαιοσύνη, Ελευθερία και Ισονομία και πήγαν προς ορισμένες κατευθύνσεις που χαρακτηρίστηκαν αργότερα ως «Αριστερές«. Άλλοι διαλέξαμε και είπαμε: «Ναι, η Δικαιοσύνη, ναι, η Ελευθερία, αλλά χρειάζεται και Αγάπη» και προσανατολιστήκαμε περισσότερο προς την Εκκλησία. Εκείνο που θέλω να σας βεβαιώσω ήταν ότι πάντα αισθανόμαστε μια βαθιά αγάπη και ένα σεβασμό για όλους τους άλλους, οι οποίοι έβλεπαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις αλλά λαχταρούσαν για μία πατρίδα η οποία πράγματι θα προχωρούσε μέσα στην ελευθερία, στη δημιουργικότητα και την αγάπη. Και έκτοτε ενώ πέρασαν τόσα χρόνια, εγώ αισθάνομαι μία απόλυτη άνεση, και ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω το γιατί μερικές φορές, τόσο έντονα στην Ελλάδα, διαλέγουμε το δρόμο των πολώσεων. Είναι μια από τις αδυναμίες μας…».

Να προσθέσουμε ότι τον Φεβρουάριο του 1973 ο Αναστάσιος βρέθηκε στην Νομική να μεταφέρει τρόφιμα και να συμπαραστέκεται στους έγκλειστους φοιτητές, ενώ λίγους μήνες αργότερα διαμαρτυρόταν στην ΕΣΑ για τις συνθήκες κράτησης. Επίσης από το 1975 έως το 1984 ήταν πρόεδρος της επιτροπής Συμπαραστάσεως του Κυπριακού Αγώνα.

O Αναστάσιος το 1960. Πηγή φωτογραφίας: Εφημερίδα «Έθνος» – Αναφέρεται το εξής: Μια σπάνια φωτογραφία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας το 1960, όταν ακόμα ήταν διάκονος. Δεξιά ο φίλος του, π. Αλέξανδρος Βερόνης, που έγραψε στο πίσω μέρος της φωτογραφίας: «Αυτός ο άνθρωπος θα πετύχει σπουδαία πράγματα».

 

Οι «ξένοι»

Στην Αρχιερατική Λειτουργία που τελέστηκε στον Άγιο Γεράσιμο, ανήμερα της μεγάλης γιορτής για το νησί, ο Αναστάσιος μίλησε για την έννοια του «ξένου», φέρνοντας για παράδειγμα τον ίδιο τον Άγιο, ο οποίος ήρθε σαν ξένος στην Κεφαλονιά και έγινε, όπως είπε, «η ψυχή, η παρηγοριά, το καταφύγιο και η δύναμη αυτού του τόπου».

Όμως δεν έμεινε μόνο εκεί. Μιλώντας για τους δαιμονισμένους και τους δαίμονες φάνηκε να τα βάζει όλα στη σωστή τους θέση. Ο δαίμονας, διάβολος, ο… «έξω από εδώ…» ή όπως αλλιώς θέλουμε να τον πούμε, δεν είναι τίποτε άλλο από το κακό που πολλές φορές κι εμείς περιέχουμε εντός μας και που για να το ξορκίσουμε το… φορτώνουμε σε μια φανταστική φιγούρα. Με λίγα λόγια, φορτώνουμε το κακό σε κάποιον «ξένο».

Έτσι κι ο Αναστάσιος, έστω και με πολλές επεξηγηματικές παρενθέσεις, επιστρέφει το κακό στον εαυτό μας, γιατί, φυσικά, μόνο εκεί μπορεί να νικηθεί.

«Επειδή κι εμείς, λίγο-πολύ, βρισκόμαστε σε ορισμένες φάσεις της ζωής μας, κάτω από διάφορες ενέργειες κάτι σαν δαιμονικές, ας προσέξουμε! Ας προσέξουμε αυτό το μήνυμα το οποίο με μία εκπληκτική, συνταρακτική σιωπή, μεταφέρει ο άγιός μας στις καρδιές όλων μας: Περισσότερη ταπείνωση, τίμια όχι ταπεινολογία. Περισσότερη αλήθεια, αδιαμφισβήτητη αλήθεια, χωρίς συμβιβασμούς. Περισσότερη ανιδιοτελή αγάπη, που ν’ αγκαλιάζει τον καθένα, και μην ξεχνάτε: και τον ξένο. Ο ίδιος (σ.σ ο Άγιος Γεράσιμος) ήταν κάποτε ξένος…»

Ίσως γι’ αυτό και ο Αναστάσιος μελέτησε τόσο πολύ τις άλλες θρησκείες και μάλιστα στους τόπους που λατρεύονταν. Έτσι, διαβάζουμε στο blog του Μόσχου Γκουτζιούδη ότι μελέτησε  τον Ινδουϊσμό, τον Βουδισμό, τον Ταοϊσμό, τον Κομφουκιανισμό, τα Αφρικανικά θρησκεύματα, το Ισλάμ στις χώρες που ακμάζουν (Ινδία, Ταϋλάνδη, Κεϋλάνη, Κορέα, Ιαπωνία, Kίνα, Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία, Νιγηρία, Βραζιλία, Καραβαϊκή, Λίβανο, Συρία, Αίγυπτο, Τουρκία κ.α.), γνωρίζοντας ο ίδιος Γαλλικά, Γερμανικά, Αγγλικά, Λατινικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Ρωσικά, Σουαχίλι και φυσικά Αλβανικά.

Ο Αναστάσιος με τον φημισμένο Κεφαλονίτη μαθηματικό Θανάση Φωκά. Περιττό να πούμε ότι ο αρχιεπίσκοπος δεν τα πάει καθόλου άσχημα με τις φυσικές επιστήμες, παραδείγματα από τις οποίες μάλιστα χρησιμοποιεί στις ομιλίες του.

Krishti u ngjall! – «Προσευχόμαστε στην ίδια γλώσσα που βρίζουμε και στην ίδια που εκφράζουμε την αγάπη»

Οι πρώτες λέξεις που είπε στους πιστούς της Αλβανίας ο Αναστάσιος ήταν: «Krishti u ngjall!» (Χριστός Ανέστη). Κι αυτοί του αποκρίθηκαν: «Vërtet u ngjall!» (Αληθώς Ανέστη). Στη συνέχεια «ανέστησε» την ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, με έναν τρόπο πραγματικά συναρπαστικό αλλά και προσαρμοσμένο στις ανάγκες των ντόπιων πιστών.

Στην Αφρική είχε χειροτονήσει 62 αφρικανούς κληρικούς και χειροθετήσει 42 αναγνώστες – κατηχητές που προέρχονταν από 8 αφρικανικές φυλές. Είχε επίσης προωθήσει τη μετάφραση της Θείας Λειτουργίας σε 4 αφρικανικές γλώσσες. Στην Αλβανία έκανε κάτι ανάλογο.

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Αποδήμων Κεφαλλήνων Διονύσης Βλάχος. Ο Αναστάσιος, όπως όλα δείχνουν, θα είναι το τιμώμενο πρόσωπο στο πρώτο παγκόσμιο συνέδριο των αποδήμων Κεφαλλήνων που θα γίνει το 2018.

«Όταν γίνεται μία εκκλησία πρέπει να προσέχουμε τρία πράγματα», θα πει. «Πρώτον, το μήνυμα το ορθόδοξο και η λατρεία να είναι στη μητρική γλώσσα. Υπάρχουν άλλα πράγματα που μπορείς να τα κάνεις και σε άλλες γλώσσες αλλά μερικά μπορείς μόνο στη μητρική γλώσσα: α) Να βρίσεις, στη μητρική γλώσσα βρίζεις. β) Να εκφράσεις την αγάπη γ) Να προσευχηθείς, και να νιώσεις βαθύτερα αυτή τη σχέση σου με το Θεό. Κατήχηση, Λειτουργία, λατρεία στη μητρική γλώσσα»

Ο «διεθνής ζητιάνος» και το υδροηλεκτρικό έργο

Το δεύτερο στοιχείο που προώθησε ο Αναστάσιος στην Αλβανία ήταν ο τοπικός κλήρος. «Καλοί ήταν οι ιερείς που έρχονταν απ’ έξω», είπε, αλλά θα «πρέπει να υπάρχει ένας κλήρος τοπικός που θα συνεχίσει».

Το τρίτο στοιχείο όμως ίσως ήταν και το πιο δύσκολο: η οικονομική αυτονομία.

Ο αρχιεπίσκοπος δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι έγινε «διεθνής ζητιάνος» περιγράφοντας όλη την, πολλές φορές, ταπεινωτική περιπέτεια που έζησε για να βρεθούν χρήματα. Μια περιπέτεια που, όπως παραδέχτηκε, τον ανάγκασε να χτυπήσει πολλές πόρτες που άλλες άνοιγαν, άλλες έκλειναν και άλλες «έκλειναν κατάμουτρα».

Έτσι, αφού προσπάθησε στην αρχή με δωρεές, στη συνέχεια με τραπεζικά προϊόντα και μετά με την ενοικίαση κτηρίων κατάλαβε ότι όλο αυτό δεν βγάζει πουθενά. «Είναι αδύνατο να νοικιάζεις σε φτωχούς ανθρώπους γιατί αυτοί δεν θα πληρώσουν ποτέ», θα πει, υπονοώντας ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να ξεσπιτώνει φτωχούς ανθρώπους.

Έτσι, ο Αναστάσιος αποφάσισε να φτιάξει ένα… υδροηλεκτρικό έργο (τι πιο απλό;) και να εξασφαλίσει με τα έσοδα από αυτό την οικονομική αυτοτέλεια της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας ακόμη και για την «μετά Αναστάσιον» εποχή. Τώρα μάλιστα ετοιμάζουν και δεύτερο. Και όχι μόνο αυτό. Τουλάχιστον το 5% από τα έσοδα αυτού του έργου θα πηγαίνουν σε άλλες φτωχότερες εκκλησίες, δηλαδή της Αφρικής και της Κορέας.

Τι χρηματοδοτούν όλα αυτά τα λεφτά; Εκτός από τα έξοδα της ίδιας της Εκκλησίας (δεν υπάρχει χρηματοδότηση από το κράτος, παρά μόνο φορολογία), λίγα μόνο από τα έργα που έχουν γίνει είναι τα εξής (τα στοιχεία είναι πάλι από το blog του Μόσχου Γκουτζιούδη):

Ανέπτυξε τη φιλανθρωπική μέριμνα της Εκκλησίας, με διανομή εκατοντάδων τόννων τροφίμων, ιματισμού, φαρμάκων. 


Μερίμνησε για τη δημιουργία Εργαστηρίων της Εκκλησίας (τυπογραφείο, κηροπλαστείο, ξυλουργείο, εργαστήρια αγιογραφίας και αποκαταστάσεως εικόνων). 

Διαγνωστικό κέντρο στην Αλβανία



Ίδρυσε τη Θεολογική-Iερατική Σχολή (Aκαδημία) «Aνάστασις» στο Δυρράχιο (1992), το Eκκλησιαστικό Λύκειο «Tίμιος Σταυρός» στο Aργυρόκαστρο (1998) και στο Σουκθ-Δυρράχιο (2007) και σχολή της Βυζαντινής Μουσικής στα Τίρανα (2012), τα οποία σήμερα λειτουργούν σε ιδιόκτητα συγκροτήματα και με οικοτροφεία, και μάλιστα σε ιδιόκτητα συγκροτήματα. Mόρφωσε και χειροτόνησε 168 νέους κληρικούς. Ίδρυσε 50 Κέντρα Νεολαίας σε διάφορες πόλεις. Φρόντισε για τη μεταφραστική προσπάθεια, την έκδοση λειτουργικών και άλλων θρησκευτικών βιβλίων. Συνέστησε Τεχνική Yπηρεσία της Eκκλησίας και μερίμνησε για την ανοικοδόμηση 150 νέων ναών (μεγάλους και μικρούς), την αναστήλωση σε 60 ναούς και μοναστήρια-πολιτιστικά μνημεία και την επισκευή 160 ναών και 70 εκκλησιαστικών κτιρίων για σχολεία, νεανικά κέντρα, κέντρα υγείας, ξενώνες, εργαστήρια, συσσίτια για τους φτωχούς κ.λ.π.), στο σύνολο 450 κτίρια.

Το πανεπιστήμιο «Λόγος», στα Τίρανα

Ανέπτυξε πρωτοποριακά προγράμματα στους τομείς εκπαιδεύσεως, υγείας, κοινωνικής προνοίας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας. (Π.χ. Ίδρυσε το Διαγνωστικό Ιατρικό Κέντρο με 24 ειδικότητες και 3 πολυϊατρεία σε άλλες πόλεις· το Πανεπιστήμιο «Λόγος» στα Τίρανα, επίσης το πρώτο στην Αλβανίας Ινστιτούτο Επαγγελματικής Καταρτίσεως με 6 ειδικότητες στα Tίρανα και με 4 ειδικότητες στο Αργυρόκαστρο, Επαγγελματικό Λύκειο στο Μεσοπόταμο, 3 Δημοτικά Σχολεία – Δίγλωσσα στα Τίρανα, στο Δυρράχιο και στο Αργυρόκαστρο, Οικοτροφείο Μαθητριών Λυκείου στο Βουλιαράτι, 17 νηπιαγωγεία σε διάφορες πόλεις. Φρόντισε για την κατασκευή δρόμων, υδραγωγείων, γεφυρών, την επισκευή δημοσίων σχολείων, κ.α.). 


Στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου (1999) οργάνωσε ευρύτατο ανθρωπιστικό πρόγραμμα, το οποίο βοήθησε 33.000 περίπου πρόσφυγες σε διάφορα μέρη της Aλβανίας. Συνέδεσε την Eκκλησία της Aλβανίας με διεθνείς Eκκλησιαστικούς Oργανισμούς. Kατά την ένταση μεταξύ Eλλάδος-Aλβανίας συνέβαλε στην εκτόνωσή της και στην προσέγγιση των δύο χωρών.


Mε τις πρωτοβουλίες αυτές δόθηκε εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργήθηκαν σοβαρά έργα κοινωνικής υποδομής και η Oρθόδοξη Eκκλησία της Aλβανίας αναδείχθηκε σε πολυδύναμο πνευματικό και αναπτυξιακό παράγοντα. 

Κι αυτά είναι μόνο ένα μικρό δείγμα…

Το επεισόδιο με το… σορτσάκι

Ενδεικτικό της γενικότερης στάσης απέναντι στα πράγματα που έχει ο αρχιεπίσκοπος ήταν και ένα απρόσμενο επεισόδιο που διαδραματίστηκε αμέσως μετά την ομιλία του στον Κέφαλο.
Μία νεαρή δημοσιογράφος πήγε κλαίγοντας σ’ εκείνον και διαμαρτυρήθηκε ότι «δύο άνθρωποι της ασφάλειας» την έβγαλαν κάποια στιγμή έξω από το θέατρο επειδή θεώρησαν ότι ήταν προκλητικά ντυμένη. Η κοπέλα φορούσε σορτσάκι και αυτό φαίνεται πως ενόχλησε μερικούς και σε ανύποπτη στιγμή την ανάγκασαν να βγει έξω.
Ο Αναστάσιος την αγκάλιασε σφιχτά και της υποσχέθηκε ότι θα της έδινε όποια πληροφορία ήθελε, ότι θα της έλεγε ο ίδιος όλα όσα εκείνη έχασε όσο βρισκόταν εκτός θεάτρου.
Λειτούργησε αμέσως και πετυχημένα πυροσβεστικά, έλυσε το θέμα με πρακτικό τρόπο και απέφυγε να μπει ανάμεσα σε ανθρώπους που, ο κάθε ένας για τους λόγους του, θεωρούσαν ότι είχαν δίκιο.

Σημ.: Παρεμπιπτόντως, η κοπέλα δεν ήταν καθόλου προκλητική. Αν το dressing code μπει στην εκκλησία ή στους χώρους που κινούνται ιερείς, θα πρέπει πρώτα να απαγορευτούν τα χρυσά κοσμήματα, τα πανάκριβα φορέματα και τα κοστούμια που κοστίζουν όσο ο ετήσιος προϋπολογισμός του Φιλόπτωχου. Μετά το συζητάμε και για τα σορτσάκια…

Η πολιτική και οι καντάδες

«Με μπερδεύουν οι πολλές τιμητικές διατυπώσεις αλλά είναι μέσα στην περιπέτεια που έχει ένας Κεφαλονίτης ν’ ακούει και τέτοια πράγματα», είχε πει στον Κέφαλο, κάνοντας τους Κεφαλονίτες να γελάσουν.

Μετά τη βράβευση, ο Αναστάσιος συνέφαγε με δεκάδες άλλους επίσημους στο ξενοδοχείο Μεντιτερανέ. Ήταν εμφανώς κουρασμένος αλλά και απίστευτα υπομονετικός παρότι θέλησαν να φωτογραφηθούν μαζί του δεκάδες άνθρωποι, την ώρα μάλιστα που κυριολεκτικά… ο κόσμος… καιγότανε (είχε ανάψει ήδη η φωτιά στα Σιμωτάτα).

Πάντως φάνηκε να απολαμβάνει ιδιαίτερα τις καντάδες που του τραγούδησαν λίγο πριν το δείπνο.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό, πάντως, είναι το γεγονός ότι ο Αναστάσιος είχε κερδίσει την αγάπη, το σεβασμό και σε ορισμένες περιπτώσεις τη λατρεία όλων. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Όλο και κάποιος υπάρχει συνήθως να μουρμουρίζει…

Ίσως γι’ αυτό ο Παρίσης του είπε κάποια στιγμή ότι «αν οι πολιτικοί είχαν κάνει το 10% αυτών που έκανες εσύ, τώρα θα ζούσαμε σε μια άλλη Ελλάδα». Άλλωστε ο Αναστάσιος έχει βιογραφικό και έργο… μιας Βουλής ολόκληρης.

Η σοφία και το ρολόι

Ο Αναστάσιος διαθέτει μία σπάνια σοφία. Μία σοφία που δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αφαίρεσης. Άλλωστε είναι πιο εύκολο για έναν μεγάλο σε ηλικία άνθρωπο να είναι αφαιρετικός γιατί έχει μάθει πια τι είναι περιττό και τι απαραίτητο (αν και αυτή την ικανότητα δεν την έχουν όλοι).  Όμως εκείνος διαθέτει την ικανότητα της σύνθεσης. Μπορεί να βρίσκει κάθε φορά τι είναι αυτό που ενώνει και με αυτό τον τρόπο να απομακρύνει αυτά που χωρίζουν. Είτε μιλάμε για Αριστερούς με Δεξιούς, Ορθόδοξους με Καθολικούς, Χριστιανούς με αλλόθρησκους, Έλληνες με Αλβανούς. Μπορεί επίσης να παίρνει από τον καθένα ό,τι καλύτερο έχει να δώσει, και μάλιστα απλόχερα. Κι αυτό είναι κάτι που το λένε πολλοί που έχουν δουλέψει ή ζήσει μαζί του.

Από την άλλη, η σκέψη του είναι διεισδυτική και πολλές φορές αναθεωρητική. Όχι γιατί ο ίδιος αμφισβητεί τις παραδόσεις -κινείται άλλωστε σε έναν χώρο γεμάτο δογματισμό και κανόνες- αλλά γιατί τις εμπλουτίζει και μ’ άλλες ιδέες, και κυρίως γιατί ξέρει να εντοπίζει πού είναι η ουσία και πού η επίφαση των εννοιών.
«Πολλοί μιλούν για τον Χριστό», θα πει, «αλλά λίγοι τον παίρνουν στα σοβαρά». Πόσα και πόσα δεν θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η φράση…
«Χαιρόμαστε όλοι που είμαστε ορθόδοξοι, αλλά δεν θα πάθει τίποτα η ορθοδοξία μας αν ακούσουμε και τους άλλους», θα πει σε ένα άλλο σημείο της ομιλίας του, χαμογελώντας.
Κι όλα αυτά με μια ισχυρή δόση γνώσης, αλλά και καλοσύνης και αγάπης, που δεν αφήνουν κανέναν να τον αμφισβητήσει. Έτσι μπορεί να μιλάει για τον άθεο και διώκτη όλων των θρησκειών Ενβέρ Χότζα και να τον αποκαλεί «δάσκαλο με τον δικό του τρόπο» ή για τους Παλαιοημερολογίτες που δέχτηκε με χαρά στην Εκκλησία του («Δεν δυσκολευτήκαμε να δεχτούμε τους Παλαιοημερολογίτες. Ε, γιορτάζαμε δυο φορές τα Χριστούγεννα. Τι πειράζει;»). Ποιος θα μπορούσε να πει τέτοια πράγματα μπροστά σε δεκάδες κληρικούς και δεν θα δεχόταν διαμαρτυρίες;

Ο Αναστάσιος μπορεί, γιατί όλοι ξέρουν ότι η διάθεσή του για σύνθεση, για ειρήνη, για σύμπνοια είναι γνήσια και ειλικρινής. Άλλωστε όπως είπε πολύ σωστά «το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός».

Αφήσαμε για το τέλος μια μικρή λεπτομέρεια. Ένα ρολόι.

Ο Αναστάσιος όπου πάει κουβαλάει πάντα μαζί του ένα ρολόι. Είναι ρολόι χειρός που όταν μιλάει, συνήθως το βγάζει και το τοποθετεί σε θέση τέτοια ώστε να μπορεί να το ελέγχει. Διαθέτει το χάρισμα του περίτεχνου αλλά περιεκτικού λόγου όμως θέλει να μην ξεφεύγει από τον χρόνο. Σέβεται αυτούς που τον ακούν και αυτούς που προγραμματίζουν τις ομιλίες.
Μετά από τόσους μαρτυρικά μεγάλους και συνήθως κενούς λόγους που έχουν ακουστεί στην ελληνική επικράτεια, ήταν πραγματικά πρωτοφανής η αγωνία του να μην υπερβεί τον προβλεπόμενο χρόνο, τόσο στον Άγιο Γεράσιμο, όσο και στον Κέφαλο. Γι’ αυτό κοιτούσε συχνά το ρολόι του. Όταν μάλιστα στον Κέφαλο ένιωσε ότι μίλησε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, προς έκπληξη όλων, επιχείρησε να σταματήσει. Αφού ξεπεράστηκε η πρώτη αμηχανία (αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα) ο Βαγγέλης Κεκάτος σχεδόν τον παρακάλεσε να συνεχίσει…
Καταλάβατε; Πέρασε τον χρόνο του και θέλησε να σταματήσει. Ποιος; Ο Αναστάσιος που πολλοί θα ήθελαν να τον ακούν να μιλάει για ώρες, αν όχι για μέρες…

Επίλογος

Ο Αναστάσιος είναι ένα σπάνιο πρόσωπο. Ο καθένας μπορεί να το αναγνωρίσει αυτό, όποια κι αν είναι η σχέση του με την Εκκλησία ή τη θρησκεία. Σε μια συνέντευξή του, ένας Αλβανός πολίτης μιλούσε με έκπληξη γι’ αυτό που του πρόσφερε η Εκκλησία στην Αλβανία, χωρίς κανείς να τον ρωτήσει τι πιστεύει και γιατί.
Ο Κεφαλονίτης (έστω και κατά το ήμιση) ιεράρχης διαθέτει οξύτητα πνεύματος αλλά και στωικότητα, πάθος γι’ αυτό που κάνει αλλά και ταπεινότητα, μπορεί να εμβαθύνει στις πιο δύσκολες φιλοσοφικές έννοιες αλλά και να γίνεται πρακτικός και να παράγει έργο.
Ένα έργο που ο ίδιος φιλοδοξεί να περιέχει τις τρεις αγαπημένες του, και απαραίτητες, όπως λέει, για κάθε χριστιανική πράξη, ιδιότητες: την αλήθεια, την αγάπη και την ομορφιά.
Λ. Αθανασίου
για τα Κεφαλονίτικα Νέα

Βίντεο

Ομιλία στον Άγιο Γεράσιμο (α’ μέρος )

β’ μέρος

Ομιλία στον Κέφαλο

Λ. Αθανασίου
για τα Κεφαλονίτικα Νέα

Διονύσιος Βούτος
Δημοσιογράφος
30 χρόνια στην δημοσιογραφία. Δημοσιογράφος ΕΡΤ
Back To Top